Ένα μεσημέρι τού 1955 μια γυναίκα στις Ηνωμένες Πολιτείες περιμένει στη στάση το λεωφορείο. Είναι η εποχή που οι θέσεις τών λεωφορείων είναι χωρισμένες σε θέσεις λευκών και σε θέσεις μαύρων. Φυσικά οι θέσεις τών μαύρων περιορίζονται στις πίσω θέσεις και υποχρεώνονται να μπαίνουν μόνο από την πίσω πόρτα.
Το λεωφορείο εκείνο το μεσημέρι φτάνει στη στάση άδειο, η γυναίκα ανεβαίνει και καθώς είναι μόνη κάθεται σε μια από τις άδειες θέσεις τών λευκών. Αρνείται να σηκωθεί κα να καθήσει στις θέσεις τών μαύρων. Ο οδηγός καλεί την αστυνομία... Η άρνηση τής Ρόζας Παρκς, πού πέθανε σαν σήμερα το 2005, έγινε ιστορία και το όνομά της συνώνυμο τού αγώνα για την κατάργηση τών φυλετικών διαχωρισμών. Και δρόμος, απ' όπου σήμερα περνάνε λεωφορεία με λευκούς, μαύρους, λατίνους και ασιάτες, «πρόσφυγες» στη μεγάλη χώρα, ανακατεμένους.
Έχουμε διαβάσει, οδηγός ελληνικού λεωφορείου τών δημοσίων μεταφορών να μην καλεί τήν αστυνομία (όχι ότι όφειλε). Να κατεβάζει μόνος του βιαίως ένα ζευγάρι προσφύγων με τα παιδιά τους από το λεωφορείο. Και ο "οργανισμός» του να καθιερώνει όχι «θέσεις προσφύγων», αλλά «ειδικό λεωφορείο», σε «ειδική» μάλιστα γραμμή που να λειτουργεί παράλληλα προς την υπάρχουσα! Για να μην ανακατεύονται με τους πάλλευκους ιθαγενείς...
Δεν είπαμε, ότι το βίαιο κατέβασμα τής Ρόζας Παρκς από το λεωφορείο και η σύλληψή της από την αστυνομία προκάλεσε ένα μαζικό μποϋκοτάζ. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, έγχρωμοι μαζί με αντιρατσιστές λευκούς, αρνούνταν για καιρό να χρησιμοποιήσουν τά λεωφορεία και παραλίγο το σύστημα τών δημοσίων συγκοινωνιών τών ΗΠΑ να καταρρεύσει οικονομικά. Ώσπου το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε αντισυνταγματικό τον νόμο περί διαχωρισμού μαύρων και λευκών στα λεωφορεία.
Αυτά στις Ηνωμένες Πολιτείες τής επάρατης Αμερικής, το 1955.