Σύμφωνα με τελευταίες έρευνες, το 79% του ελληνικού πληθυσμού πιστεύει στην ύπαρξη ενός θεού, το 16% αόριστα σε κάποια ανώτερη δύναμη, ενώ περίπου 5% είναι άθεοι. Από τους πιστούς σ’ έναν θεό (79%), η συντριπτική πλειοψηφία είναι χριστιανοί ορθόδοξοι, 2% είναι μουσουλμάνοι, 1% καθολικοί και 3% άλλων δογμάτων.
Και είν’ αλήθεια ότι το 76% των συμπολιτών μας θεωρούν την ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία βασικό στοιχείο της εθνικότητας. Είναι όμως επίσης αλήθεια, αν και δεν έχει ακριβώς ερευνηθεί, ότι από τις 750.000 ψυχές των πρώτων απελεύθερων ψυχών αυτού του τόπου, υπέρ το 40% δεν ήσαν χριστιανοί ορθόδοξοι. Το πώς το πολύψυχον αυτό «έθνος» εξελίχθη μονοσήμαντα σε χριστιανικό ορθόδοξο (Χ.Ο.) είναι μια άλλη ιστορία. Ή μάλλον, είναι η παρακάτω «ιστορία»...
Θυμηθήκαμε αυτά τα στοιχεία και τα ανασύραμε από παλαιότερη ανάρτησή μας, επειδή σήμερα σε πολλά «κατεστημένα» ιστολόγια προβάλλεται η «είδηση» (χωρίς κάτι ή κανείς να την προκαλέσει, αλλά «σύμφωνα με συνεργάτες της»...) ότι η νεοεκλεγείσα Πρόεδρος της Δημοκρατίας κυρία Αικατερίνη Σακελλαροπούλου «θα ορκιστεί με θρησκευτικό όρκο».
Επ' αυτού δεν ετίθετο θέμα. Το Σύνταγμα προβλέπει «ρητά» ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ορκίζεται «στο όνομα της Aγίας και Oμοούσιας και Aδιαίρετης Tριάδας» και τα λοιπά. Δηλαδή, ενώ για όλα τα άλλα αξιώματα και λειτουργήματα της ελληνικής πολιτείας, προβλέπεται και πολιτικός όρκος, για το ανώτατο αξίωμα και λειτούργημα επιβάλλεται ο θρησκευτικός. Ύστερα μάλιστα από δυο - τρεις συνταγματικές αναθεωρήσεις...
Θα πει κανείς ότι από τα ως άνω στοιχεία συνάγεται ως λογικό ο Πρόεδρός μας να ορκίζεται στο δόγμα της «πλειοψηφούσας» θρησκείας. Το «επιχείρημα» αυτό θα είχε καταχρηστικά νόημα αν επρόκειτο για αξίωμα της εκτελεστικής ή της νομοθετικής εξουσίας. Ο ή η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ως άλλη εξουσία μη ασκώντας, το ελάχιστο που μπορεί να κάνει είναι να υπηρετεί τον χρυσούν κανόνα της δημοκρατίας, που είναι ο σεβασμός των μειοψηφιών. Ο σιδηρούς κανών, η «υποταγή των μειοψηφιών στην πλειοψηφία», δόξα τω θεώ εφαρμόζεται σχεδόν σε κάθε πτυχή της ζωής μας, αποτελεσματικότατα.
Έστω και αν δεν είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο, ο ή η Πρόεδρος της Δημοκρατίας ένα παραγωγικό καθήκον μπορεί να το ασκήσει. Να διαμεσολαβεί διά του παραδείγματός του ανάμεσα στην εξουσία και στον λαό και την κοινωνία. Ώστε να διασφαλίζεται όχι μόνο η τυπική λειτουργία του πολιτεύματος (ισονομία, ισηγορία, ισοπολιτεία), αλλά η ισότητα και η ελευθερία των συνειδήσεων του κοινωνικού σώματος. Και (με κίνδυνο να θεωρηθούμε συνήγοροι του διαβόλου) για να απαλύνονται οι εντάσεις του αστικοδημοκρατικού καθεστώτος τους...
Ως εκ τούτου η σημερινή «δήλωση» (των συνεργατών) της κυρίας Σακελλαροπούλου παρείλκε. Εκτός αν είναι «δήλωση νομιμοφροσύνης», δεδομένων κάποιων «προοδευτικών» (σε εισαγωγικά ή όχι) αποφάσεων που είχε πάρει κατά τη θητεία της στο Συμβούλιο της Επικρατείας (και άλλων βεβαίως, που δεν περιέσωσαν τους μισθούς και τις συντάξεις μας...).
Αν χρειαζόταν να κάνει μια δήλωση, αυτή θα έπρεπε να είναι λιτή και ξερή. Ναι, θα ορκιστώ με θρησκευτικό όρκο (μέσα της ας πιστεύει ό,τι θέλει) γιατί δεν μου επιτρέπεται να κάνω αλλιώς! Που να αφήνει και να εννοηθεί, αν δεν ήθελε να το προσθέσει ρητά, θα κάνω ό,τι μπορώ αυτό να αλλάξει!
Αφού δεν έκανε τέτοια δήλωση, ας κάνει μια ...επίσκεψη. Την πρώτη της στην επικράτεια της οποίας, ως πρώτη γυναίκα Πρόεδρος, θα προεδρεύσει. Στο Άγιον Όρος...