Θα θυμάστε ίσως πως πριν είκοσι - τριάντα χρόνια (το 1998 και το 2007) είχαν γίνει απόπειρες να κατασκευασθούν μικρά υδροηλεκτρικά φράγματα στον Λούσιο (στην όχθη του Πασκευού κάτω από τον Ατσίχωλο και στο φαράγγι κάτω από την Ζάτουνα και Δημητσάνα). Οι αιτήσεις που είχαν γίνει τότε απορρίφθηκαν ύστερα από κοπιαστικές παρεμβάσεις, ενώ δεν ξέρουμε αν εκκρεμεί ακόμη μια αίτηση πάλι για τον Λούσιο προς την Ρυθμική Αρχή Ενέργειας - ΡΑΕ του 2020 (υπ’ αριθ. Γ-011634 - 18.12.2020) και καθώς έχουμε πληροφορηθεί και μία του 2022…

Έ, τώρα έβαλαν στο μάτι τον Αλφειό! Να …φραχθεί στο μικρό φαράγγι του κάτω από την Καρύταινα, λίγο πριν την συμβολή του με τον Λούσιο. Υπάρχει ήδη εγκεκριμένη άδεια (της ΜΥΗΕ «ΓΙΤΑΝΗ» της ΔΕΗ - Ανανεώσιμες ΑΕ) για την κατασκευή «υδροηλεκτρικού έργου μικρής ισχύος» (για 8 ΜW, οι αθεόφοβοι!). Η αίτηση μάλιστα έχει τεθεί λέει σε δημόσια διαβούλευση που λήγει σε λιγότερο από έναν μήνα (20 Σεπτεμβρίου 2026)… Αν αυτό έχει κάποιο νόημα, γρηγορείτε! Και μη προσεύχεσθε…

Η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων ισχυρίζεται ανερυθρίαστα ότι «στην περιοχή δεν υπάρχει δίκτυο τουριστικής αξιοποίησης»… Αγνοεί προκλητικά ότι ο Αλφειός και ο Λούσιος αποτελούν ένα από πιο ιστορικά και δημοφιλή πεδία Rafting στην Ελλάδα, πλήττοντας άμεσα τις τοπικές επιχειρήσεις και τις υποδομές φιλοξενίας και εστίασης της Καρύταινας και της ευρύτερης περιοχής. Η δε κοιλάδα του ποταμού Λούσιου είναι κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος, όπου σώζονται πολυάριθμα αρχαία και νεώτερα θρησκευτικά μνημεία. Το ίδιο και η κοίτη του Αλφειού, εξαιτίας των φυσικών χώρων, των αρχαιολογικών θέσεων και των οικιστικών συνόλων που διαθέτει.

Σύμφωνα με όσα διαβάσαμε στην ιστοσελίδα του Κέντρου Ανανεώσιμων Πηγών και Εξοικονόμησης Ενέργειας - ΚΑΠΕ, «ένας μικρός υδροηλεκτρικός σταθμός αποτελεί ένα έργο απόλυτα συμβατό με το περιβάλλον, που μπορεί να συμβάλει ακόμη και στη δημιουργία νέων υδροβιοτόπων μικρής κλίμακας στα ανάντη των μικρών ταμιευτήρων. Το σύνολο των επί μέρους συνιστωσών του έργου μπορεί να ενταχθεί αισθητικά και λειτουργικά στα χαρακτηριστικά του περιβάλλοντος, αξιοποιώντας τα τοπικά υλικά με παραδοσιακό τρόπο και αναβαθμίζοντας το γύρω χώρο»…

Είναι όμως έτσι; Σύμφωνα με όσα σχετικά βρήκαμε στο διαδίκτυο: «Για τις ανάγκες των υδροηλεκτρικών έργων καταποντίζονται εκτάσεις βλάστησης, ενώ στις όχθες της τεχνητής λίμνης δε μπορεί να αναπτυχθεί νέα βλάστηση, επειδή η στάθμη της δεν είναι σταθερή και δεν βοηθάει το πρανές.  Στα τμήματα των φαραγγιών στα οποία το νερό παροχετεύεται μέσα από τον αγωγό, η βλάστηση περιορίζεται λόγω της διακοπής της ροής του, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες. Έτσι, με τις πρώτες νεροποντές του φθινοπώρου η διάβρωση δίνει την χαριστική βολή καταστρέφοντας την συνέχεια του οικοσυστήματος.  Οι επεμβάσεις υποδομής που γίνονται (δρόμοι, πυλώνες, διαμόρφωση πρανών) καταστρέφουν ανεπανόρθωτα πραγματικούς οικολογικούς παραδείσους που συμβάλλουν στην διατήρηση της βιοποικιλότητας. Εμποδίζονται οι μετακινήσεις ψαριών ενώ απειλούνται με εξαφάνιση είδη όπως η βίδρα»… Η φωτογραφία μαρτυρεί πώς θα καταντήσουν τα ποτάμια μας!

Κι όλα αυτά για ένα ενεργειακό όφελος 5, 8, 10 MW, σταγόνες στον ωκεανό της κατανάλωσης ενέργειας, την οποία παρά την συνεχή «ανανέωσή» της, πληρώνουμε και πανάκριβα. Δεν φτάνει που «δενδροφυτέψανε» με ανεμογεννήτριες τα βουνά της Αρκαδίας (και πάσης Ελλάδος…), τώρα θέλουν να μπαζώσουν τα φαράγγια και τα ποτάμια της!