Φέγγε μου να περπατώ, να πηγαίνω στο σχολειό, να μαθαίνω γράμματα, γράμματα σπουδάγματα. Και τρανό νά 'χω σκοπό...
Ποιά αντίληψη να έχουν άραγε οι «άριστοι» που μάς κυβερνάνε για το σχολείο. Και δεν εννοούμε από ταξικής πλευράς. Θα αφήσουμε σήμερα στην άκρη την κοινωνιολογική θεώρηση, επικαλούμαστε την ελληνοχριστιανική τους αγωγή. Ούτε από «τεχνικής» πλευράς. Αν το σχολείο στεγάζεται σε σύγχρονο κτίριο, έχει καθαρές τουαλέτες ή πλήρες διδακτικό προσωπικό, αποδοτικό αναλυτικό πρόγραμμα. Αυτά είναι πράγματα χειροπιαστά που μπορούν να διορθωθούν. Ή ούτε αυτά μπορούν να διορθώσουν; Γιατί απαιτείται ακόμα ένα πράγμα και αυτό πρέπει να τό έχεις στο κεφάλι σου. «Οι πράξεις μου δείχνουν τό όραμά μου», είπε ο πρωθυπουργός προχθές στη Θεσσαλονίκη...
Έχει επικρατήσει η αντίληψη, «το ίδιο λένε και πολλοί προοδευτικοί», πως το να είσαι λόγου χάρη καλός οδηγός μπορεί να διδαχτεί στο σχολείο (αρκεί να γίνει το προαύλιό του κυκλοφοριακό πάρκο!). Ή το να γίνεις καλός επιχειρηματίας, αρκεί να παρακολουθείς με επιμέλεια το αντίστοιχο μάθημα, παραμελώντας όλα τα άλλα (και να στήσεις με τους συμμαθητές σου μια εικονική επιχείρηση!). Για να βρεις ένα άλλο επάγγελμα, μπορεί να πάρεις τήν ιδέα παρακολουθώντας μια από τις «θεματικές εβδομάδες» που προσφέρει η «σύγχρονη εκπαίδευση». Τώρα, πότε θα βάλεις τον κώλο σου στο θρανίο να μάθεις γράμματα, είναι ένα ερώτημα...
Και το επάγγελμα τού πολίτη; Δεν το βάζουμε σε εισαγωγικά, επειδή το ρήμα επαγγέλλομαι κυριολεκτεί, ενώ υποδηλώνει κάτι σοβαρό. Ο καρεκλάς λόγου χάρη επαγγέλλεται, δηλαδή υπόσχεται (από τις αρχικές και κύριες σημασίες τού ρήματος), πως θα σού φτιάξει μια καρέκλα στην οποία θα καθήσεις και δεν θα γίνει κομμάτια. Πώς «διδάσκεται» άραγε το επάγγελμα τού πολίτη; Πώς μαθαίνεις από μικρός να είσαι «υπεύθυνος πολίτης», όπως είπε σήμερα ο πρωθυπουργός στον αγιασμό ενός δημοτικού σχολείου;
Όπως διαβάσαμε στα φιλοκυβερνητικά μέσα, «επικοινωνώντας» ο κύριος Μητσοτάκης με τους μικρούς μαθητές, αφού θαύμασε τη «συνέπειά» τους, που φορούν μάσκα (τώρα, αν οι μικροί μαθητές κατάλαβαν την έννοια τής συνέπειας, δεν το γνωρίζουμε...), πρόστεσε. «Φέτος, εκτός από γράμματα, θα μάθουμε και κάτι παραπάνω, πώς θα είμαστε υπεύθυνοι πολίτες». Θα πείτε, αυτό τό κατάλαβαν, οι μικροί μαθητές; Δεν έχει σημασία, σημασία έχει τί καταλαβαίνει ο κύριος Μητσοτάκης...
Αν είναι να μάθεις από μικρός στο σχολείο, φιμωμένος, έστω για λόγους ανωτέρας βίας, με τόσα περιοριστικά μέτρα γύρω σου, να είσαι υπεύθυνος πολίτης, φανταστείτε τί όραμα έχει ο πρωθυπουργός τής χώρας για τους πολίτες του, αφού στη Θεσσαλονίκη μάς είπε πως το δείχνουν οι πράξεις του!
Θέλει δηλαδή αυριανούς πολίτες, που θα μάθουν γράμματα παρεμπιπτόντως. «Eκτός από γράμματα... Αυτό που πρέπει οπωσδήποτε να μάθουν είναι η «ευθύνη» και δη η «ατομική», κατά πώς όμως την εννόησε και την εννοεί το νεοδημοκρατικό καθεστώς εδώ και έξι μήνες. Σαν μικρούς μαθητές, σ' αυτή τη «σχολική περίοδο» τών εξι μηνών, ο κύριος Μητσοτάκης μάς κάθησε όλους στα θρανία και τί δεν μάθαμε! Να μην απαριθμήσουμε πάλι τα «μαθήματα» που πήραμε, κυρίως οι εργαζόμενοι πολίτες. Το μέγιστο «μάθημα», να μην αντιδρούμε ως πολίτες!
Πολλά απ' όσα μάθαμε και μαθαίνουμε στο σχολείο είναι εκ πρώτης όψεως άχρηστα. Είναι ωστόσο προϋπόθεση άσκησης τού μεγίστου επαγγέλματος, να είσαι άνθρωπος. Ο τρανός αυτός σκοπός τού σχολείου, που επιτυγχάνεται μέσα από τα γράμματα και τα σπουδάγματα, για τον κύριο Μητσοτάκη και τους «αρίστους» που τον περιβάλλουν είναι «ψιλά γράμματα», παρά τα «σπουδάγματά» τους σε ακριβά «σχολειά» τής αλλοδαπής.
Μήπως έγινες κομμουνιστής, παιδί μου;