Εμείς οι εξ ευώνυμων στον Χριστό πιστεύουμε. Περισσότερο απ' όσους ίστανται εις τα δεξιά τού Κυρίου (και έχουν και τ' όνομα..). Οι αριστεροί και οι κομμουνιστές πιστεύουμε πως ο Χριστός υπήρξε και εξεδίωξε τούς εμπόρους από τού οίκου του.
Άρα η συζήτηση μπορεί να περιστραφεί, αφ' ενός γιατί εορτάζουμε τό Γενέθλιόν του σήμερα και αφ' ετέρου γιατί αυτό καθιερώθηκε ως η σημαντικότερη εορτή στον δυτικό κόσμο, με τάση (ή ροπή) να κατισχύσει σε όλον τον πλανήτη. Για 'μάς τους αριστερούς, αλλά και για τους όπου γής κατατρεγμένους, δηλαδή για τους περισσότερους ανθρώπους, τα Πάθη τού Χριστού και η Ανάστασή του θα ήταν πολύ σημαντικότερη ευκαιρία εκδήλωσης, καθ' ότι εμπνέουν και μια αγωνιστική, [επ]αναστατική διάθεση. Και όμως όχι. δεν μιλάμε κατ' ανάγκην για τους Έλληνες, για τους οποίους το Πάσχα έχει μια ιδιαίτερη, «εθνική» σημασία.
Η πολιτική τών κρατούντων αντελήφθη από νωρίς τη σημασία τής ύπαρξης τού Χριστού. Κρατούντες τής εποχής του ήσαν οι Ρωμαίοι, οι οποίοι ήσαν πραγματιστές. Τα μεταφυσικά ερωτήματα, τα τού Θεού δεν απασχολούσαν τόν Καίσαρα. Σέβονταν μεν τις θρησκείες τών λαών που είχαν κατακτήσει, αλλά με σκοπό να τις θέσουν υπό τον έλεγχό τους, ως εργαλείο εμπέδωσης τής Pax Romana.
Τους δύο αιώνες μετά τη γέννηση τού Χριστού, που σύμφωνα με τους περισσότερους ιστορικούς ερευνητές τοποθετείται στο έτος 4 προ Χριστού, δύο θρησκείες ήσαν διαδεδομένες και ανταγωνιστικές στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Τού Χριστού Υιού τού Θεού και τού Μίθρα Υιού τού Ηλίου. Και οι δύο είχαν γεννηθεί ταπεινά, σε σπηλιές. Και οι δύο είχαν αναστηθεί και αναληφθεί, από Άναρχο Πατέρα. Ο Μίθρας είχε στο ιστορικό ληξιαρχείο ημερομηνία γέννησης την 25η Δεκεμβρίου... Μια εγκύκλιος τού πάπα Λυμπερίου το έτος 354 μετά Χριστόν καθεριώνει τήν ημερομηνία και τον χριστιανισμό ως «επικρατούσα θρησκεία» στο Imperium Romanum. Αλληλοδιαδόχως, ο κληρονόμος του ιμπεριαλιστικός κόσμος ασκήθηκε και άσκησε περαιτέρω αυτή την πολιτική.
Η Pax Romana, η «Ρωμαϊκή Ειρήνη», βρήκε τήν τέλεια έκφρασή της ύστερα από 17 αιώνες, σε μια σύγχρονη σύζευξής της με την αρχαία Αθηναϊκή «Ειρήνη» και Δημοκρατία, στην American Peace. Δεν επρόκειτο ούτε τότε ούτε ύστερα για πραγματική ειρήνη, αλλά για επιβαλλόμενη και συχνά αιματηρή «ειρήνευση». Η «Αμερικανική Ειρήνη» είχε ήδη εξαντλήσει τα αμυντικά της όπλα και επιχειρήματα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα δε επιθετικά της, όπλα, επιχειρήματα και σχέδια, εξάντλησαν τήν όποια πολιτική ηθική της με τις ανά τον κόσμο κεκαλυμμένες ή απροκάλυπτες επεμβάσεις της. Και χρησιμοποιεί παράλληλα με τις «σκληρές» επεμβάσεις ένα διαφορετικό όπλο, "ήπιες» παρεμβάσεις, που απαλύνουν, ώστε να γίνεται αποδεκτή, τη «σκληρή ισχύ» της.
Η «σκληρή ισχύς» (Hard Power) μιάς χώρας βασίζεται κυρίως στο γεωγραφικό μέγεθος και τη γεωγραφική θέση, τους φυσικούς πόρους, το μέγεθος τού πληθυσμού, τη στρατιωτική και οικονομική ισχύ της. Η «ήπια ισχύς» (Soft Power), των αμερικανών και άλλων ιμπεριαλιστών, απαλύνει τη «σκληρή ισχύ» τους, με τις εξειδικευμένες γνώσεις, τεχνικές και τεχνολογίες, που «ξύνουν» τόν ουρανό, την εκπαίδευση και τους θεσμούς τους, τον κινηματογράφο και τις άλλες τέχνες, τη γλώσσα, τις ιδέες, τις αξίες και γενικότερα τον πολιτισμό τους. Μη βιαστούμε να «υποκλέψουμε» όσους από τους παραπάνω παράγοντες μάς βολεύουν (γεωγραφική θέση ή πολιτισμό...), ώστε να υπονοήσουμε μια ελληνική «ήπια ισχύ Πάνε πακέτο...
Το χριστουγεννιάτικο «ιμπεριαλιστικό» πακέτο, η «Άγια Νύχτα» (Silent Night), το στολισμένο έλατο (Christmas Τree), ο ερυθρόλευκος Αηβασίλης (Santa Claus) είναι εικόνες, ακούσματα και σύμβολα που επεβλήθησαν, ηπίως μεν, ισχυρώς δε, σε όλο τον κόσμο, ακόμα και σε χώρες που δεν είχαν καμιά σχέση με τον χριστιανισμό και τον πολιτισμό του. Να σημειώσουμε πως στην Ελλάδα, παρά το ελατοφυές τής χώρας, το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο στολίστηκε (και εισήχθη ως «έθιμο") το 1843 επί Βαυαροκρατίας. Μέχρι τότε (και αργότερα) στολίζαμε καραβάκια που φτιάχναμε στους ατομικούς ταρσανάδες μας περιμένοντας τόν γηγενή Αηνικόλα μας...
Αν δεν είχε ενσκήψει ο κορονοϊός, θα είχαμε αρχίσει (ήδη είχαμε αρχίσει), από ...την «Ημέρα τών Ευχαριστιών», να κρεμάμε στα μπαλκόνια μας χριστουγεννιάτικα φωτάκια, αφού προηγουμένως είχαμε γιορτάσει το «Χάλογουιν