Που μάς άφησε σαν σήμερα 8 Σεπτεμβρίου τού 2000. Αναδημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο του τού 1996, αλλά τόσο επίκαιρο...
Επιτέλους, πρέπει να καταλάβουμε πως πολιτισμό δεν παράγουν μόνο οι χριστιανοί, και δη οι εξ αυτών ορθόδοξοι. Επιτέλους, πρέπει να αναγνωρίσουμε τά χρέη μας στον σπουδαίο αραβικό πολιτισμό, που τόν πετάξαμε στο περιθώριο, μόνο και μόνο γιατί οι Άραβες είναι μουσουλμάνοι. Άλλωστε, ο αραβικός πολιτισμός είναι κι αυτός ευρωπαϊκός. Η αραβική Ισπανία το κραυγάζει. Γιατί δεν ακούμε τήν εκκωφαντική φωνή που βγάζουν οι πέτρες τής Αλάμπρα και του Αλκαζάρ;
Μα, διότι βουλώσαμε τ’ αυτιά με το κερί που κλέψαμε από το παγκάρι τού ορθόδοξου ναού τής ενορίας μας.
Άραμπ στα παλιά αραβικά σημαίνει δύση. Έτσι ονόμασαν οι Χαλδαίοι τούς λαούς που κατοικούσαν στα δυτικά τους, προς τη μεριά τής Ευρώπης. Στα εβραϊκά άραπ σημαίνει σκοτάδι. Από το άραμπ και το άραπ κατάγεται και η λέξη Έραπ, όπως λένε οι Άραβες τήν Ευρώπη, τη δική μας Εσπερία, που είναι λέξη σημιτικής καταγωγής. Συνεπώς, αράπης σημαίνει δυτικός, ο προς τη μεριά τής δύσης κατοικών, ο Ευρωπαίος, αν πάρουμε υπόψη τη γεωγραφική του σχέση με τον μεσανατολίτη.
Οι Κινέζοι λένε πως ο πολιτισμός ακολουθεί την πορεία τού ήλιου, κινείται από την Ανατολή προς τη Δύση. Στη μέση αυτής τής πορείας, στην Ελλάδα, ο πολιτισμός στάθηκε για να ξαποστάσει και να τελειοποιηθεί. Αλλά κάποτε μάς εγκατέλειψε, γιατί έπρεπε να συνεχίσει την πορεία του προς τη Δύση. Κι εδώ απόμεινε μόνο το εβραϊκό άραπ, τουτέστιν τό σκότος, το έρεβος, για να τό πούμε ελληνικά.
Θα βρεθεί άραγε κανένας καινούργιος σοφός σαν τον μουσουλμάνο άραβα Αβερρόη (ΣΗΜ. ΤΡ. Στον Αβερρόη οφείλουμε τη γνωριμία μας ...με τον Αριστοτέλη), για να κάνει να ανατείλει και πάλι ο ήλιος τού προγονικού πολιτισμού στη σημερινή ορθόδοξη Ελλάδα;