Χθες ένα κεντροδεξιό ιστολόγιο καλούσε τον Κυριάκο Μητσοτάκη να δείξει επί τέλους τον «κρυμμένο φιλελεύθερο εαυτό του» (Protagon.gr, με σκληρά λόγια είν' αλήθεια και με αφορμή την αφωνία της πολιτείας και του πρωθυπουργού για τη στάση της Εκκλησίας στο θέμα της εξάπλωσης του κορονοϊού).
Απόψε οι φιλελεύθεροι (με την πρωταρχική έννοια της λέξης, αν υπάρχουν σ' αυτή τη χώρα), ακούγοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη
να λέει «ως πρωθυπουργός οφείλω να ακούσω τους ειδικούς επιστήμονες» και «ό,τι ισχύει για τις δημόσιες συναθροίσεις ισχύει και για την Εκκλησία», ασφαλώς θα ανέκραξαν «επί τέλους, είμαστε μια ευρωπαϊκή χώρα, μ' έναν ευρωπαίο πρωθυπουργό!» (παρά λίγο κι εμείς μαζί τους). Είναι όμως έτσι;
Γιατί, ο πρωθυπουργός απόψε, κλείνοντας το «διάγγελμά» του, το έκλεισε κατ' ουσίαν με μια ηχηρή και μια λανθάνουσα (γι' αυτό, πιο υποβλητική) «ομολογία πίστεως», στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας φυσικά, που ακυρώνει αυτοστιγμεί τον μόλις εξελθόντα από την κρύπτη του «φιλελεύθερο εαυτό του».
«Προσωπικά, τις τελευταίες μέρες ένιωσα έντονη την ανάγκη να επικαλεστώ την πίστη μου για να αντλήσω δύναμη και να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων». Προσωπικά ασφαλώς, είπε, αλλά ποιές περιστάσεις εννοούσε, ασφαλώς όχι τις προσωπικές ή τις οικογενειακές του. Τις περιστάσεις, φανταζόμαστε και τις ελληνοτουρκικές, που αντιμετώπισε αυτές τις μέρες ως πρωθυπουργός. Αλλάχ εσύ, Ταγίπ, Χριστό εγώ! Και βοήθειά μας...
Και το αμήν. «Τα θρησκευτικά καθήκοντα πρέπει και αυτά να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα και να επιτελούνται όσο είναι εφικτό από το σπίτι». Περί Θείας Κοινωνίας, βέβαια, για την οποία τις τελευταίες μέρες έγινε τόσος λόγος, ούτε λόγος. Ή μάλλον, λανθάνον λόγος. Τί είναι πιθανόν λοιπόν να δούμε, προσαρμοζόμενοι στη νέα θρησκευτική πραγματικότητα, ασφαλώς «εφικτό» από 'κείνους που υπηρετούν το ανέφικτον;
Δισκοπότηρο (σαν τη Βοήθεια) στο Σπίτι! Ή από σπίτι σε σπίτι. Και ο θεός βοηθός...