Είναι παράξενη λέξη η Αριστερά, οπότε είναι εξίσου παράξενο να είσαι αριστερός. Η λέξη παράγεται από το αρχαίο «άριστος» – τυχαίο; Δεν νομίζω...
Ο αριστερός, λοιπόν, είναι αυτός που βρίσκεται στη διεύθυνση που ορίζεται από τη θέση της καρδιάς στο ανθρώπινο σώμα, όμως η λέξη συνδέθηκε στην αρχαιότητα με την οιωνοσκοπία, όπου η δεξιά πλευρά σήμαινε την εύνοια, ενώ η αριστερή την καταστροφή. Υπ’ αυτή την έννοια ο αριστερός, που ήταν ο δυσοίωνος, ονομάστηκε κατ’ ευφημισμόν «ευώνυμος», όπως οι Ερινύες, που οι αρχαίοι τις είπαν Ευμενίδες, για να εξευμενίσουν, να καλοπιάσουν κάπως αυτές τις φρικτές κόρες της Γης και του Σκότους που τιμωρούσαν τους εγκληματίες. Ο ίδιος συμβολισμός ισχύει και στη χριστιανική θρησκεία, οι δίκαιοι θα καθίσουν εκ δεξιών του Πατρός, στη Δευτέρα Παρουσία, ενώ οι καταδικασμένοι στο αιώνιο πυρ θα πάνε στ’ αριστερά του, εξ ευωνύμων.
Ο σημερινός διαχωρισμός των πολιτικών δυνάμεων σε δύο μεγάλα ρεύματα, σε εκείνο υπέρ του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, που το λέμε πολύ γενικά Αριστερά, και σε εκείνο υπέρ του συντηρητισμού, τη Δεξιά, έχει χωροταξική βάση. Τον καιρό της Γαλλικής Επανάστασης, στα τέλη του 18ου αιώνα, τα ριζοσπαστικά κόμματα κατέλαβαν τα αριστερά έδρανα του Κοινοβουλίου σε σχέση με τον πρόεδρο του Σώματος, ενώ οι λιγότερο επαναστάτες, ας πούμε, κάθισαν στα δεξιά του προέδρου. Και εγένετο Αριστερά...
Πάντως, τον κορυφαίο ορισμό της λέξης «Αριστερά» τον προσφέρει το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας: λέει λοιπόν ο κύριος Μπαμπινιώτης: «Αριστερά είναι εκείνη η παράταξη που εκφράζει την άρνηση της φυσικής ανισότητας των ανθρώπων, την εμμονή στην προτεραιότητα της δικαιοσύνης έναντι της καθιερωμένης τάξεως»!
Συνεπώς, συμπεραίνω εγώ, αν και καταγόμενοι εκ των αρίστων, οι δίκαιοι αριστεροί δεν τα πάνε καλά με την αριστεία, τη φυσική ανισότητα των ανθρώπων, δηλαδή την καθιερωμένη τάξη των πραγμάτων, όπως υποστηρίζει ο διακεκριμένος λεξικογράφος...
Είπαμε, είναι παράξενο να είσαι ενταγμένος στην Αριστερά, αλλά αξίζει τον κόπο.