"Από το 1969 είχε ιδρυθεί μέσα στα πανεπιστήμια αστυνομικό τμήμα Μας πληροφόρησε ο υφυπουργός Συρίγος, τής κυβέρνησης Μητσοτάκη, για να μη παραξηγηθούμε. Όπως φροντίζει να κάνει και η Efsyn.gr σε άρθρο της, απόσπασμα τού οποίου αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια. Δεν είμαστε όμως τόσο σίγουροι για εκείνο το «βέβαια» και το «καμία»...
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει βέβαια καμία σχέση με το αντικοινοβουλευτικό διάβημα που γέννησε τέτοιες διακηρύξεις ["Η ελληνική κοινωνία πρέπει να προσδεθεί επί τής χειρουργικής κλίνης»...]. Αν έχει κάτι δανειστεί απευθείας από την εθνοσωτήριο, ωστόσο, αυτό είναι η ιεραποστολική επαγγελία μιας συλλογικής εγχείρησης διά ροπάλου, προκειμένου "να απαλλαγεί ριζικά η ελληνική κοινωνία από τον κακό της εαυτό», αυτόν που της κληροδότησε η επάρατη Μεταπολίτευση, η θεσμική δηλαδή «ανοχή» και κρατική «υποχωρητικότητα» απέναντι σε κάθε λογής κοινωνικά κινήματα.
Μισόν αιώνα μετά, ο καταιγισμός τών αντιδημοκρατικών «μεταρρυθμίσεων» που εξαγγέλλει, θεσπίζει και επιβάλλει η κυβέρνηση τής Νέας Δημοκρατίας θα μπορούσε ενδεχομένως να ερμηνευθεί με ψυχαναλυτικούς όρους, σαν μια μεταχρονολογημένη, προσωπική εκδίκηση τών πάλαι ποτέ ΟΝΝΕΔιτών για την κοινωνική και πολιτική περιθωριοποίηση τους στα ελληνικά ΑΕΙ και άλλους κοινωνικούς χώρους την πρώτη δεκαετία μετά τη Μεταπολίτευση.
Η άρτι εξαγγελθείσα λ.χ. κατάργηση τών φοιτητικών παρατάξεων, σε μια συγκυρία κατά την οποία οι φοτητικές εκλογές και τα διοικητικά συμβούλια τών συλλόγων αποτελούν σκιά του παλιού εαυτού τους, παραπέμπει σε ρεβάνς για την πρώτη ιστορική ήττα που η μεταπολιτευτική κυβέρνηση Καραμανλή, του 54%, υπέστη στο πεζοδρόμιο, την εσπευσμένη απόσυρση τού νομοσχεδίου για τον φοιτητικό συνδικαλισμό που κατατέθηκε τον Ιούλιο του 1975 στη Βουλή και μετέτρεπε την ΕΦΕΕ και τους συλλόγους σε ΝΠΔΔ υποκείμενα σε δικαστικό (δηλαδή κυβερνητικό) έλεγχο, όταν το κέντρο της Αθήνας πλημμύρισε κατακαλόκαιρο από χιλιάδες διαδηλωτές.
Πολύ πιθανότερο είναι ωστόσο να αποτελεί μια ακόμη κίνηση προληπτικής καταστολής, μαζί με το υπό ίδρυση νέο "Σπουδαστικό», εν όψει των οξύτατων συγκρούσεων που η κυβέρνηση γνωρίζει πως η πολιτική της θα προκαλέσει στους πανεπιστημιακούς χώρους. Επιβολή διδάκτρων, κλείσιμο σχολών, κατάργηση τών εκλεγμένων πανεπιστημιακών οργάνων και επαναφορά τών «Συμβουλίων» έμμεσης ιδιωτικοποίησης που ο νόμος Διαμαντοπούλου είχε προικίσει με σχεδόν δικτατορικές εξουσίες.
Υπενθυμίζουμε, για όσους έχουν αδύνατη μνήμη, ότι σύμφωνα μ’ αυτόν τον νόμο, οι πρυτάνεις τών ΑΕΙ δεν εκλέγονταν μεταξύ ελεύθερων υποψηφιοτήτων, αλλά μεταξύ τριών μόνο υποψηφίων που είχε προεπιλέξει το (εξωπανεπιστημιακό) «Συμβούλιο Ιδρύματος». Και ότι, κατά την πρακτική εφαρμογή του, αποκλείονταν συγκεκριμένοι (αριστεροί) υποψήφιοι με το επίσημο αιτιολογικό πως είχαν ταχθεί δημόσια κατά τής ψήφισής του!
Αν οι προθέσεις είναι ορατές, αυτό δεν σημαίνει ωστόσο πως ορατή είναι και η έκβαση τής επερχόμενης αναμέτρησης. Η υπερβολική δόση αυταρχισμού, την οποία αποπνέει η κυβερνητική έφοδος στον χώρο τής Παιδείας, θα λέγαμε ότι μάλλον προδιαγράφει τό αντίθετο. Ακόμη και επί χούντας, κοτζάμ διορισμένη ΕΦΕΕ αποδείχθηκε παντελώς ανίσχυρη απέναντι σε άτυπες, αλλά αντιπροσωπευτικές μορφές οργάνωσης τού κινήματος από τα κάτω, τις Φοιτητικές Επιτροπές Αγώνα...