Από την Φατάχ στην PLO και την Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή...
Σαν σήμερα 20 Αυγούστου τού 1993 υπογράφεται στο Όσλο συμφωνία μεταξύ τής Οργάνωση για την Απελευθέρωση τής Παλαιστίνης - PLO και τού Ισραήλ. Την υπογράφουν δύο ιστορικές προσωπικότητες, ο Γιάσερ Αραφάτ και ο Γιτζάκ Ράμπιν. Σημαντική ήταν η συμβολή τού μετριοπαθούς ισραηλινού πολιτικού Σιμόν Πέρες, υπουργού τότε τών Εξωτερικών. Και οι τρεις τους τιμήθηκαν με το Νόμπελ Ειρήνης τού 1994. Τον ίδιο χρόνο ο πρωθυπουργός τού Ισραήλ Γιτζάκ Ράμπιν «πλήρωσε» την υπογραφή του δολοφονούμενος από φανατικό σιωνιστή. Τον διαδέχθηκε ο Νετανιάχου, η συνέχεια ανάλογη και γνωστή...
H συμφωνία πάντως προέβλεπε την αποχώρηση τών ισραηλινών από τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα τής Γάζας και μια αυτονομία τών Παλαιστινίων με τη δημιουργία τής δικής τους διοικητικής Αρχής. Είχαν περάσει πάνω από πενήντα χρόνια αιματηρών αγώνων τού παλαιστινιακού λαού, ώσπου να καταφέρουν να αναγνωριστούν με κάποια μορφή κρατικής οντότητας. Από το 1949, αμέσως μετά την ίδρυση τού ισραηλινού κράτους στα εδάφη τους, οι Παλαιστίνιοι, εντός τού Ισραήλ και όσοι κατέφυγαν στα γειτονικά αραβικά κράτη, βάσισαν τις ελπίδες τους για εθνική αποκατάσταση και κρατική οργάνωση στον αραβικό κόσμο. Εις μάτην...
Δυνάμεις Παλαιστινίων ατάκτων (φενταγίν) από το 1954 ξεκίνησαν συστηματικές επιδρομές εναντίον τού Ισραήλ. Παράλληλα, μετά τον δεύτερο αραβοϊσραηλινό πόλεμο και την κρίση τού Σουέζ το 1956, ιδρύθηκε η οργάνωση Φατάχ, με βασικό ηγετικό στέλεχος τον Γιάσερ Αραφάτ. Η Φατάχ τασσόταν ανοικτά και με επιμονή υπέρ τής διεξαγωγής ένοπλου αγώνα εναντίον τού Ισραήλ, ενώ κατά τα επόμενα έτη οι φενταγίν κλιμάκωσαν τις επιθέσεις τους από τα ορμητήριά τους στις πέριξ τού Ισραήλ χώρες.
Η Φατάχ υπήρξε κατά κάποιον τρόπο πρόδρομος τής PLO, καθώς και πυρήνας τής τελευταίας μετά τον πόλεμο τών έξι ημερών τού 1967. Ωστόσο, μέχρι την ίδρυση τής PLO το 1964, η ηγεσία τής Φατάχ ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με την ανεύρεση κονδυλίων και την εξαπόλυση αντιισραηλινής προπαγάνδας και όχι με την οργάνωση και τη διεξαγωγή ένοπλων επιχειρήσεων. Αυτό άλλαξε μόνο μετά την ίδρυση τής PLO.
Καθώς το Ισραήλ προέβαινε σε σκληρά στρατιωτικά αντίποινα εναντίον τών γειτονικών κρατών που φιλοξενούσαν τούς παλαιστίνιους αντάρτες, οι αραβικές κυβερνήσεις, με πρωτοβουλία τής Αιγύπτου, προσπάθησαν να θέσουν το παλαιστινιακό κίνημα υπό τον έλεγχό τους, με την ίδρυση τής PLO (Palestine Liberation Organization, Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης).
Ο Αραφάτ και οι συναγωνιστές του δεν είχαν ωστόσο σκοπό να αφήσουν τούς Παλαιστινίους να χειραγωγηθούν από τα αραβικά κράτη. Το 1966 - 67 η Φατάχ κλιμάκωσε τις επιδρομές της εναντίον τού Ισραήλ. Η ανάληψη ένοπλης δράσης και η ανεξάρτητη πολιτική τής Φατάχ ενίσχυσαν κατακόρυφα το κύρος και την επιρροή τής οργάνωσης στον παλαιστινιακό πληθυσμό.
Σύντομα η Φατάχ κατέστη ο κύριος κορμός τής PLO και το 1969 ο Αραφάτ ανέλαβε την ηγεσία της και τη διεθνοποίηση τού παλαιστινιακού ζητήματος. Μετά από έναν νέο πολυμέτωπο αγώνα είκοσι πέντε χρόνων και το διεθνές κύρος τού Γιάσερ Αραφάτ, το παλαιστινιακό ζήτημα οδηγήθηκε στη συμφωνία τού Όσλο τού 1993 και στη συγκρότηση μιας παλαιστινιακής κρατικής οντότητας, η οποία ωστόσο βρίσκεται υπό ισραηλινή «επικυριαρχία».
Σήμερα η Φατάχ και η PLO συναποτελούν μια πολυκομματική συνομοσπονδία τών Παλαιστινίων, με Κεντρική Επιτροπή που έχει την αρμοδιότητα εκτελεστικής εξουσίας και το Επαναστατικό Συμβούλιο ως κύριο νομοθετικό σώμα τής Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής, τού Κράτους τής Παλαιστίνης, με έδρα τη Ραμάλα. Η Φατάχ συμμετέχει ως μέλος - παρατηρητής στη Σοσιαλιστική Διεθνή.