Διαβάζουμε σ' ένα νομικό κείμενο, που ερμηνεύει διασταλτικά την έννοια τής ηθικής αυτουργίας:
"Για την πληρότητα τής αιτιολογίας τής ηθικής αυτουργίας, αρκεί η μνεία τού τρόπου ή μέσου, με την έννοια τής πειστικότητας και τής παροχής συμβουλών, διά των οποίων ο ηθικός αυτουργός προκάλεσε στον φυσικό αυτουργό την απόφαση να διαπράξει ορισμένη αξιόποινη πράξη, την οποία ο τελευταίος ετέλεσε».
Πριν ένα μήνα ο ηθικός αυτουργός είχε παρευρεθεί στην έναρξη τών εργασιών κατασκευής πολυτελούς θερέτρου στον Ερημίτη (Κασσιόπη) τής Κέρκυρας. Η περιοχή τού Ερημίτη, μαζί με τις βραχονησίδες Ψύλλος και Καπαρέλι (έναν από τους αρχαιότερους φάρους τής χώρας) και τα θαλάσσια κρηπιδώματα στα ρηχά τής Σέρπας, αποτελεί οικοσύστημα ξεχωριστού φυσικού κάλλους και οικολογικής αξίας.
Σε ενστάσεις που είχαν διατυπωθεί τότε εκεί, ο ηθικός αυτουργός απάντησε ως εξής. «Να μην κάνουμε τίποτα; Κάποια στιγμή (το δάσος) θα καεί και τότε...». Είναι προφανές ότι ο ηθικός αυτουργός έκανε «μνεία τού τρόπου ή μέσου, με την έννοια τής παροχής συμβουλών στον φυσικό αυτουργό, ώστε να τελεσθεί (πλήρως η) ορισμένη αξιόποινη πράξη». Κάηκαν άλλωστε ακριβώς όσα στρέμματα χρειάζονταν!
Κατά τούτο, ο ηθικός αυτουργός υπόκειται στις συνέπειες τού νόμου...