Και κλείστε το βιβλίο τού Μαρκές, κύριε Χαρδαλιά!
Γράψαμε προχθές για την καθημερινή επίσημη ενημέρωσή μας από την πολιτική (και την επιστημονική, αν μπορεί να ειπωθεί έτσι) εξουσία για την κατάσταση τής πανδημίας. Και πώς κατά τη γνώμη μας οφείλουν να την διαχειρίζονται, ώστε αυτή να έχει αποτέλεσμα στη συμπεριφορά και την προφύλαξη τών πολιτών από τον κορονοϊό και να μην καταντάει επικοινωνιακή οπερέτα.
Χθες η ενημέρωση που έγινε από τους αρμοδίους, συγγνώμη για την έκφραση τις στιγμές που ζούμε, έδωσε ρεσιτάλ! Ποιητικού μελοδράματος, λογοτεχνίας, φιλοσοφίας και μαύρου χιούμορ. Με αποτέλεσμα να χαθεί το μέτρο και η ουσία, τί ακριβώς ειπώθηκε, για τα στοιχεία, την εξέλιξη και την περαιτέρω αντιμετώπιση τής πανδημίας.
Και στο διαδίκτυο και στα τηλεφωνήματά μας, αφού δεν μπορούμε διά ζώσης, να συζητιέται αν ο κύριος Τσιόδρας παράφρασε τον αισθαντικό ποιητή μας ή επικαλέστηκε με λυγμό τον σεβασμό μας προς τους ηλικιωμένους. Για να μάς συγκινήσει, να μη δραπετεύουμε (και μεταφέρουμε τον ιό) με τα αυτοκίνητά μας, αντί να εισηγηθεί στην πολιτική εξουσία τον περιορισμό τής κυκλοφορίας τών αυτοκινήτων προς τις εξόδους τών πόλεων και τις παραλίες. Αν, όπως έλεγε και ξαναέλεγε, «αυτό δεν είναι αδυναμία, αλλά προετοιμασία για τα χειρότερα».
Να συζητάμε αν οι γιατροί μας θα διαλέγουν ποιούς θα σώσουν, τους ηλικιωμένους μας ή τους νεώτερους, επειδή κάποιοι ανεγκέφαλοι στο διαδίκτυο (και ο επιστήμονας φίλος τού κυρίου Τσιόδρα) έχουν την άποψη πώς «πολύ φασαρία κάνουμε για ανθρώπους μεγάλης ηλικίας που έχουν ήδη βεβαρυμένο ιατρικό ιστορικό». Γιατί, πρόκειται να τεθεί τέτοιο δίλημμα; Ας δεχθούμε λοιπόν πως επρόκειτο για φιλοσοφική παρέκκλιση τής χθεσινής ενημέρωσης περί «ωφελιμισμού» και «ντετερμινισμού», όπως σωστά παρατήρησε μια τοπική ιστοσελίδα (Arkadia938.gr) παραπέμποντάς μας να διαβάσουμε Τζέρεμυ Μπένθαμ και Τζων Στιούαρτ Μιλ!
Ο κύριος Χαρδαλιάς, για να μας συγκινήσει και αυτός, αντί να κινήσει τους μηχανισμούς τής εξουσίας τώρα που είναι άκρως απαραίτητο (ή δεν είναι;), επικαλέστηκε τον Μαρκές. Και το «Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου», καταλήγοντας σε μια μακάβρια λογοτεχνική περιγραφή. Συσχέτισε το κομβόι τών «ρέο» και τα φέρετρα στην Ιταλία με τις ουρές τών αυτοκινήτων στα διόδια τών Αφιδνών και της Ελευσίνας! Το μαύρο χιούμορ τού κυρίου Χαρδαλιά έγινε κατάμαυρο όταν είπε πως η Ιταλία πριν από 24 μέρες είχε 35 νεκρούς και κάπου 300 κρούσματα. Θεός φυλάξει! την Ελλάδα μετά από 24 ημέρες...
Σοβαρά τώρα. Το να μελοδραματοποιείς ή να διεκτραγωδείς μια κατάσταση που θα επισυμβεί χωρίς να κάνεις κάτι δραστικό, υπερβαίνει κάθε ανθρώπινη λογική και αβελτηρία. Και αν βέβαια είσαι απλός πολίτης θα υποστείς τις συνέπειες σε ατομικό πλαίσιο. Εφ' όσον δεν αντιμετωπίσεις διοικητικά μέτρα ως απόρροια των συνεπειών στον κοινωνικό σου περίγυρο. Αλλιώς θα «καταδικαστείς» ή θα λοιδωρηθείς για «έλλειψη ατομικής ευθύνης».
Αν όμως είσαι κράτος, το υποτιθέμενα πιο έλλογο ιστορικό και κοινωνικό ὄν, τότε είναι εντελώς παράλογο και επικίνδυνο να συγχέεις την ηθική και την ηθικολογία ή το συναίσθημα με τον πολιτικό λόγο και την πολιτική πρακτική. Αυτό καθόλου δεν σημαίνει πως επιτρέπεται στο κράτος (και σε κάθε μορφή εξουσίας) να αγνοεί τους ηθικούς κανόνες ή να επιδεικνύει απάνθρωπο πρόσωπο.
Ποιός όμως θα αναλάβει τώρα την πραγματική, την αποφασιστική ευθύνη;
«Την τελευταία λέξη δεν θα την έχει ο θάνατος», παράφρασε τον Ελύτη ο κύριος Τσιόδρας και αυτό έχει μια δόση αλήθειας. Καθ' ότι, για να παραφράσουμε κι εμείς μια «αθυρόστομη» λαϊκή παροιμία, «μπροστά θερίζει ο θάνατος και πίσω σπέρνει ο άνθρωπος». Δεν λέει ακριβώς ο άνθρωπος, αλλά εν πάση περιπτώσει...
Να τ' αφήσουμε δηλαδή έτσι και ό,τι γίνει;