Πράγματι είναι λεπτομέρειες όσα ακολουθούν. Και χρειάζεται υπομονή και καλή διάθεση να φτάσει κανείς ίσαμε το τέλος. Αλλ' αφού είμαστε κλεισμένοι αναγκαστικά μέσα στο σπίτι, είμαστε και αναγκασμένοι να προσέχουμε τους μόνους «ιούς» που επιτρέπεται να εισχωρήσουν, εν είδει ακουστικών και οπτικών κυμάτων.
Προτού προχωρήσουμε. Ναι, είναι ανάγκη, ανωτέρα βία. Μένουμε σπίτι! Δεν θα επαναλάβουμε τις σοβαρές, ίσως σκόπιμες, συναισθηματικές ή και μελοδραματικές διατυπώσεις που ακούμε από 'δώ και από 'κεί, για ποιόν λόγο πρέπει να μείνουμε στο σπίτι, για όσο χρειαστεί. Μπορούμε όμως να κυριολεκτήσουμε. Για να αποφύγουμε το δηλητηριώδες βέλος. Γιατί πράγματι ιός στη διαχρονική γλώσσα μας είναι το βέλος (Όμηρος), αλλά και το δηλητήριο (Τραγικοί). Να το αποφύγουμε. Αλλά κυρίως να αποφύγουμε να το εκτοξεύσουμε στους άλλους.
Ακούγοντας τις επίσημες ανακοινώσεις και βλέποντας την ειλικρινή αγωνία των αρμοδίων μπροστά στην εξάπλωση του ιού, δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε ορισμένες λεπτομέρειες, που κατά την άποψή μας οφείλουν να τις προσέξουν. Όχι τόσο επειδή είναι ενοχλητικές για πολλούς και διάφορους λόγους (αισθητικούς έως ιδεολογικούς), αλλά επειδή είναι πολύ πιθανόν να υπονομεύουν την προσπάθεια των ιδίων και έτσι να εντείνουν την αγωνία τους. Με αποτέλεσμα, να έχουν να αντιμετωπίσουν εκτός από τον ιό και έναν φαύλο κύκλο.
Και πρώτα - πρώτα, ο πλέον αρμόδιος και υπεύθυνος. Ο πρωθυπουργός. Ακούσαμε ότι πλέον θα βγαίνει στην τηλεόραση να μας μιλάει κάθε βδομάδα. Εμείς θα λέγαμε πως είναι καλύτερα να μη βγαίνει καθόλου ή σε εξαιρετικά αναγκαία περίπτωση (υπερανωτέρας βίας). Αν θεωρεί ότι η πανδημική κρίση είναι ευκαιρία να «επικοινωνεί» τις υποτιθέμενες, σχετικές ή άσχετες, «επιτυχίες» του, αφ' ενός κάνει μέγα λάθος. Η αγωνία για τον ιό δεν υποστέλλει την αντιληπτική μας ικανότητα. Μπορούμε λόγου χάρη αρκετοί να κάνουμε διάκριση μεταξύ QE (ποσοτικής χλάρωσης) και PEPP (εκτάκτου προγράμματος ανάγκης) της κυρίας Λαγκάρντ.
Και αφ' ετέρου, κάνει κακό. Μια μέρα πριν το Σαββατοκύριακο, «απειλεί» πως «αν δεν συμμορφωθούμε», από Δευτέρα απαγορεύει την κυκλοφορία. Τί πιο (φυσιο)λογικό για τον νεοέλληνα, να προλάβει από την Παρασκευή! Αυτό δεν ήταν της αρμοδιότητος του πρωθυπουργού και δεν «εξαγγέλλεται», εφαρμόζεται. Ύστερα δεν είναι «πατερούλης» μας, να μας «συμβουλεύει» και να μας «μαλώνει». Και δεν είναι Τσώρτσιλ! Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, για τον οποίο δεν τρέφουμε καμία πολιτική ούτε ιδεολογική εκτίμηση, ανέβαινε κάθε τόσο στις ταράτσες τού Λονδίνου και κάπνιζε το πούρο του δίπλα στους χειριστές των αντιαεροπορικών, αν δεν τραβούσε τη σκανδάλη.
Ο σοβαρός και μειλίχιος κύριος Τσιόδρας. Εκνευρίζεται αδίκως ή τον παρασύρει έντονος συναισθηματισμός και χάνει τη σοβαρότητά του. Και δεν αρκεί η σοβαρότης. Κατά την άποψή μας, όποιος είναι στη θέση του οφείλει να είναι πάντοτε «εκνευρισμένος». Δηλαδή με ύφος έως βλοσυρό, κοφτό και βέβαια επιστημονικό (κατανοητός είναι). Τα «αγαπημένα του Δωδεκάνησα, όπου υπηρέτησε φαντάρος» πολλοί αγαπούν, ιδιαίτερα οι Δωδεκανήσιοι. Ο δε «υπουργός του», Υγείας, που τον ανέφερε χθες, ούτε δίπλα του εμφανίζεται πλέον ούτε ιατρικές μονάδες «εμψυχώνει», αλλά στρατιωτικές και πυροσβεστικές.
Ο κύριος Χαρδαλιάς. Τον ακούσαμε χθες, κατ' επάναληψη, σε κάθε μέτρο που ανέφερε (αφήνουμε το ύφος)
να προσθέτει «όπως είπε και ο πρωθυπουργός». Είπαμε παραπάνω τί είπε ο πρωθυπουργός και τί έγινε. Κύριε υπουργέ, φοβόμαστε πώς δεν αποφασίζει ο πρωθυπουργός, ο κορονοϊός αποφασίζει! Ο κορονοϊός δίνει το δώρο του Πάσχα. Εσείς το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να μεταφέρετε το Πάσχα στις 3 Ιουνίου...
Θα πει κανείς, δεν υπάρχει και η ατομική ευθύνη, η ευθύνη των πολιτών; Βεβαίως και πρέπει να υπάρχει.
Δεν θέλουμε εδώ τώρα να συζητήσουμε πώς αυτή αποκτάται και καλλιεργείται, γιατί θα ανοίγαμε έναν άλλο φαύλο κύκλο. Αλλά γι' αυτό στις κοινωνίες αναδύθηκε το λεγόμενο πολιτικό φαινόμενο, η ανεξήγητη για πολλούς αριστερούς και τους αναρχικούς διάκριση μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων, το οποίο ανεχόμαστε και συγχωρούμε από αρχαιοτάτων χρόνων. Ο πολίτης είναι πιθανόν να μεθύσει, να παραλογίσει έως και να εγκληματίσει, εν ψυχρώ, εν βρασμώ ή σε πανικό. Γι' αυτό, με την ασυνείδητη «σοφία» του εκχωρεί σε τακτά διαστήματα και σε συγκεκριμένους «λογικούς» το δικαίωμα να τον προσέχουν.
Κλείνοντας, δεν περιμέναμε ούτ' εμείς να γράψουμε σ' ένα αριστερό ιστολόγιο ότι. Το ελάχιστο που μπορεί
να κάνει η πολιτική (και οι πολιτικοί) είναι να ξημερώνει το σήμερα τουλάχιστον σαν το χθες.