Ότι δεν είμαστε όλοι ίσοι, είναι γνωστό από καταβολής τών κοινωνιών. Να μάς το λένε κατάμουτρα, ίσαμε τώρα το απέφευγαν. Στην κοινωνία τού Μητσοτάκη δεν ντρέπονται να τό «θεωρητικοποιούν» και να τό διαδίδουν, από τα (νεο)φιλελεύθερα πρακτορεία τους.
Αν πήρε ή δεν πήρε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος το φάρμακο που πήρε ο Τράμπ, ελάχιστη σημασία έχει. Εκείνο που προέχει είναι να πεισθούμε ότι. Ενώπιον τού κορονοϊού και τού θεού ...ο Ιωάννης Λιάπης δεν είναι σαν και εμάς! Και άρα ούτε τόσοι άλλοι τής ίδιας θεσμικής ή ταξικής συνομοταξίας. Καθ' ότι...
Ας υποθέσουμε ότι συνέβη αυτό. Ας πούμε ότι ο Αρχιεπίσκοπος δέχθηκε μια ειδική και μη προσβάσιμη ακόμη στο ευρύ κοινό θεραπεία. Μια θεραπεία που ούτως ή άλλως δεν μπορούν να λάβουν όλοι, δεν υπάρχουν οι αναγκαίες ποσότητες. Τί σημαίνει αυτό; Μήπως ότι αφού δεν μπορούν να τή λάβουν όλοι, δεν πρέπει να τή λάβει ούτε ο Αρχιεπίσκοπος; Αυτό το επιχείρημα είναι κουτό και λαϊκίστικο.
Ας δεχτούμε, το «ευρύ κοινό, το «κουτό και λαϊκίστικο επιχείρημα». Αλλά δεν σταματούν εκεί, το κοινωνικό θράσος τους είναι αντιστρόφως ανάλογο τής ανθρώπινης ντροπής τους...
Ομοίως είναι λαϊκίστικο το επιχείρημα που υποστηρίζει ότι όλοι είμαστε ίσοι απέναντι στην ασθένεια σ' ένα δημόσιο νοσοκομείο. Aκούγεται σε κάποιους σκληρό, αλλά ο Αρχιεπίσκοπος δεν είναι ακριβώς το ίδιο με μένα και με σας, με έναν απλό πολίτη. Διότι στο κρεβάτι δεν βρίσκεται ο Ιωάννης Λιάπης (το κοσμικό όνομα τού Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου), αλλά η κεφαλή τής Εκκλησίας τής Ελλάδος. Και ναι, όποιος άνθρωπος και αν φεύγει από τη ζωή γράφει και μια τραγωδία. Όταν όμως χηρεύει ένας αρχιεπισκοπικός θρόνος, την πάνδημη θλίψη ακολουθεί και μια σειρά από διαδικασίες, σενάρια και προβλήματα.
Αυτά λένε (με τα πλάγια γράμματα) χωρίς ίχνος κοινωνικής καταισχύνης, οι άνισοι ημών «σ' ένα δημόσιο νοσοκομείο». Με υπέρ 600 διασωληνωμένους στα υπόλοιπα, περί τούς 100 θανάτους καθημερινά και υπέρ τις 2.000 που ίσαμε σήμερα «έχουν φύγει από τη ζωή γράφοντας (ο καθένας) μία (δική του) τραγωδία»... Και που όταν το σπίτι τους «χηρεύει», καμία «πάνδημη θλίψη δεν ακολουθεί», παρά «μια σειρά από (γραφειοκρατικές) διαδικασίες, προβλήματα και σενάρια (ασύλληπτα)» για τους οικείους τους.
Ναι έτσι! «Ο Αρχιεπίσκοπος δεν είναι σαν και εμάς», τιτλοφορείται άρθρο τού Protagon.gr... Το ζήτημα είναι, τί είμαστε εμείς;