Τον 1ο αιώνα μετά Χριστόν δεν υπήρχαν Χριστούγεννα, ούτε κάποια άλλη γιορτή για τη γέννησή του Χριστού. Αυτό δεν απασχολούσε τη θεολογία. Κατά τον Ωριγένη, αυτό ήταν παγανιστική συνήθεια. Αυτό που ενδιέφερε, ήταν η συμμετοχή στο πάθος του Χριστού, στη θυσία του για τους ανθρώπους και τη σωτηρία τους. Μια πράξη, όπως
θα λέγαμε σήμερα, αγωνιστική που προσφέρεται για το καλό όλων.
Τα Χριστούγεννα καθιερώνονται με εγκύκλιο του πάπα Λιμπέριου το 354, αφού βέβαια είχε καθιερωθεί ο χριστιανισμός ως επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έκτοτε, αμετάκλητα, ο Χριστός έχει γεννηθεί στις 25 Δεκεμβρίου. Γιατί όμως ειδικά αυτή την ημερομηνία και όχι μιαν άλλη (αφού ήδη είχαν περάσει τρεισήμισι αιώνες χωρίς ημερομηνία γέννησής του); Και εδώ, όπως πάντα, υπεισέρχεται η πολιτική.
Οι Ρωμαίοι ήταν πραγματιστές. Έδειχναν μεγάλο σεβασμό στις θρησκείες που υπήρχαν στην αυτοκρατορία τους, με σκοπό να τις θέσουν στο πλαίσιο του πολιτεύματός τους. Δηλαδή την υποταγή της θρησκείας στο πλαίσιο της πολιτείας. Τα μεταφυσικά ερωτήματα δεν απασχολούσαν τους αυτοκράτορες. Αυτό ήταν πρόβλημα των διανοούμενων θεολόγων.
Στον 2ο και 3ο αιώνα δύο θρησκείες ήταν διαδεδομένες και ανταγωνιστικές στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αυτή του Χριστού, του γιου του Θεού. Η άλλη του Μίθρα, γιου του Ηλιου. Και οι δύο είχαν γεννηθεί ταπεινά, σε σπηλιές. Και οι δύο είχαν αναστηθεί και είχαν οδηγηθεί στον αιώνιο πατέρα. Ο Μίθρας είχε ημερομηνία γέννησης 25 Δεκεμβρίου...