Άρθρο 7. Επικείμενη δημόσια υπαίθρια συνάθροιση απαγορεύεται αν:
α. Επαπειλείται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια, λόγω ιδιαιτέρως πιθανής διάπραξης σοβαρών εγκλημάτων, ιδίως κατά
της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας, της ιδιοκτησίας και της πολιτειακής εξουσίας.
β. Απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής σε ορισμένη περιοχή. Η αστυνομική αρχή υποδεικνύει ενδεικτικά, ως εναλλακτικές επιλογές, άλλες περιοχές, κατάλληλες για την πραγματοποίηση της συνάθροισης.
Για τη λήψη της απόφασης περί απαγόρευσης όπως και για την επιβολή περιορισμών λαμβάνονται υπόψη:
(α) ο εκτιμώμενος αριθμός συμμετεχόντων, (β) η περιοχή πραγματοποίησης, (γ) ο βαθμός επικινδυνότητας.
Άρθρο 9. Η διάλυση δημόσιας υπαίθριας συνάθροισης που βρίσκεται σε εξέλιξη δύναται να διαταχθεί αν:
α. Πραγματοποιείται παρά την έκδοση απόφασης απαγόρευσης.
β. Συμμετέχοντες δεν συμμορφώνονται προς τους περιορισμούς που επιβλήθηκαν σε σχέση με αυτή.
γ. Μετατρέπεται σε βίαιη ή από τη συνέχισή της προκαλείται άμεσος κίνδυνος κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας των συμμετεχόντων ή συμμετέχοντες τελούν αξιόποινες πράξεις.
δ. Πραγματοποιείται χωρίς να έχει γνωστοποιηθεί.
Ερμηνεία των διατάξεων του επικείμενου νομοσχεδίου που «αποκάλυψε» (για να φοβηθούμε εκ των προτέρων!) η Καθημερινή έγκριτος:
Άρθρο 7. Δεν θα μπορούμε να μαζευτούμε και να διαδηλώσουμε διότι:
α. Θα θεωρούν σε κάθε περίπτωση «πιθανή τη διάπραξη σοβαρών εγκλημάτων», εκείνο το «κατά της πολιτειακής εξουσίας» είναι ο ενδόμυχος φόβος τους.
β. Θα απειλείται πάντοτε η διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής και θα μας επιτρέπεται να κλειστούμε
σε γήπεδο για να διαδηλώσουμε. Ή στον θεσσαλικό κάμπο...
Ποιοί, πότε και πώς θα εκτιμούν (α) πόσοι επιτρέπεται να μαζευτούμε, (β) πού θα μαζευτούμε, (γ) τί έχουμε στο μυαλό μας να κάνουμε;
Άρθρο 9. Και ενώ έχουμε μαζευτεί τόσοι και κάπου, μπορεί «να διαταχθεί» ανά πάσα στιγμή να μας διαλύσουν αν:
α. Δεν τους είχαμε ζητήσει την άδεια.
β. Δεν συνεμορφώθημεν προς τας υποδείξεις των!
γ. Δεν τους ευχαριστήσουμε που ενδιαφέρονται με νόμο για τη σωματική μας ακεραιότητα.
δ. Δεν τους ειδοποιήσουμε και διαπραγματευτούμε μαζί τους, γιατί, πότε και πώς θα εκδηλώσουμε την αντίθεση, την αγανάκτηση ή την οργή μας, όταν κόβουν τους μισθούς και τις συντάξεις μας, τα παιδιά μας λιποθυμάνε στο δρόμο από την πείνα, τα στέλνουν στο εξωτερικό και στην ανεργία (γιατί ο ΣΕΒ λέει πως οι εργοδότες δεν βρίσκουν τα «ταλέντα» που θέλουν!), η αστυνομία ελέγχει τη ζωή μας, τα σπίτια μας δεν είναι άσυλο, η μοναδική κατοικία μας (που τη λένε σκόπιμα και ύποπτα «πρώτη") θα βγει στο σφυρί...
Προτού γίνουν νόμος, τα άρθρα του νομοσχεδίου, προλαβαίνουμε να συναρθρώσουμε το Ένα Ένα Τέσσερα
με το Εκατόν Είκοσι του Συντάγματος;