Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2021
Πολιτική και Αριστερά εν Τριπόλει
Η ώρα είναι
 
Δευτέρα 1η Νοεμβρίου 2021
Αρχαιρεσίες στον Σύλλογο Ατσιχωλιτών

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Ατσιχωλιτών καλεί τα μέλη του σε Τακτική Γενική Συνέλευση, που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 28/11/2021 και ώρα 10.00΄π.μ., στην αίθουσα υου Πνευματικού Κέντρου Γορτυνίων, οδός Πειραιώς αριθ.1, Ομόνοια Αθήνα (εντός της στοάς). Μετά το πέρας επί οικονομικο-απολογιστικού έργου και τυχόν άλλων θεμάτων ημερησίας διατάξεως ή προτάσεων προς συζήτηση, θα ακολουθήσουν Αρχαιρεσίες για την ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου.
   Υποψηφιότητες για το Διοικητικό Συμβούλιο και την Εξελεγκτική Επιτροπή δέον να υποβληθούν μέχρι και την Τετάρτη 24/11/2021, προκειμένου να καταρτισθεί και τυπωθεί το ψηφοδέλτιο. Δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι, έχουν όλα τα ταμειακώς εντάξει μέλη του Συλλόγου. Εγγραφή μέλους μπορεί να γίνει και κατά την διάρκεια των αρχαιρεσιών, αφού προηγηθεί η εκπλήρωση των οικονομικών υποχρεώσεών του (5,00 ευρώ η εγγραφή).
   Προς τούτο έχουν δικαίωμα εγγραφής αυθημερόν, όλοι οι γεννημένοι στον Ατσίχωλο, οι γεννηθέντες από πατέρα ή μητέρα που έχουν γεννηθεί στον Ατσίχωλο, καθώς και οι απόγονοι αυτών και οι σύζυγοι όλων των ανωτέρω. │ Συνέχεια…

Αναρτήθηκε την 1η Νοεμβρίου 2021 , 18:16:24 - Χωρίς σχόλια
Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2021
Παρεμβάσεις στις εκκλησίες μας

Απευθυνόμενοι σ’ όλους τους συμπατριώτες και συμπατριώτισσες Ατσιχωλίτες και Ατσιχωλίτισσες, έχουμε την τιμή ν’ ανακοινώσουμε τα εξής.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα οι υπογράφοντες, Θεόδωρος Τσουτσάνης και Βούλα και Βασιλική Μπερτζελέτου, εκπροσωπώντας ο μεν πρώτος την Κοινότητα Ατσιχώλου και οι τρεις ομού το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο της ενορίας Αγίου Αθανασίου, έχουμε προβεί σε διάφορες παρεμβάσεις που αποσκοπούν στον καθαρισμό, την ανακαίνιση και συντήρηση του ενοριακού μας Ναού Αγίου Αθανασίου, του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου και του Κοιμητηρίου Ατσιχώλου.

Σχετικά με τον Άγιο Αθανάσιο, μετά από σοβαρή χορηγία του εφοπλιστού κ. Αθανασίου Μαρτίνου, που ευγενώς προσφέρθηκε, κατόπιν αιτήματός μας, έγινε ριζική αποκατάσταση της στέγης και νέα ανακεράμωση, της παλαιάς καθαιρεθείσης, λόγω σοβαρών βλαβών που είχε υποστεί. Ακόμη έγινε αμμοβολή και εξωτερικός καθαρισμός, σε τρόπο ώστε ν’ αναδειχθεί παντοιοτρόπως και ποικιλοτρόπως το όλο αρχιτεκτόνημα στην αρχική παραδοσιακή του μορφή. Εκφράσαμε προσωπικώς και δημοσίως τις ευχαριστίες μας στον δωρητή κ. Μαρτίνο που έκανε αποδεκτό το αίτημά μας. │ Συνέχεια…

Αναρτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2021 , 21:03:28 - Χωρίς σχόλια
Τετάρτη 3 Μαρτίου 2021
Δωρεές για την ανακαίνιση του Αγ. Γεωργίου

Οι αδελφές Παντελεημονίτη Ασπασία και Ελένη, στη μνήμη του Σωτήρη Δρακόπουλου, κατέθεσαν 1.500 ευρώ για την ανακαίνιση του ιερού ναού Αγίου Γεωργίου του Νεκροταφείου Ατσιχώλου. Για τον ίδιο σκοπό η σύζυγός του Πόπη και η κόρη του Μαριαλένα Δρακοπούλου κατέθεσαν 500 ευρώ.

Υπέρ τής ως άνω ανακαίνισης διάφοροι συμπατριώτες, κατέθεσαν διάφορα κατά δύναμη ποσά. Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο τής Ενορίας τού Αγίου Αθανασίου Ατσιχώλου επαινεί και ευχαριστεί άπαντες.

Αναρτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2021 , 15:16:49 - Χωρίς σχόλια
Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2021
Δωρεά στη μνήμη Μαρίας Π. Νικολοπούλου

Στη μνήμη της άξιας, δυνατής, στοργικής και πολυαγαπημένης μας μάνας, γιαγιάς και προγιαγιάς, καταθέτουμε στον Σύλλογο Ατσιχωλιτών το ποσό των 600 ευρώ. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει και να είσαι βέβαιη ότι πορευόμαστε με τις αρχές που έδωσες σε όλους μας.

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ

Θερμές ευχαριστίες για την δωρεά σας και τα θερμά λόγια αγάπης προς την μητέρα σας. Πράγματι ήταν μια ηρωίδα μάνα εκτιμώμενη βαθιά από συγγενείς, πατριώτες και φίλους. Να είστε όλη η οικογένειά της καλά και να την θυμάστε πάντα.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ
Αναρτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2021 , 10:02:03 - Σχόλιο 1
Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2020
Ανακοίνωση τού Συλλόγου Ατσιχωλιτών

Επειδή ο κορωνοιός έφερε τα πάνω κάτω στη ζωή μας, ο Σύλλογος ανέστειλε ολες τις τρέχουσες και προγραμματισμένες δραστηριότητές του. Έτσι, δεν προγραμματίσαμε τις εκδηλώσεις μας του Δεκαπενταύγουστου και των Αγίων Ταξιαρχών στο χωριό. Προβληματική, όμως, εκ των πραγμάτων, αποδείχθηκε και η καθημερινή κατ’ έτος έκδοση του ημερολογίου μας καθώς και η γιορτή της πίτας για το 2021, οπότε και οι δύο αυτές δραστηριότητες δεν θα πραγματοποιηθούν.

Ας ελπίσουμε και ας ευχηθούμε, με τον εμβολιασμό του πληθυσμού να αποκατασταθεί σύντομα η υγειονομική κατάσταση στην πατρίδα μας, αλλα και παγκοσμίως, με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Θα έχουμε τότε μπροστά μας το χρόνο, αφού επανέλθουμε στην κανονικότητα, να συνεχίσουμε τις δραστηριότητές μας όπως πρώτα και καλύτερα.

Ευχόμεθα σε όλους Καλά Χριστούγεννα! Και το σημαντικό και επετειακό Έτος 2021, των 200 χρόνων Εθνικής Ανεξαρτησίας, να βρει όλους μας προπαντός υγιείς και ευτυχείς! Με προσοχή και υπομονή λοιπόν θα τα καταφέρουμε.

Υπενθυμίζουμε, για όποιον επιθυμεί να καταβάλει την όποια ετήσια συνδρομή του, τον αρ. λογαριασμού του συλλόγου GR380172 0570005057063206873.

Ο καταξιωμένος εις ΗΠΑ γιατρός Γεώργιος Α. Γαϊτανάρης και η αδελφή του Ξένη κατέθεσαν στο ταμείο του συλλόγου το ποσό των 1.000 ευρώ εις μνήμη Νικολάου και Ελένης Γαϊτανάρη, Ελένης Λάλου και Ιωάννη Τσάπα. Ο Σύλλογος τους συγχαίρει και τους ευχαριστεί θερμά.

Δεκέμβριος 2020
Από το Διοικητικό Συμβούλιο
Αναρτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2020 , 15:35:00 - Χωρίς σχόλια
Κυριακή 19 Ιουλίου 2020
Εις μνήμη Γιώργου Γιαννακά…

Στις 10 Ιουλίου 2020 έφυγε από τη ζωή νικημένος από την επάρατο νόσο ο Γιώργος Γιαννακάς.

Γιος του Γρηγόρη Γιαννακά και της Αθανασίας, το γένος Τσουτσάνη, γεννήθηκε στον Ατσίχωλο το 1947. Η μοίρα φάνηκε σκληρή και ανελέητη από τα πρώτα βήματα της ζωής του. Η Αθανασία πέθανε όταν ο Γιώργος ήταν 3 ετών και μαζί με την αγαπημένη του αδελφή Ελένη έζησαν για λίγα χρόνια κοντά στον αγαπημένο τους παππού Τριαντάφυλλου (Φίλη) και την αδελφή της μητέρας τους Μαρίνη, που τους ήταν αφοσιωμένη σε όλη τη διάρκεια της ζωής της, κι εκείνα της το ανταπέδωσαν με αγάπη και φροντίδα. Μετά τον δεύτερο γάμο του πατέρα τους με τη Φωτεινή (Πουλίτσα), ο Γιώργος και η Ελένη μετακόμισαν στην Καρύταινα και μεγάλωσαν μαζί με τα μικρότερα αγαπημένα τους αδέλφια.

Ο πόνος της απώλειας της μητέρας του εκφραζόταν στο μελαγχολικό του πρόσωπο. Όταν ήταν μικρός ανέβαινε σε ένα ψηλό Καρυτινό βουνό και από εκεί άπλωνε τα μάτια της ψυχής του στο κοιμητήριο του Ατσιχώλου για να συναντήσει την αγαπημένη του μάνα.
Τα χρόνια πέρασαν, ο Γιώργος παντρεύτηκε την υποδειγματική συζυγο και μητέρα Δήμητρα (Τούλα), απέκτησαν δύο παιδιά τον Γρηγόρη και τον Αργύρη και από τον Γρηγόρη τα δύο λατρεμένα του εγγόνια, Γιώργο και Βαγγέλη.

Αγάπησε τον Ατσίχωλο και πάντα εκδήλωνε την αγάπη του με την παρουσία του στις εκδηλώσεις του Συλλόγου αλλά και με έργα. Ο Γιώργος ανιδιοτελώς παρείχε την εργασία του στον ελαιοχρωματισμό των γραφείων του Συλλόγου στην Αθήνα, του ξενώνα του χωριού και του εξωκλήσι των Αγίων Ταξιαρχών αφήνοντας μόνιμα τα ίχνη του πατριώτη.

Ο Γιώργος Γιαννακάς υπήρξε άξιος άνθρωπος και πατριώτης, σεμνός και ευσεβής, διατήρησε σχέσεις σεβασμού και εκτίμησης με τους συνανθρώπους του, αγαπήθηκε από όλους μας και ο θάνατός του γέμισε πόνο και θλίψη την οικογένειά του και εμάς που τον αγαπήσαμε και θα μας λείπει.

Καλό ταξίδι Γιώργο…

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΧΡ. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
Αναρτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2020 , 10:37:59 - Σχόλιο 1
Σάββατο 31 Αυγούστου 2019
Δεκαπενταύγουστος 2019

To Δεκαπενταύγουστο στο χωριό μας και στο Καλάμι εορτάστηκε και φέτος με την καθιερωμένη λαμπρότητα. Ανήμερα το πρωί στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Καλάμι ετελέσθη η Θεία Λειτουργία μετά Αρτοκλασίας, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ιερεμία, αφού έγινε περιφορά της εικόνας της Παναγίας της Καλαμιώτισσας εντός και εκτός της μονής και ευλογήθηκαν οι προσφερθέντες άρτοι, με τη συμμετοχή των κατοίκων του χωριού και συμπατριωτών μας από την Αθήνα και αλλού, καθώς και προσκυνητών, φίλων και γνωστών από τα γύρω χωριά και την ευρύτερη περιοχή.

Βλ. Άλμπουμ, δεκατέσσερις (14) πρώτες φωτογραφίες…

Αναρτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2019 , 16:47:36 - Χωρίς σχόλια
Πέμπτη 6 Ιουνίου 2019
Πελοποννησιακή Γερουσία

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 υπήρξε, στο ένα μέρος της, συνέπεια της ωρίμανσης αντικειμενικών συνθηκών. Αφ’ ότου κατακτήθηκε από τους Τούρκους και το τελευταίο μεγάλο κομμάτι ελληνικής γής το 1715, ο τόπος που πατάμε, η Πελοπόννησος, ετέθη σχεδόν αμέσως, και μέσα σ΄ ένα περιβάλλον ενοποιητικών θεσμών, όπως η Αυτοδιοίκηση και η Εκκλησία, το ζήτημα της ανεξαρτησίας ολοκλήρου του έθνους. Από την στιγμή που οι δασμοί μέριαζαν, η φορολογία συνέκλινε στη δεκάτη και ο παράς και η οκά απλώθηκαν σ’ όλο τον ελλαδικό χώρο, η ελληνική μοίρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν προδιαγεγραμμένη. Καθώς, ανάλογη μπορεί ν’ αποβεί η μοίρα της νεώτερης Ελλάδας, με το κιλό, την κατάργηση των δασμών και την κυκλοφορία ενός κοινού νομίσματος στον ευρωπαϊκό χώρο.

Από το άλλο μέρος, ο αγώνας που γέννησε το σύγχρονο ελληνικό κράτος, ήταν συνέχεια και κορύφωση της εθνικής επαναστατικής παράδοσης. Δηλαδή: της μακραίωνης ελληνικής αντίστασης απέναντι στην αφάνεια της ιστορίας, που το πρώτο τέταρτο του 19ου αιώνα, με την επίδραση των επαναστατικών και φιλελληνικών ιδεών της εποχής, θα μεγαλουργήσει.

Τον χειμώνα και την Άνοιξη του 1821, λοιπόν, ενώ ή οθωμανική αυτοκρατορία είναι ακόμη ισχυρότατη, και ενώ στην Ευρώπη επικρατεί το μαύρο πνεύμα της Ιεράς Συμμαχίας, οι Έλληνες σηκώνουν τον αγώνα για την απελευθέρωση τους. Ό Αλέξανδρος Υψηλάντης κηρύττει από το Ιάσιο την Επανάσταση: απονενοημένο διάβημα, που ωστόσο δημιούργησε σπουδαίον αντιπερισπασμό για τον ξεσηκωμό στη «μεσημβρινή χώρα». Στην Ελλάδα η Επανάσταση ευδοκίμησε. Ύστερα από πολυάριθμες συγκρούσεις στην ξηρά και στη θάλασσα, και ιδίως τις νίκες στην Γραβιά, στην Ερεσσό, στην Τριπολιτσά και αλλού, ελευθερώθηκαν μεγάλες περιοχές. Στο τέλος του 1821 η Επανάσταση είχε εδραιωθεί στη νότια Ελλάδα. Και την 1η Ιανουαρίου 1822 διακηρύττεται στην Επίδαυρο, από την Α΄ Εθνική Συνέλευση, «η Πολιτική ύπαρξις και Ανεξαρτησία του Ελληνικού Έθνους».

Ο αγώνας του ΄21 τελείωσε με νίκη. Προετοιμασμένη και αποφασισμένη από τους εμπόρους και αστούς της Φιλική Εταιρείας, που κοντά στα άλλα απαίτησαν από την οθωμανική επικράτεια τον δικό τους οικονομικό χώρο, η Επανάσταση επέτυχε, ύστερα από εννιάχρονο επικό αγώνα, να πραγματοποιήσει, έστω μερικώς, τον σκοπό της: τη δημιουργία του νεώτερου ελληνικού κράτους. Στοίχισε όμως βαρύτατα. Οκτακόσιες χιλιάδες Ελλήνων και Ελληνίδων χάθηκαν στα πεδία των μαχών, από την πείνα και τις κακουχίες, από τους διωγμούς και τις σφαγές στις επαναστατημένες περιοχές. Ωστόσο, ο αδυσώπητος εκείνος αγώνας προβάλλει στις σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας ως ανεπανάληπτη εποποιία και ως ο θρίαμβος της ελευθερίας.

Για ένα μισερό κράτος, λοιπόν, εχύθη τόσο αίμα, και αίμα αδελφικό, κι έκανε τόση φασαρία η ιστορία; Ναί, γι’ αυτό. Γιατί κράτος είναι πρωτίστως ένας ελεύθερος και δικός μας τόπος. Και συνεπώς, κράτος και έθνος και πατρίδα και λαός και κοινωνία, είναι ουσιαστικά το ίδιο πράγμα. Σ’ εκείνο το ξαφνικό άνοιγμα της ιστορίας, άνθρωποι και καταστάσεις λειτούργησαν με ένταση και σπουδή, ως να επρόκειτο για δυνάμεις της φύσης. Το άμεσο, φυσικό κενό, της οθωμανικής εξουσίας, έπρεπε πάση θυσία να καλυφθεί, για χίλιους αντικειμενικούς και υποκειμενικούς λόγους. Αν πράγματι ο αγώνας ήταν για έναν ελεύθερο τόπο, για ένα κράτος δηλαδή, το κράτος αυτό όφειλε να κάνει κάπως αισθητή την παρουσία του: να μαζέψει τον ξεσηκωμένο κόσμο, να ‘βρεί στρατεύματα και εφόδια, να σταθεί σαν τέτοιο… Να τιθασεύσει το χάος!

Η εισαγωγή όμως του πρώτου άρθρου έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία από την προσφώνηση της εγκυκλίου της Πελοποννησιακής Γερουσίας που έγραψε εδώ ο Ρήγας Παλαμήδης: Να έχετε εν τω μεταξύ σας αγάπην και ομόνοιαν άδολον και χριστιανικήν… Τί να εσήμαινε άραγε αυτό; Και πώς να γίνει; Πώς σ’ αυτήν την ανεπανάληπτη στιγμή να κλείσει με φρόνηση και περίσκεψη το μέγα σχίσμα. Πώς ένας προεστός σαν τον συμπατριώτη μας Κανέλλο Δεληγιάννη ν’ ανεχθεί τον κλονισμό των επί αιώνες δεδομένων σχέσεων εξουσίας.

Ίσαμε με τον καιρό του Κανέλλου, ο χρόνος κυλούσε αργά και σταθερά στον ελληνικό χώρο. Ώσπου εμφανίστηκαν οι κλέφτες. Ο κλέφτης, αυτή η ανεπανάληπτη ελληνική μορφή, δεν έμοιαζε με κανέναν, ούτε με τους ακρίτες. Ο κλέφτης δεν φυλούσε άκρα, αλλά τα βουνά γύρω μας. Και όχι για λογαριασμό άλλου, αλλά για τον εαυτό του. Ίσαμε το ΄21, ο κλέφτης θεωρούσε υπέρτατη αξία την προσωπική του τιμή, βγαλμένη από μια αγέρωχη και συχνά βάναυση στάση ζωής. Με τον κλέφτη η ελληνική ιστορία παύει να έχει αριστοκρατικές πλευρές. Η ιστορική συνείδηση του λαού, όπως αποτυπώνεται στο δημοτικό τραγούδι, μετακινείται από τους παλιούς σε νέους άρχοντες, που συχνά είναι …του σχοινιού και του παλουκιού.

Ο Δεληγιάννης, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός και οι άλλοι πρόκριτοι, κοσμικοί και κληρικοί, ξέρουν καλά πως: χωρίς την οργή και την ορμή των κλεφτών, λυτρωμός του τόπου, και δικός τους, δεν γίνεται. Το σχοινί όμως έπρεπε να μαζευτεί και το παλούκι να στραφεί σε μια μόνο κατεύθυνση: στο μάτι του Τούρκου. Από την άλλη μεριά, με την προοπτική και της άφιξης του πρίγκηπα Δημητρίου Υψηλάντου, οι κεφαλές της Φιλικής Εταιρείας δεν θα μπορούσαν να έχουν λόγο στα καρυτινά και μοραΐτικα τζάκια… Ο αγών ήταν υπέρ πάντων, όπως είναι παντού και πάντοτε κάθε τέτοιος Αγώνας, με άλφα κεφαλαίο: από το λυτρωμό ίσαμε τον αφανισμό, και βεβαίως τον αποκλεισμό των μέν από τους δέ.

Η Πελοποννησιακή Γερουσία, λοιπόν, κατά μίαν έννοια, διέπραξε ένα αναγκαίο πολιτικοστρατιωτικό πραξικόπημα, θέλοντας να λάβει μέτρα έναντι παντός αλλοτρίου και οικείου κινδύνου. Ήταν αποτέλεσμα της σύσκεψης που πρωτοέκαναν στην Μονή Αγίου Νικολάου Καλτεζών της Μαντινείας «τινές των προκρίτων» της Πελοποννήσου, όπως αναφέρει ο ο Παλιών Πατρών Γερμανός στα απομνημονεύματά του, που και εκεί δεν συμμετείχε. Με «αυτοδίκαιο» πρόεδρο τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και γραμματέα τον Στεμνιτσιώτη Ρήγα Παλαμίδη. Χωρίς τον Κολοκοτρώνη και τους άλλους κλεφτοκαπεταναίους… Ανεξάρτητα ωστόσο από τις ιδιαίτερες προθέσεις των προκρίτων, καθώς η επανάσταση επεκτεινόταν, ανέκυπτε σοβαρός κίνδυνος από την έλλειψη ενιαίας συντονιστικής αρχής, και η ανάγκη να δοθεί στο εξωτερικό η εντύπωση ότι ο αγώνας δεν ήταν «καρμπονάρικος».

Η συνέλευση στις Καλτεζές, μετά την διακήρυξη που υπέγραψε, διαλύθηκε αυθημερόν, 26 Μαΐου του 1821. Στην επιτροπή προστέθηκαν μετά λίγες ημέρες και άλλοι πρόκριτοι, μεταξύ των οποίων και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Ο Κολοκοτρώνης έβαλε την υπογραφή του αργότερα, μετά τον ερχομό του Δημητρίου Υψηλάντη. Ως συνολικός νούς της Επανάστασης, είδε πως όλοι ήσαν αναγκαίοι. Και αν ο Γέρος του Μωριά έκρινε λίγο ύστερα πως έπρεπε να σώσει τη ζωή των προκρίτων από τ’ αγριεμένο πλήθος, γιατί εμείς σήμερα δεν πρέπει να τους διασώσουμε ως μέρος της ιστορίας μας, και γιατί όχι της καταγωγής μας; Και να θυμόμαστε: πως ο ονομαστότερος κοτζαμπάσης της Γορτυνίας Κανέλλος Δεληγιάννης πέθανε πάμπτωχος, έχοντας εξανεμίσει χιλιάδες γρόσια, γιδοπρόβατα και γεννήματα στις χρείες του Αγώνα…

Όπως και να είχε, τέλη Μάη του 1821, αναζητώντας ησυχία και ασφάλεια, και για όποιον άλλο λόγο θέλει να υποστηρίξει ο καθένας, η Γερουσία μετακινήθηκε στην Στεμνίτσα και εγκαταστάθηκε στο Μοναστήρι της Χρυσοπηγής. Από εκεί εξέδωσε σειρά πράξεων με τη μορφή εγκυκλίων διαταγών. Ανάμεσα στις πρώτες είναι η εγκύκλιος της 30ής Μαΐου περί οργανώσεως της περιφερειακής διοικήσεως Πελοποννήσου, με γενικές εφορίες κατά επαρχίες και χωριά, καθώς και η διάταξη της ίδιας ημέρας για την επιστράτευση «πάντων των δυναμένων να φέρουσι όπλα». Με τις εκλογές τοπικών αρχών που έκανε τον Ιούνιο, καθώς και με όποιο άλλο μέτρο πήρε, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι Α΄ Πελοποννησιακή Γερουσία, με έδρα την Στεμνίτσα, επηρέασε τα πολιτικά και στρατιωτικά πράγματα της Επανάστασης και μετά την Α΄ Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου, ίσαμε το 1823 και την Β΄ Εθνοσυνέλευση του Άστρους. Η Στεμνίτσα, λοιπόν, η «δυνατή χωροπούλα» του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, μπορεί να υπερηφανεύεται ότι κάποτε φιλοξένησε ιδέες και πράξεις που έκαναν δυνατή την ύπαρξη και συνέχεια του σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Γι’ αυτό το κράτος ουσιαστικά γίνεται κάθε φορά λόγος σε τέτοιες περιστάσεις. Καθώς, όπως υπαινιχθήκαμε ήδη, οδεύει, με κοινά μέτρα, σταθμά και σύνορα και …μνημόνια, σε μία νέα και ευρύτερη ιστορική ολοκλήρωση. Και το ερώτημα που μας θέτει η ιστορία σήμερα είναι: τί έχουμε να κουβαλήσουμε εμείς εκεί πού πάμε. Τί έχουμε εμείς να προσφέρουμε στην Ευρώπη, και όχι πώς και πόσα κοινοτικά κονδύλια θα εξαντλήσουμε! Απ’ όσα γράφουμε σήμερα εδώ, έχουμε πολλά να προσφέρουμε. Αν πρώτα τα κατανοήσουμε, ώστε να πάψουν να μας προκαλούν δέος. Ή, να χρησιμοποιούμε τα γεγονότα εκείνα, για να δικαιολογήσουμε σημερινές μας ιδέες και συμπεριφορές.

Το δυστυχές μέρος της Ελληνικής Επανάστασης, γιατί η ευτυχία της είμαστε όλοι εμείς εδώ σήμερα, και όπου αλλού της γής Έλληνες… η δυστυχία της Επανάστασης του ΄21 δεν είναι, όπως υποστηρίζεται: η σύγκρουση κοτζαμπάσηδων και κλεφτοκαπαταναίων, η διχόνοια και οι αδελφοκτόνοι πόλεμοι. Η δυστυχία, η ειρωνεία μιας μοναδικής Επανάστασης, είναι πως με το τέλος της: κανένας από τους συγκρουσθέντες δεν βρέθηκε στην εξουσία! Η ακατανόητη πλευρά της νεώτερης ελληνικής ιστορίας είναι πως: ποτέ οι ιδέες δεν συγκρούσθηκαν και δεν συζητήθηκαν καθαρά και ξάστερα, ώστε να υπάρξουν και καθαρές λύσεις, πραγματικά καθαρές και όχι ως προεκλογικά ευφυολογήματα.

Προλαβαίνουμε άραγε; Ναί, προλαβαίνουμε. Αν έχουμε κατά νού, πως από τα πολλά μαθήματα που διδάσκει το ΄21, η Στεμνίτσα, τα βουνά γύρω μας: το μέγιστο μάθημα είναι η αντοχή. Στην αντοχή των κοτσαμπάσηδων ασκηθήκαμε δεόντως. Μένει ν’ ασκηθούμε στην αντοχή και το αγέρωχο πνεύμα των κλεφτοκαπαταναίων. Που:

Είχαν αρνιά και ψήνανε και κριάρια σουβλισμένα.
Είχαν κι ένα γλυκό κρασί που πίν’ τα παληκάρια.
Ο ένας στον άλλο έλεγαν κι ο ένας στον άλλο λέει:
Καλά τρώμε και πίνουμε και λιανοτραγουδάμε.
Δεν κάνουμε κι ένα καλό, καλό για την ψυχή μας;
Ο κόσμος φκιάνουν εκκλησιές, φκιάνουν και μοναστήρια…
Να πάμε να φυλάξουμε στης Τρίχας το γιοφύρι,
που θα περνάει ο βόιβοντας με τους αλυσωμένους.
Να κόψουμε τους άλυσους…

Μ.Μ.
Αναρτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2019 , 10:40:10 - Χωρίς σχόλια
Δευτέρα 3 Ιουνίου 2019
Δημοτικές εκλογές

Στις δημοτικές εκλογές της 26ης Μαΐου / 2ας Ιουνίου 2918, πάρεδρος στον Ατσίχωλο εξελέγη ο Θεόδωρος Κων. Τσουτσάνης. Νέος Δήμαρχός μας από 1η Σεπτεμβρίου 2019 θα είναι ο εκπαιδευτικός Αθανάσιος Χριστογιαννόπουλος. Ο Σύλλογος των Ατσιχωλιτών εύχεται καλή επιτυχία στο έργο τους. Ελπίζει ότι ο νέος Δήμαρχος θα έχει υπ’ όψη του τις ανάγκες του χωριού μας (νέα έργα ύδρευσης, ολοκλήρωση περιβάλλοντος χώρου του ξενώνα κτλ.). Και ευχαριστεί τον συνυποψήφιό του Θεόδωρο Μιχόπουλο, νυν Δημοτικό Σύμβουλο και πρώην Δήμαρχο, για τη βοήθεια που έχει προσφέρει στον παρελθόν (για τον ξενώνα και άλλα έργα).

Αναρτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2019 , 23:00:28 - Χωρίς σχόλια
Κυριακή 28 Απριλίου 2019
Χριστός ανέστη!

Ο Σύλλογος Ατσιχωλιτών «Ο Άγιος Αθανάσιος» εύχεται, στα μέλη και τους φίλους του, σε όλους τους συμπολίτες και συμπολίτισσες, Γορτυνίους και Αρκάδες όπου γής, το Φως της Αναστάσεως να χαρίζει ελπίδα, αδελφοσύνη, αισιοδοξία και δύναμη! Και Χρόνια Πολλά με την ευκαιρία της εορτής, Πέμπτη του Πάσχα, του προστάτη Αγίου του χωριού Μεγάλου Αθανασίου, Επισκόπου και Πατριάρχου Αλεξανδρείας (περ. 298 – 2 Μαΐου 373).

Αναρτήθηκε στις 28 Απριλίου 2019 , 00:05:14 - Σχόλιο 1
Τετάρτη 13 Μαρτίου 2019
Δωρεά Αθανασίου Μαρτίνου

Ο μεγάλος ευεργέτης του τόπου μας, ο στεμνιτσιώτης Αθανάσιος Μαρτίνος, έκανε αποδεκτό αίτημα του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου Ατσιχώλου για την αντικατάσταση της στέγης του Ι. Ναού του Αγίου Αθανασίου, λόγω των ζημιών που έχει υποστεί. Η δαπάνη θα καλυφθεί από την Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Πολιτιστικών και Κοινωφελών Έργων που έχει ιδρύσει ο δωρητής.
Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο Ατσιχώλου, ο Πρόεδρός του Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ιερεμίας, ο Αντιπρόεδρος Θεόδωρος Τσουτσάνης και τα μέλη Βασιλική Μπερτζελέτου, Νίκη Δρακοπούλου και Χρήστος Θεοχάρης, εκφράζουν, πέραν από την οφειλόμενη ευγνωμοσύνη, τις θερμές ευχαριστίες τους προς τον δωρητή, επιφυλασσόμενοι να του αποδώσουν, ευκαίρως, την ανάλογη τιμή.

Αναρτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2019 , 09:27:45 - Χωρίς σχόλια
Τρίτη 12 Μαρτίου 2019
Ιερό οδοιπορικό

Την Τετάρτη 13 Μαρτίου 2019 και ώρα 19.00΄, στην αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», Πλατεία Αγιού Γεωργίου Καρύτση 8, στην Αθήνα, παρουσιάζεται το θρησκευτικού και τουριστικού ντοκιμαντέρ της Περιφέρειας Πελοποννήσου και της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας με τίτλο «Οδοιπορικό στις Ιερές Διαδρομές της Αρκαδίας». Θα προηγηθούν χαιρετισμοί εκπροσώπων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθώς και ομιλίες από την πλευρά της Ιεράς Μητροπόλεως Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, ο Μητροπολίτης κ. Ιερεμίας και ο Πατήρ Θεόκλητος Ντούλιας.

Αναρτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2019 , 19:35:24 - Χωρίς σχόλια
Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2019
Νικόλαος Γ. Γαϊτανάρης

Στις 22 Φεβρουαρίου 2019, σε ηλικία 99 ετών, άφησε την τελευταία του πνοή και ετάφη στο Νεκροταφείο Βουλιαγμένης, στις 25 του μηνός, ο μεγάλος ευεργέτης του χωριού και επίτιμος Πρόεδρος του Συλλόγου Ατσιχωλιτών Νικόλαος Γ. Γαϊτανάρης. Γεννήθηκε το 1920 στον Ατσίχωλο Γορτυνίας. Μετά την αποφοίτησή του από το Δημοτικό Σχολείο Ατσιχώλου και το Σχολαρχείο Καρυταίνης, με μοναδικά εφόδια το κοφτερό μυαλό του και την γορτυνιακή οξυδέρκεια, σε δύσκολα χρόνια και μετά από κοπιώδεις προσπάθειες, επέτυχε να καταστεί ισότιμος μεταξύ του εμπορικού κόσμου της πρωτεύουσας.

Ο θεός του χάρισε έναν αιώνα ζωής. Του χάρισε μια ζωή γεμάτη δράση, ενέργεια, προκοπή και πρό παντός μια ζωή προσφοράς. Προσφορά στην ιδιαίτερα πατρίδα του, στον περίγυρό του, στην κοινωνία γενικότερα. Και επαξίως κέρδισε τη γενική παραδοχή, τον σεβασμό και την αγάπη, όχι μόνο των συμπατριωτών του, αλλά και ευρύτερα, όπου αποτυπώνεται η δράση του.

Μέσα από χαρές και λύπες, έψαξε και βρήκε τη ζωή του όπως αυτός την ήθελε, όπως αυτός την ονειρεύθηκε. Εργάσθηκε σκληρά, ανελέητα θα λέγαμε, παλεύοντας με τον εαυτό του, προκόβοντας διαρκώς, διαρκώς δημιουργώντας. Και όταν έφθασε στο έπακρο της σταδιοδρομίας του και ήλθε η ώρα της ανάπαυσης, τα όσα πλούσια απεκόμισε, απλόχερα τα μοίρασε και τα μοίρασε ακριβοδίκαια κατά την κρίση του. «Ζωή είναι ότι έδωσες». «Κι απ’ τις ψηλές καμινάδες, τον καπνό της θυσίας σου είδαμε», λένε οι ποιητές.

Πάμπολλα έργα στον Ατσίχωλο, στην ευρύτερη περιοχή, στον Άγιο Ανδρέα Πατησίων, όπου συμπεριλαμβάνεται μεγάλη φιλανθρωπική και κοινωνική προσφορά, φέρουν την υπογραφή του. Συμπαραστάτης στην δράση του, σεμνά και αθόρυβα η αείμνηστη σύντροφος της ζωής του Ελένη, γυναίκα ιδιαίτερα σώφρων και βαθύτατα ευσεβής.

Βαθειά όμως στην καρδιά του μιλούσε πάντα και η άλλη, η αόρατη σύντροφός του η Παναγία. Χάριν αυτής και υπέρ αυτής, συνέβαλλε και συνέδραμε αποφασιστικά στην αναστήλωση και αναβίωση του ιστορικού οίκου της, του μοναστηριού της στο Καλάμι του Ατσιχώλου.Αυτό είναι και το κύριο έργο του, πέριξ του οποίου περιεστράφηκαν όλα τ’ άλλα. Και πολλές οι τιμητικές διακρίσεις που σεμνά αποδέχθηκε.Από την Αδελφότητα των Ατσιχωλιτών, από το Δήμο Γόρτυνος, από τους συλλόγους του Ελληνικού, Σαρακινίου, Κρυονερίου, Παλαιοκάστρου, τον Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέα Πατησίων, σαν ελάχιστα δώρα στα μεγάλα και σπουδαία πιο απλόχερα μοίρασε.

Παντοτεινή θα είναι η ευγνωμοσύνη μας στο πρόσωπο του Μεγάλου Ευεργέτη του Ατσιχώλου και της Ι.Μονής Καλαμίου, θερμά και τα συλλυπητήρια στην κόρη του Ξένη, τα εγγόνια και δισέγγονά του.

Αιωνία ας είναι η μνήμη του.

Ψήφισμα

Το Δ.Σ. του Συλλόγου Ατσιχωλιτών, αφού πληροφορήθηκε τον θάνατο του μεγάλου ευεργέτη και επιτίμου Προέδρου του Συλλόγου Νιολάου Γ. Γαϊταναρη, συνήλθε εκτάκτως σήμερα 22.2.2019 σε συνεδρίαση, κατά την οποία αποφασίσθηκε ομοφώνως να εκδοθεί το παρόν ψήφισμα που περιλαμβάνει τα εξής:
1. Να παραστεί ο Πρόεδρος του Συλλόγου στην εξόδιο ακολουθίαν του συνοδευόμενος από μέλη του Δ.Σ.
2. Να κατατεθεί στεφάνι στην μνήμη του.
3. Να εκφωνηθεί επικήδειος ομιλία, μερίμνη του Προέδρου.
4. Να προγραμματιστεί τιμητική εκδήλωση, στον Ατσίχωλο, αφιερωμένη στη μνήμη του.
5. Να δημοσιευθεί το παρόν στον τοπικό Τύπο.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο
Ο Πρόεδρος                     Η Γεν. Γραμματέας
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΣΚΟΥΡΛΑΣ           ΑΘΗΝΑ ΣΕΪΖΗ                 

Αντί στεφάνου

Κατάθεσαν στο Ταμείο του Συλλόγου, εις μνήμην Νικολάου Γ. Γαϊτανάρη, ο Σύλλογος Κρυονεριτών το ποσόν των 50 € και οι αδελφοί Κωνστανίνου Λάλου το ποσόν των 100 €.

Αναρτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2019 , 12:12:54 - Χωρίς σχόλια
Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2019
Κοπή πίτας και συνεστίαση 2019

Την Κυριακή το μεσημέρι 10 Φεβρουαρίου 2019, στο Κέντρο «Σπηλιά της Ακρόπολης», στην Πλάκα, πραγματοποιήθηκε, με μεγάλη επιτυχία, η καθιερωμένη εκδήλωση κοπής της πίττας με συνεστίαση, από τον Σύλλογο Ατσιχωλιτών. Ο Πρόεδρος και τα Μέλη του Δ.Σ., είχαν την ευχαρίστηση να υποδεχθούν στην Εκδήλωση εκατό περίπου συμπατριώτες ατσιχωλίτες και ατσιχωλίτισσες με τους Φίλους τους, μέσα σε συγκινητικό πνεύμα πατριωτικής σύμπνοιας και αλληλεγγύης. Στον σύντομο χαιρετισμό του ο Πρόεδρος ευχαρίστησε όλους όσους συμπαρίστανται στον Σύλλογο, τους συνεργάτες του μέλη και τα παριστάμενα πρώην μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, που και αυτά είχαν προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες στο παρελθόν. Ιδιαίτερα οξύς ήταν προς την Δημοτική Αρχή, η οποία επί μια τετραετία και παρά τις αλλεπάλληλες οχλήσεις του Συλλόγου και παρά τις υποσχέσεις που εδίδοντο κάθε φορά, για υλοποίηση απαραιτήτων έργων στο χωριό έδειξε παντελή αδιαφορία και ουδέν έπραξε. Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος που δεν προσκλήθηκε σαν ελάχιστο μέσο διαμαρτυρίας.

Στην συνέχεια ο Πρόεδρος έκοψε την πίττα με ευχές για το 2019. Το φλουρί έτυχε στην Ράνια Φ. Χριστοπούλου. Ακολούθησε εκλεκτό καλλιτεχνικό πρόγραμμα, κυρίως με το κλαρίνο του δεξιοτέχνη νεαρού κλαρινίστα Νικ. Δαλιάνη, συνοδευόμενου από το λαούτο του Πέτρου. Και οι δύο έδωσαν ρεσιτάλ στα γνήσια τοπικά μας τραγούδια που ξεσήκωσαν κυριολεκτικά, με τον χορό να διαρκεί αδιαλείπτως μέχρι πολύ αργά το απόγευμα.

Παραβρέθηκαν ο Δημ. Σύμβουλος και υποψήφιος Δήμαρχος Κων. Μιχόπουλος, ο Αντιδήμαρχος Γόρτυνος Δημ. Γιώτης, ο φίλος Πρόεδρος του Συλλόγου Κρυονεριτών Θαν. Μανωλόπουλος, ο πρώην Πρόεδρος του Συλλόγου Βλαχορραφτιτών φίλος συγγραφέας, Σοφ. Δημητρακόπουλος, η πρ. Αντιπρόεδρος της Παγγορτυνιακής Ενώσεως Μαρία Αγγελοπούλου, η οποία μας τιμά πάντα με την παρουσία της και ο εκδότης του «Αρκαδικού Κήρυκα» Σπ. Τσαρμπόπουλος.

Εκφράζοντας ευχαριστίες και συγχαρητήρια στις διοργανώτριες της εκδήλωσης Μαρία Τσουτσάνη και Άννα Μεργούπη.

Βλ. φωτογραφικά στιγμιότυπα…

Αναρτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2019 , 10:05:38 - Χωρίς σχόλια
Τρίτη 1η Ιανουαρίου 2019
Καλή χρονιά!

Ο Σύλλογος Ατσιχωλιτών «Ο Άγιος Αθανάσιος» εύχεται σε όλους και όλες τους Ατσιχωλίτες και τις Ατσιχωλίτισσες όπου γής, καθώς και στους συμπατριώτες Γορτυνίους και Αρκάδες, Χρόνια Πολλά και Ευτυχές το Νέο Έτος. Με την ευκαρία, υπενθυμίζει ότι την Κυριακή 10 Φεβρουάριου 2019, στην ταβέρνα «Σπηλιά της Ακροπόλεως», Θρασύλλου 24, Πλάκα, ο Σύλλογος θα κόψει την πρωτοχρονιάτικη πίτα του. Θα ακολουθήσει συνεστίαση και χορός. Ήδη έχουν ταχυδρομηθεί προσκλήσεις, μαζί με το Ημερολόγιο 2019 του Συλλόγου. Σας περιμένουμε, να ευχηθούμε και από κοντά. Και πάλι Καλή χρονιά!

Αναρτήθηκε την 1η Ιανουαρίου 2019 , 09:00:01 - Σχόλιο 1
Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2018
ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Γενεαλογικός κλάδος

Επιλέξτε κατωτέρω τον γενεαλογικό κλάδο που σας ενδιαφέρει. Παραπέμπει στο διάγραμμά του. Εκεί, στη γραμμή επιλογών, στην κορυφή της σελίδας, έχετε στη διάθεσή σας διάφορες επιλογές και στοιχεία, όπως καταλόγους, αναζήτηση συγγενειών και προσώπων, εκτυπώσεις κτλ. Το πεντάγραμμο εικονίδιο δεξιά του κλάδου ανοίγει από εδώ τον ονομαστικό κατάλογο των προσώπων που ανήκουν σ’ αυτόν.

ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ Αναστασίου, ‛‛Ροβίτη’’ (1850)      

Όπως μας πληροφορεί ο δισέγγονός του και εγγονός τού Γεωργίου Νικολόπουλου Γεώργιος:

Στο χωριό υπήρχε η λαθεμένη άποψη ότι ο παππούς μου Γιώργης Νικολόπουλος καταγόταν από τα Ρόβια Ηλείας, γι’ αυτό και είχε το παρώνυμο «Ροβίτης». Η αλήθεια είναι ότι οι ρίζες τής οικογένειάς μου ξεκινάνε από το χωριό Άγιος Σώστης τού Δήμου Οιχαλίας της Μεσσηνίας. Είναι ένα ορεινό χωριό στα σύνορα τού νομού Μεσσηνίας με τους νομούς Αρκαδίας και Ηλείας.

Ο αρχαιότερος γνωστός πρόγονος, «γενάρχης» είναι ο Γιωργάκης Κοκκολός. Δεν είναι γνωστό αν αυτό είναι το επώνυμό του ή το παρώνυμό του. Επίσης δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς έζησε. Υπολογίζοντας με βάση τους απογόνους του, περισσότερο από 200 χρόνια πριν. Τα παιδιά του πήραν το επώνυμο Γεωργακόπουλος (παιδιά τού Γιωργάκη). Τα εγγόνια του πήραν το επώνυμό τους από το όνομα του πατέρα τους, δηλαδή τα παιδιά τού Νικόλα και του Νικολού ονομάστηκαν Νικολόπουλοι και τα παιδιά τού Γιάννη ονομάστηκαν Γιαννόπουλοι.

Ο παππούς μου Γιώργης Νικολόπουλος ήταν δισέγγονος τού «γενάρχη» Γιωργάκη Κοκκολού. Γεννήθηκε το 1878 στον Άγιο Σώστη και γονείς του ήταν ο Αναστάσιος Νικολόπουλος και η Αικατερίνη Δημητρακοπούλου από το χωριό Σκληρού Μεσσηνίας. Σε πρώτο γάμο παντρεύτηκε τη Δήμητρα Μουχτούρη, που έμενε στην Καρύταινα (καταγόταν από τον Άγιο Σώστη). Απέκτησαν ένα γιό τον Νικόλα. Μετά τον θάνατό τής συζύγου του ήρθε σε δεύτερο γάμο με γυναίκα από τού Βλαχόραφτη, αγνώστων λοιπών στοιχείων, με την οποία δεν απέκτησε παιδιά. Στη συνέχεια, μετά τον θάνατο της δεύτερης γυναίκας του, παντρεύτηκε τη γιαγιά μου Γιαννούλα Σωτηροπούλου από τον Ατσίχωλο, όπου και εγκαταστάθηκαν.

Σύμφωνα με αφηγήσεις τών θείων μου, αδελφών, αλλά και εξαδέλφων τού πατέρα μου, ο παππούς μου είχε αποπειραθεί να μεταναστεύσει στην Αμερική. Με ομάδα συγχωριανών του έφτασε στον Πειραιά, όπου αυτός και κάποιοι άλλοι από την ομάδα αρρώστησαν και για καλή τους τύχη δεν έφυγαν. Στο πλοίο κατάφεραν να μπουν μόνο τέσσερις από την ομάδα. Αυτοί όμως ήταν οι άτυχοι, γιατί πνίγηκαν στο ναυάγιο του «Τιτανικού». Σήμερα στον Άγιο Σώστη, εκτός από το μνημείο πεσόντων στους πολέμους, υπάρχει και το μνημείο αυτών των τεσσάρων νεκρών στο ναυάγιο του Τιτανικού.

Αναρτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2018 , 09:00:19 - Χωρίς σχόλια
Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2018
Ένας ατσιχωλίτης αρχιτέκτων

Κώστας I. Παπαθεοδώρου και η Αγία Φωτεινή Μαντινείας, βλ. δένδρο…

Αν δεν έχουν γραφεί και γραφεί για την εν Μαντινεία Αγία Φωτεινή, ένα σωρό κείμενα, άλλα υπέρ κι άλλα κατά, δεκαετίες τρείς και τόσο. “Αριστούργημα” ο ένας, “έκτρωμα” ο άλλος…

Πάντα τον ήξερα, τον Κώστα Παπαθεοδώρου, από εκείνα τα χρόνια, και πάντα τον θαύμαζα για το μεγαλείο του, ενώ διακριτικά παρακολουθούσα τις δουλειές του. Πολλές φορές είχα αναφερθεί στην Αγία Φωτεινή και τον Μαντινειακό, όμως όχι για τον αρχιτέκτονα. Η συζήτησή μας στα γραφεία της εφημερίδας:

- Ποιός είναι ο Κώστας Παπαθεοδώρου;

- Η καταγωγή των γονιών μου είναι από τον αρκαδικό Ατσίχωλο. Εγώ γεννήθηκα το 1937 και έζησα τα παιδικά χρόνια μου στη Χαλκίδα, όπου εκεί είχαν εγκατασταθεί οι γονείς μου, με τον πατέρα μου ν’ ασχολείται με το εμπόριο, ενώ η μάνα μου ήταν μυλωνού στον Ατσίχωλο. Στη Χαλκίδα τελείωσα το Γυμνάσιο. Ήμασταν οκτώ αδέλφια· τα πέντε εν ζωή, σήμερα. Μεταξύ αυτών και η αδελφή μου η οποία είναι ποιήτρια, γλύπτρια, ζωγράφος και φιλόσοφος. Αποφοίτησα από το Γυμνάσιο, πήγα στη Βιέννη, μετά στο Βερολίνο για να σπουδάσω Αρχιτεκτονική. Στρατεύθηκα στην Ελλάδα.

Γύρισα στο Άαχεν, και συνέχισα τις σπουδές μου με φιλέλληνες Καθηγητές, αλλά και εξαίρετους Αρχιτέκτονες που ήθελαν την Αρχιτεκτονική ν’ ανεβαίνει, προς τα επάνω, προς τα θεία και ανώτερα πράγματα. Αυτό μ’ επηρέασε πολύ, όπως και ο Γερμανικός πολιτισμός, ο οποίος κατάγεται από τον Ελληνικό. Γι’ αυτό πέτυχε η Γερμανία, διότι πήρε ό,τι καλύτερο από την Ελλάδα. Αυτός είναι και ο Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός δηλαδή το χριστιανικό πνεύμα είναι συνέχεια του αρχαίου ελληνικού. Εγώ, σ’ αυτά βασίστηκα, δηλαδή στο σεβασμό της αρχαιότητας, και συνέχισα να σέβομαι και τη συνέχεια των αρχαίων, που είναι ο χριστιανικός πολιτισμός. Τα ένωσα αυτά τα δύο και εκεί, μερικοί με παρεξήγησαν, ως ειδωλολάτρη· αυτό είναι λάθος. Υπάρχει συγγένεια χριστιανισμού και αρχαιότητας. Είναι μια προσπάθεια, να βρω το θεό, που δε φαινότανε, αλλά τον βλέπαμε μέσα από τα έργα του, που ήταν φιλόθεα. Αυτό τον φιλοθεϊσμό τον συνέχισαν οι Έλληνες των χριστιανικών εποχών… Επιστρέφω, το 1967, στην Ελλάδα κι εργάζομαι στο Υπουργείο Πολιτισμού, για τρία χρόνια, με τον τότε μεγάλο Σπ. Μαρινάτο. Στο Υπουργείο Πολιτισμού βρίσκω το έδαφός μου· μου άρεσε πολύ το εκεί κλίμα, κι αυτό που έκανα, διότι το Υπουργείο Πολιτισμού ήταν και είναι το καλύτερο Υπουργείο στην Ελλάδα· το πιο ενδιαφέρον.

- Πώς έρχεσαι σ’ επαφή με τον Μαντινειακό Σύνδεσμο;

- Κάποια στιγμή ήρθε στο Υπουργείο Πολιτισμού ο Κ. Καλτεζιώτης, ο πατέρας του βουλευτή, του Νίκου, αλλά και ο ίδιος ο βουλευτής, ήρθε ως πρόεδρος του Μαντινειακού, με την πρόθεση του Συνδέσμου να φτιάξει μια εκκλησία στην Αρχαία Μαντινεία. Ήρθε στον κατάλληλο άνθρωπο. Του είπα, λοιπόν, ότι δεν πρέπει, στο μέρος αυτό, να γίνει μια συνηθισμένη εκκλησία, αλλά ένα έργο που ν’ ανταποκρίνεται στο χώρο και την ιστορικότητά του. Γνώριζα τη Διοτίμα, το Συμπόσιο του Πλάτωνα, τον Αντίνοο που, μαζί με τον αυτοκράτορα Ανδριανό, είχαν έρθει στη Μαντίνεια, στο Μουσείο…· όμως, εγώ, δεν ήξερα τον τόπο… Όταν είδα τον τόπο, είπα μέσα μου, εδώ είναι η Ελλάδα. Τα είχε όλα τα πλεονεκτήματα· το περιβάλλον καταπράσινο κι οι άνθρωποι ήταν υπέροχοι με μια αρχαΐζουσα συμπεριφορά και προφορά. Αυτό, λοιπόν, θέλησα να αξιοποιήσω δηλ. να μεταφράσω και να συνδέσω την ανθρώπινη ποιότητα σε κτίσμα· και θέλησα, αυτό το κτίσμα, να μιλάει, με τη θεολογία στην ψυχή του ανθρώπου και, μέσα εκεί, να υπάρχει όλη η αρχαία ελληνική φιλοσοφία. Δώσαμε τα χέρια, λοιπόν, με τον Κ. Καλτεζιώτη, αφού παρουσίασα τα σχέδιά μου στο Σύνδεσμο· κι ενώ, θα μπορούσα να παραμείνω στο Υπ. Πολιτισμού και, εκ παραλλήλου, να προχωρώ και την εκκλησία, εγώ, δε θέλησα αλλά παραιτήθηκα από το Υπουργείο κάτι που ξένισε, το Μαρινάτο, ο οποίος με ήθελε πολύ!

- Πώς, ο συντηρητικός Μαντινειακός Σύνδεσμος, ενέκρινε τα “τολμηρά” σχέδιά σου;

- Ήταν άνθρωποι, ναι μεν συντηρητικοί, όμως, είχαν πάρα πολύ σωστή παιδεία· παιδεία της κλασσικής Ελλάδας. Αυτό το είχαν μέσα τους. Ήταν, τότε, ο Κ. Καλτεζιώτης, ο Ν. Καλτεζιώτης ο, εν αποστρατεία, ανάπηρος, ο Θανάσης Κοτσιάνης ο Γυμναστής, ο δικηγόρος Σταθόπουλος με ωραίες σκέψεις… Όλοι τους είχαν μια σύμπνοια στον πνευματική χώρο κι είχαν γνώσεις της αρχαίας Ελλάδας αλλά ήταν κι απλοί, αφανάτιστοι χριστιανοί. Ήταν Αρκάδες. Τα σχέδιά μου τα δέχθηκαν, αμέσως. Δε μιλήσαμε για τα οικονομικά κι ούτε έδωσα, εγώ, σημασία. Όλα έγιναν και γίνονται εκ Θεού. Οι περαστικοί και ο πέριξ κόσμος βλέπανε να προχωρεί το έργο, το αγάπησαν, και βοήθησαν, οικονομικώς, το Σύνδεσμο, ώστε να συγκεντρώσει τα διάφορα υλικά που προέρχονταν από λατομεία, κατεδαφίσεις οικημάτων… Αυτά τα υλικά, δεν τα χρησιμοποιούσα απευθείας αλλά τα μετέτρεπα, ανάλογα… Εργαζόμουνα από τα χαράματα μέχρι τη δύση του ήλιου και ήμουνα, ο ίδιος, επάνω κατ’ επάνω, μ’ ένα δυο εργάτες από τα γύρω χωριά που, πολλές φορές, ήταν και όχι τόσο ειδικοί. Σ’ αυτούς προσπαθούσα να εμφυσήσω την όρεξη, και με το να είμαι εκεί, αλλά και με το να τους λέω κάποια πράγματα γύρω από την αρχαία Ελλάδα και τον πολιτισμό της, που, ενώ προχωρούσε το έργο, έπαιρνε μια μοντέρνα εικόνα και που, όμως, εγώ κρατούσα προς τα πίσω χωρίς να γίνομαι συντηρητικός. Ήταν μια λεπτή και δύσκολη ισορροπία. Να κρατηθεί το αρχαίο ενώ, ταυτόχρονα, να υπάρχει και το καινούργιο.

- Χρονικά;

- Θεμελιώθηκε το 1970 με το δεσπότη, Θεόκλητο, άνθρωπο μορφωμένο, απλό, με συμπεριφορά ανθρώπινη. Ενθουσιάστηκε, με το έργο, και πολλά απογεύματα ερχόταν και παρατηρούσε… Εγώ, όταν δούλευα, δεν ήμουνα δούλος και σκλάβος των σχεδίων μου αλλά τα προχωρούσα τα σχέδια όπως κάνει ο σκηνοθέτης σε μια θεατρική παράσταση δηλ. βελτίωνα τα σχέδιά μου ώστε να πάρει μια ελευθερία το κτίριο. Εννοείται πως, δεν ξεπερνούσα τα όρια. Τελείωσε το 1973 (φθινόπωρο) και το 1974 συνεχίσαμε το εσωτερικό, τέμπλο… Το 1975 προχωρήσαμε τα ψηφιδωτά δάπεδα… Περάσαμε στη θεμελίωση του Ηρώου το 1976 απέναντι από το Ναό και το 1980, θεμελιώσαμε το Φρέαρ του Ιακώβ. Ακόμη, δεν έχουν παραδοθεί, ούτε το Φρέαρ, ούτε το Ηρώο αλλά ούτε και ο αύλειος χώρος, φωτισμός, κάδοι, ονόματα Προέδρων χρονολογικά…

- Οικονομικά;

- Αυτό δεν το γνωρίζω διότι δεν έδωσα σημασία στα χρήματα… Εργαζόμουνα ως ένας μεροκαματιάρης. Βλέπεις, η Αγία Φωτεινή, για μένα, είναι έργο ζωής. Το καμαρώνω, αυτό το έργο, τόσο πολ, σαν ένα δικό μου παιδί –έχω δυο παιδιά.

- Στην αρχή αγιογράφησες, το Ναό, κατ’ “επαναστατικό” τρόπο· όμως, προ 15ετίας επενέβεις και χάλασες αυτές τις εικόνες για να τις μετατρέψεις σε λίγο βυζαντινές…

- Η μετατροπή είναι μια άλλη ζωγραφική προσπάθεια στο ν’ αποδώσω όλα αυτά που θέλω, να ’πω, με περισσότερη θεολογική σκέψη και λιγότερη ζωγραφική, που, όμως, και μέσα σ’ αυτή τη ζωγραφική, προσπάθησα να εισαγάγω και το ζωγραφικό τρόπο· όμως, να μιλάει θεολογικά και λιγότερο περιγραφικά. Μ’ ενδιέφερε περισσότερο να παραστήσω το θρόνο του Θεού δίπλα στον Παντοκράτορα· ένα θρόνο κενό… κάτι σαν το “ Κύριος ητοίμασεν τον ουρανόν τον θρόνον αυτού”… Αυτό το θρόνο ετοίμασα. Δίπλα έβαλα τους τέσσερις Ευαγγελιστές με τους Αγγέλους να κρατούν τα εξαπτέρυγα αλλά και τα σύμβολα, όπως το λέοντα… ώστε να θυμίζουν λίγο την Αρχαιότητα αφού, οι Ευαγγελιστές, ήταν στην αρχαιότητα…

- Πότε ευελπιστείς να τελειώσει όλο αυτό το αριστουργηματικό συγκρότημα;

- Θα εξαρτηθεί από τα οικονομικά του Συνδέσμου…

- Μετέπειτα, δέχθηκες, και καλές κριτικές, και άσχημες… Άλλοι μιλούσαν γι’ αριστούργημα κι άλλοι για έκτρωμα…

- Ναι, ευνοϊκά εκφράσθηκαν, ο Ν. Μουτσόπουλος ο Αρχιτέκτονας στο Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης, ο αρχαιολόγος Θεόδ. Σπυρόπουλος αλλά και ο Σταν Χάουρ που ήταν Έφορος στην Εφορία Αρχαιοτήτων της Σπάρτης, ο Γιάννης Τσαρούχης… Δυσμενώς, εκφράσθηκαν…· τέλος πάντων δε θέλω να πω… θεωρώ, από παρεξήγηση… Αρκεί, να πω, ότι, ενώ με είχαν κατηγορήσει, ως ειδωλολάτρη, στην ηγουμένη της Έλωνας, αυτή, τους έλεγε, ας είναι ό,τι να ’ναι, εγώ, αυτόν θέλω να μου φτιάξει…

- Παράλληλα, είσαι και Zωγράφος κι Αγιογράφος. Είχες κάποια κληρονομικότητα;

ΑΠ. : Κληρονομικότητα πρέπει να είχα αφού κι η αδελφή μου… κάποιος θείος μου…

- Ποιο το ενδιαφέρον των ειδικών για σένα;

- Αυτό τον καιρό, στη Γαλλία και στη Γερμανία, ενδιαφέρονται να πάω να μιλήσω, καθώς και στην Ελβετία… Έρχονται κι επισκέπτονται το έργο διάφοροι τεχνοκριτικοί -Έλληνες και Ξένοι-, ιερείς από Ελβετία… Διότι, εγώ, εκεί θέλω να δώσω το μεγαλύτερο βάρος δηλ. στη χριστιανική ενότητα· το χριστιανικό πνεύμα είναι ευρύτερο. Είμαι άνθρωπος θρησκευόμενος κι όχι θρησκειακός· υπάρχει διαφορά θρησκευόμενου και θρησκευτικού από τον θρησκειακό. Δεν πρέπει να συμβαίνει ό,τι με Ολυμπιακό - Παναθηναϊκό. Πρέπει να μας ενδιαφέρει η εσωτερική βίωση του Χριστού κι όχι να μένουμε στις κινήσεις.

- Ποια άλλα έργα έχεις κάνει που σ’ αντιπροσωπεύουν;

- Μέσα στην Τρίπολη, την οικία του Νούτσου που την πήρα γιαπί…, το προαύλιο του Νεομ. Δημητρίου…· θεωρώ, πως εξαιρετικά έργα μου είναι αυτά της Κυνουρίας· έχω κάνει και συγκροτήματα όμορφων οικοδομών, στα Λιλαίικα, ενός Γερμανού βιομηχάνου μ’ οκτώ παιδιά… Πιο’ κει άλλου Γερμανού μεταξύ Ξηροπήγαδου και Κυβερίου. Όλοι αυτοί είναι πιο Έλληνες από εμάς. Όλα αυτά είναι συνέχεια της Αγίας Φωτεινής· δεν είναι κτίσματα κατοικίες αλλά είναι κάτι το διαφορετικό, σα ναοί, που, όμως, κατοικούνται… Επίσης, στη Βυτίνα, ένα οίκημα το μετέρεψα, αρχιτεχτονικά και με το δικό μου τρόπο, σε ξενοδοχείο το “Μαίναλον” κι είναι αυτό του Μπακογιαννάκη· ακόμη μία κρήνη στα Πηγαδάκια, στα σύνορα με Λακωνία…, στου Σάγγα, επίσης… και κάποια, αδιάφορα για μένα, στην Αθήνα. Με είχαν καλέσει για ένα Ναό στην Επίδαυρο· επίσης στις Μυκήνες που, όμως, δεν μπόρεσαν να βρουν χρήματα…

- Έχεις αγιογραφήσει άλλο Ναό;

- Όχι· κι ούτε θα μ’ ενδιέφερε…

- Με τη ζωγραφική;

- Έχω κάνει πολλή ζωγραφική· όμως, δεν είναι στα χέρια μου… Έχω κάνει έκθεση στην Αθήνα και λίγο στην Τρίπολη (πλ. Άρεως, υπαίθρια).

- Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια, εννοώ τ’ Αρχιτεκτονικά…

- Αυτό που θα ήθελα ήταν να παρουσιάσω όλα τα ’Εργα μου σ΄ ένα καινούργιο βιβλίο… γιατί έχω κάνει ένα βιβλίο για την Αγία Φωτεινή.

- Επειδή η Αγία Φωτεινή είναι έργο ζωής, για σένα, έχεις το λόγο…

- Ήθελα να περάσει, τόσο μέσα στην Αγία Φωτεινή όσο και στ’ άλλα κτίσματα, πέριξ, να περάσει το να είναι πιο πολύ φιλανθρωπικό· δηλ. της αγάπης για τον άνθρωπο που σημαίνει ότι, για να αγαπήσουμε τον άνθρωπο, πρέπει ν’ αγαπήσουμε πρώτα το Θεό· και για ν’ αγαπήσουμε το Θεό πρέπει να γίνουμε πάρα πολύ μικροί και μέσα από αυτή τη σμίκρυνση να καταλάβουμε το μέγεθος του Θεού· και το μέγεθος, κυρίως του Υιού του ο οποίος ταυτίζεται με τον πατέρα· και κυρίως να ταυτισθεί με το Άγιο Πνεύμα το οποίο αυτό, ήθελα, πάντα να μας κρατάει ζωντανούς… Η Αρχιτεκτονική είναι, ουσιαστικά, θεολογία… που εξαρτάται από τις τεχνικές γνώσεις…

- Ποιες οι δυσκολίες που συνάντησες κατά τη δημιουργία του Έργου σου;

- Πλην των Γερμανών που με άφησαν ελεύθερο και δημιούργησα, όλοι οι άλλοι πάντα μου φέρονταν με καχυποψία, μη εκείνο, μη το άλλο…

- Η ζωή σου είναι “κοσμοκαλογερίστικη”;

- Κατά κάποιον τρόπο, ναι. Δεν ήμουν ποτέ υπέρ των διασκεδάσεων. Οι φίλοι μου ήταν πάντα που ταιριάζαμε. Έκανα παρέα, εδώ στην Τρίπολη, με το ζωγράφο, Αντώνη Γκλίνο, τον άλλο ζωγράφο Δημ. Κούρο, Θεόδ. Γιαννακόπουλο… Στην Αγία Φωτεινή πηγαινορχόμουνα με το λεωφορείο. Οι συνεργάτες μου, στην οικοδόμηση, ήταν απλοί εργάτες της οικοδομής· χρησιμοποιούσαμε χτένια, κόφτη…, χωρίς ρεύμα, με γεννήτρια… Ήταν ένα έργο με μεγάλες δυσκολίες που μας βοήθησε, ο Θεός, και προχώρησε.

- Ο Μητρ. Αλέξανδρος πώς στέκεται εμπρός στο δημιούργημα της Αγίας Φωτεινής;

AΠ.: Ίσταται, θα έλεγα, ουδέτερος. Δεν μας ενοχλεί. Ίσως να μην είναι και τόσο ενθουσιασμένος διότι βλέπει τα πράγματα μέσα από το δόγμα το οποίο δόγμα, έχει το γράμμα του νόμου. Ο Υιός του Θεού, δεν ήρθε στον κόσμο για να μας δεσμεύσει αλλά για να μας δώσει μια ελευθερία εν Χριστώ. Ούτε ο Θεόκλητος ούτε ο Αλέξανδρος έχουν λειτουργήσει στην Αγία Φωτεινή. Έρχεται ο Θεόκλητος Αθανασόπουλος. Αυτό, βέβαια, είναι μια υποβάθμιση της θεολογικής αξίας της Αγίας Φωτεινής· δε συμφωνώ μ’ αυτόν τον υποβιβασμό διότι, έτσι, υποβιβάζουμε ολόκληρο τον ελληνικό πολιτισμό. Οι εκκλησίες πρέπει να είναι έκθεση και του πολιτισμού μας.

-Ο νυν Πρόεδρος;

-Ο κ. Σωτ. Πετρόπουλος είναι θετικός, ενδιαφέρεται και είναι άξιος συνεχιστής των πρώτων που ξεκίνησαν το έργο…

- Η ιδέα -να το πούμε στη λαϊκή έκφραση– πώς σου ήρθε να φτιάξεις της Αγία Φωτεινή;

- Δεν ήταν απλά ιδέα· είναι έργο πόθου· πόθος για το Θεό. Από τα Γυμνασιακά και Φοιτητικά χρόνια μου, ονειρευόμουνα αυτό· δηλ. την αποτύπωση του Αγίου Πνεύματος σ’ ένα κτίσμα, το οποίο, Αγιο Πνεύμα, να κινείται περί τον άξονά του, ο Θεός ο ίδιος να κινείται περί τον άξονά του· να εκφράζεται η κίνηση που εξέφραζε και ο Θαλής και ο Ηράκλειτος, που έλεγε “ο Θεός βρίσκεται στην κίνηση”. Η λέξη Θεός προέρχεται από τη λέξη που αναφέρει ο Πλάτων· το ρήμα θέω σημαίνει κινούμαι, τρέχω. Από το ρήμα θέω προέρχεται η λέξη θεός, λέει ο Πλάτων. Αυτό μου άρεσε πάρα πολύ. Η Αγία Φωτεινή είναι μία σύζευξη της Αρχαίας Ελλάδας με το Χριστιανικό Πνεύμα κι ενδυνάμωση του χριστιανικού πνεύματος από τ’ αρχαία μας έργα και, αντιστρόφως, καταξίωση της Αρχαιότητας με τη βοήθεια του Χριστού.

- Θα μπορούσαμε να κατατάξουμε την Αγία Φωτεινή, ως κτίσμα, σε κάποιο εκκλησιαστικό ρυθμό;

- Όχι· δεν ανήκει, πουθενά· π.χ. το άνω τελείωμα του ναού, δεν είναι αέτωμα, απολύτως, αλλά είναι κεκαμμένο όπως τα φτωχά καλυβάκια του κάμπου της Μαντινείας που είναι πλίθρινα. Αυτό το βούλιασμα μου άρεσε πάρα πολύ· συγχρόνως, κάμπτεται, ψηλά, ο ναός, από το βάρος των πολλών Αγίων… Ο ναός της Αγίας Φωτεινής δεν είναι μόνο για την περιοχή της Μαντινείας αλλά πάει και πιο κει, σε μεγαλύτερη έκταση οπότε γίνεται πράξη η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο.

- Τι βάθος κατεβήκατε θεμελιώνοντας και τι βρήκατε;

- Σίγουρα, κάπου δυο μέτρα και σ’ ένα σημείο βρήκαμε ένα ολόγλυφο ανάγλυφο το οποίο είχε σειληνούς και το παραδώσαμε στην Αρχαιολογία· τότε ήταν ο Σταν Χάουρ. Ακόμη, ένα μικρό αρχιτεκτονικό… Για το Φρέαρ ενδιαφέρθηκε, να ξεκινήσει, ο συνταγματάρχης ε.α. Ν. Καλτεζιώτης. Αλλά και ο νυν Πρόεδρος, Σωτ. Πετρόπουλος, όπως προείπα, ενδιαφέρεται για τη συνέχεια πλην, όμως, είναι το οικονομικό στη μέση…

Πηγή: Εφημερίδα “Οδός Αρκαδίας”
Αναρτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2018 , 08:00:16 - Σχόλιο 1
Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2018
Στον Αγιοταξιάρχη 2018

Όπως κάθε χρόνο, έτσι κι’ εφέτος, ο Σύλλογος των Ατσιχωλιτών από κοινού με το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ενοριακού Ναού Αγίου Αθανασίου Ατσιχώλου, διοργάνωσε το καθιερωμένο, εδώ και χρόνια, Φθινοπωρινό πανηγύρι, προς τιμήν των Παμμεγίστων Ταξιαρχών στο ομώνυμο εξωκκλήσι. Την όλη επιμέλεια της γιορτής – εκδρομής με πούλμαν από την Αθήνα, είχαν οι κυρίες Άννα Μεργούπη και Μαρία Τσουτσάνη, μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου και με συνοδό την Γεν. Γραμματέα Αθηνά Σεΐζη. Με την εμπειρία που έχουν αποκτήσει πλέον σ’ ανάλογες διοργανώσεις και το μεράκι τους, η επιτυχία της εκδηλώσεως ήταν εκ των προτέρων εξασφαλισμένη. Ιδιαιτέρως όμως εφέτος, μια ευχάριστη έκπληξη περίμενε τους πολυπληθείς προσκυνητές. Όλοι είχαμε την τιμή και χαρά να υποδεχθούμε στον Ιερό χώρο, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ.κ. Ιερεμία, να μας λειτουργήσει, να μας ευλογήσει και να έχει για όλους μας έναν καλό και παρηγορητικό λόγο.

Η Αρχιερατική θεία Λειτουργία με αρτοκλασία και Ιεροψάλτες τον Διάκονο Αυγουστίνο και τον συμπαθέστατο σ’ όλους Αθαν. Σαφλαγιούρα, ήταν πραγματική μυσταγωγία. Ο απλός, μεστός και κατανοητός λόγος του Σεβασμιωτάτου, μας συνεπήρε και μας συγκίνησε όλους. Ιδιαίτερη εντύπωση έκανε όμως η δήλωσή του, ότι, για οποιαδήποτε ανάγκη έχει ο καθένας μας από Ιερέα στο χωριό, να επικοινωνεί απ’ ευθείας με τον ίδιο. Άριστες λοιπόν οι εντυπώσεις από τον Επίσκοπό μας, αποτέλεσμα των οποίων ήταν ν’ αναφωνηθεί ομοφώνως για μια ακόμη φορά το «ΑΞΙΟΣ», κατά την αποχώρησή του.

Στην θεία Λειτουργία, πέραν των εκδρομέων από την Αθήνα και των ντόπιων κατοικων του χωριού, παραβρέθηκαν προσκυνητές, από την Καρύταινα, τον Βλαχορράφτη και το Σαρακίνι. Εν συνεχεία μετά το πέρας της θείας Λειτουργίας όλοι, οι εκδρομείς από την Αθήνα και οι κάτοικοι του χωριού, συνεργούντος και ενός θαυμάσιου φθινοπωρινού καιρού, παρακάθησαν σε κοινή συνεστίαση, στο πρώην Δημοτικό Σχολείο και την Πλατεία Αγίου Αθανασίου, μέσα σε πνεύμα συγκίνησης, νοσταλγίας και αγάπης, μεταξύ συγγενών, συμπατριωτών και φίλων.

Άψογη λοιπόν η εκδήλωση από πάσης απόψεως, άψογη και πολιτισμένη και η εμφάνιση του χωριού, χάριν της συνεχούς φροντίδας των ντόπιων εθελοντών, στους οποίους ο Σύλλογος δίδει θερμά συγχαρητήρια.

Χρόνια πολλά σ’ όλους και του χρόνου με την ίδια επιτυχία και με μεγαλύτερη συμμετοχή.

ΤΑΣΟΣ ΣΚΟΥΡΛΑΣ, Πρόεδρος του Συλλόγου Ατσιχωλιτών
Αναρτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2018 , 09:00:01 - Χωρίς σχόλια
Δευτέρα 20 Αυγούστου 2018
Δεκαπενταύγουστος 2018

Γιορτάσαμε κι εφέτος το Δεκαπενταύγουστο, κατά τα καθιερωμένα, στο χωριό μας, τον Ατσίχωλο και στο Καλάμι, όπως κάθε χρόνο. Ανήμερα το πρωί στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Καλάμι ετελέσθη η Θεία Λειτουργία μετά Αρτοκλασίας, αφού έγινε περιφορά της εικόνας της Παναγίας της Καλαμιώτισσας εντός και εκτός της μονής και ευλογήθηκαν οι προσφερθέντες άρτοι, με τη συμμετοχή των κατοίκων του χωριού και συμπατριωτών μας από την Αθήνα και αλλού, καθώς και προσκυνητών, φίλων και γνωστών από τα γύρω χωριά και την ευρύτερη περιοχή.

Αναρτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2018 , 09:00:01 - Χωρίς σχόλια
Τρίτη 23 Ιανουαρίου 2018
Για την Αφροδίτη…

Με σεβασμό, θα ήθελα να αποχαιρετήσω σήμερα την Αφροδίτη Κόκκορη-Χριστοπούλου, που έφυγε από τη ζωή. Την γνώρισα πριν 42 χρόνια, κοπέλα αυτή και εγώ το ίδιο. Η πρώτη στάση στο χωριό γινόταν στο μαγαζί της, πάντα για χαιρετισμούς και καφέ. Ήταν πάντοτε εκεί και μας υποδεχόταν με ευγένεια. Η Αφροδίτη και το μαγαζί της ήταν το εμβληματικό σημείο του Ατσιχώλου. Από σήμερα το χωριό θα είναι φτωχότερο, η πορεία της ζωής φυσικά αφήνει κενά. Οι γλάστρες με τις ορτανσίες της και τα πολύχρωμα λουλούδια της πάντοτε θα την θυμίζουν σ’ εμάς που την αγαπούσαμε και την εκτιμούσαμε. Καλό ταξίδι, Αφροδίτη, πάντοτε θα σε θυμάμαι με τις καλύτερες εικόνες που έχω για το χωριό.

Με σεβασμό στη μνήμη σου
ΕΛΕΝΗ ΣΚΟΥΡΛΑ
Αναρτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2018 , 09:00:01 - Σχόλιο 1