Ενδιαφέρον βιβλίο. Και δη για Τριπολιτσιώτες. Διαβάζοντάς το, πέραν των αμιγώς
...επαναστατικών ρεπορτάζ, ο αναγνώστης έχει πρόσβαση και σε πλήθος λεπτομερειών που η ιστορία δεν καταγράφει. Μεταξύ άλλων:
Στη Λευκάδα (Santa Maura), λίγο πριν την έκρηξη της Επανάστασης, κυκλοφορούσε ένας καουμπόης με την παραδοσιακή στολή του (καπέλο αλά Τζων Γουέιν, μπότες με σπιρούνια και τα λοιπά).
Στα 1824, όταν ο λόρδος Μπάυρον εγκαταστάθηκε στην Κεφαλονιά ως τουρίστας, ακολούθησε επακριβώς το ...παραδοσιακό παιδοφιλικό πρόγραμμα (όπως γράφει η βιογράφος του Μπενίτα Άισνερ) που προσέφερε η νήσος σε όσους είχαν το πουγκί με τους απαιτούμενους παράδες. Ξεναγός του ρομαντικού άγγλου ποιητή ο εθνικός μας ήρως Ανδρούτσος.
Ο Ιμπραήμ διέδιδε πως ο Κολοκοτρώνης δεν αξίζει ούτε μια πρέζα ταμπάκο και ο Κολοκοτρώνης από τη μεριά του τον καλούσε να παλέψουν (σε μονομαχία!).
Ο Καποδίστριας δεν ήταν Έλληνας, αλλά ένας ελληνοποιημένος αριστοκράτης Βενετζάνος (Βενετσιάνος). Είχε σκεφθεί να εποικήσει την Ελλάδα με ελβετούς χωρικούς.
Η παροιμία «Ήρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα» στα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη εντελώς ανάποδα έχει καταγραφεί. «Τα ήμερα δεν θα διώξουν τα άγρια. Όλα φεύγουν, ο σπουργίτης πάντα μένει». Κατοχύρωνε το δίκαιο των αγρίων (κλεφτοκαπεταναίων) και όχι το αντίθετο (των προεστών).
Από τότε (1821) μέχρι σήμερα πολλά δεν μάθαμε και άλλα τόσα αλλάξαμε κατά πως μας βολεύει, ακόμη και τη σημασία των παροιμιών...