Ο ΣΥΡΙΖΑ τέτοιον καιρό πριν από πέντε χρόνια είχε την αφέλεια
ή την αυταπάτη (άλλο αν ειλικρινά το εννοούσε) ότι θα μπορούσε
να εξαγάγει την ελληνική εκλογική επανάσταση στην αναστατωμένη ακόμα από τη διεθνή οικονομική κρίση Ευρώπη.
Συγκεκριμένα, θα ήθελε να ανατινάξει την Ευρωζώνη, που από μια άποψη είναι μια κεντρικά σχεδιαζόμενη οικονομία, μοντέλο μιάς κακής σοσιαλιστικής εκδοχής.
Οι εταίροι μας έγραψαν στα παλιά δημοκρατικά τους παπούτσια την «ιστορική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα» και επέμειναν σ' ένα ήδη καταπιεστικό και καταστροφικό για τη χώρα μας, κακοσχεδιασμένο «σοσιαλιστικό πλάνο» (μνημόνιο). Αποφασισμένοι να μην υποχωρήσουν στο ελάχιστο, απέναντι μάλιστα σε μια κυβέρνηση αριστερή (χωρίς εισαγωγικά ή όχι, γι' αυτούς ελάχιστη έχει σημασία). Ακόμα και αν απέναντί τους είχαν τον μεγαλύτερο διαπραγματευτή της νεώτερης ελληνικής πολιτικής ιστορίας, τον Βενιζέλο τον Ελευθέριο τον ίδιο, όπως ευφυώς παρατήρησε κάποιος στο διαδίκτυο...
«Ενήλικοι» λοιπόν ή μάλλον «υπερήλικοι, δηλαδή αρκούντως έμπειροι από τέτοια, έκλεισαν αμέσως τον νέο έλληνα υπουργό των Οικονομικών «στο δωμάτιο» του Γιούρογκρουπ, σε σκηνοθεσία Ντάισελμπλουμ και παραγωγή Σόιμπλε. Το ρημέικ του Γαβρά ελάχιστα πρόσθεσε στο στόρυ της πρώτης έκδοσης.
Η επιλογή του Γιάννη Βαρουφάκη για τον ρόλο του υπουργού των Οικονομικών από τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μην ήταν επιτυχημένη, όσο του Χρήστου Λούλη από τον Γαβρά, έχει όμως εκ των υστέρων ένα θετικό αποτέλεσμα.
Ο χαρακτήρας και η εν γένει παρουσία του, ένα αμάλγαμα αφελούς ειλικρίνειας και ναρκισικιστικής υπεροψίας, εξήψε στον μέγιστο βαθμό τον κυνισμό των εταίρων μας. Και αυτό τώρα είναι καλό.
Επί της ουσίας δεν θα μάθουμε τίποτα περισσότερο απ' όσα ξέρουμε, αν ο Βαρουφάκης βγάλει στον αέρα τον ήχο από τα αρχικά γυρίσματα στο δωμάτιο του Γιούρογκρουπ. Δεν ξέρουμε τί θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ (και γιατί να μη θέλει), ο Τασούλας και οι περί αυτόν (και τα φερέφωνά τους, ΣΚΑΙ - Μάνδρου και λοιποί) δεν θα 'θελαν σε καμιά περίπτωση να φτάσει στ' αφτιά μας. Γιατί, «είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο», όπως ακούμε σε κάθε δελτίο από τα κανάλια τους, λες και το ενδεχόμενο μπορεί να είναι κλειστό!...
Υπάρχει λοιπόν το ενδεχόμενο, να στηρίξουμε επί της ουσίας, που όπως υπονοήσαμε την έχουμε νιώσει στο πετσί μας, μια μορφή αντίδρασης. Ακούγοντας τί λεγόταν τότε στο ιερατείο των Βρυξελών και πώς λεγόταν, να τα πάρουμε (καμιά φορά) στο κρανίο! Σε τί στενάχωρο δωμάτιο έκλεισαν, όχι τον Βαρουφάκη, αλλά εδώ και είκοσι χρόνια έντεκα εκατομμύρια ανθρώπους, ώσπου για να χωράνε τα κατέβασαν στην τάξη του δέκα.
Ενήλικοι πλέον και εμείς, αν δεν είναι εφικτό να βγούμε απ' το ευρωδωμάτιο, να βγούμε (επί τέλους) απ' τα δικά μας δωμάτια. Στους δρόμους...