Η ερώτηση έχει τεθεί πολλές φορές, πανομοιότυπα στο παρελθόν, για κάθε λογής «καθεστώτα» κατά τη νατοϊκή ιδιόλεκτο, την οποία ασπάζεται και ένα τμήμα της αριστεράς. Μα καλά, είστε με τον Άσαντ; Είστε με τον Καντάφι; Είστε με τον Σαντάμ; Είστε με τον Χομεινί; Μα καλά, είστε με τους Σέρβους;...
Είναι τόσο δύσκολο πλέον να εξηγήσεις ή έστω να συζητήσεις επ' αυτού. Λόγου χάρη τελευταία, μετά την «κρατική» δολοφονία από τις ΗΠΑ του ιρανού στρατιωτικού αξιωματούχου Σολεϊμανί.
Ναι, το Ιράν των αγιατολάδων έχει ένα καταπιεστικό πολιτικό και νομικό σύστημα, απέχει όμως από το να είναι μια σκοταδιστική και εσωτερικά νεκρή θεοκρατία. Γυναίκες συμμετέχουν στην πολιτική ζωή, οι πολίτες προσέρχονται στις κάλπες σε ποσοστό άνω του 80%, μεταρρυθμιστές κατέρχονται στις εκλογές εναντίον συντηρητικών υποψηφίων, αντιπολιτευόμενες εφημερίδες κυκλοφορούν, οι θετικές επιστήμες δεν αποκλείονται, η οικονομία παρά τις κυρώσεις προοδεύει, η εξωτερική πολιτική του συμβάλλει στη σταθερότητα της περιοχής. Σε όλα αυτά μπορεί κανείς να αντιπαραθέσει πολλά, πρόκειται όμως για ένα σύστημα εξουσίας που φαίνεται να ευνοεί τις συναινέσεις.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι η απάντηση, αλλά η ερώτηση. Τιθέμενη εκτός ιστορικού πλαισίου, είναι αφελής, αν δεν είναι δόλια. Με άλλα λόγια, είναι άλλη η απάντηση και άλλο το νόημα της ερώτησης «Μα καλά, είσθε με τους...;», αν απέναντί τους βρίσκεται μια σοσιαλιστική, δημοκρατική ή προοδευτική αντιπολίτευση. Και τελείως διαφορετική, τόσο ή ερώτηση όσο και η απάντηση, όταν απέναντί τους βρίσκονται ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και δορυφόροι τους ή «αντιπολιτεύσεις» που με το πρόσχημα της δημοκρατίας κινούνται υπό την καθοδήγηση τους.
Και είναι άλλη η απάντηση, διότι όσο και αν ενοχλεί, το ζήτημα του ιμπεριαλισμού ή πείτε το όπως θέλετε παραμένει το κεντρικότερο, το κατ' εξοχήν ζήτημα των διεθνών σχέσεων, αλλά και των εσωτερικών εξελίξεων, στα περισσότερα κράτη και κοινωνίες, επειδή υπόκεινται στις σχέσεις εξάρτησης που απορρέουν απ' αυτό.