Στην αρχή επιχείρησαν να το κρατήσουν κρυφό. Πού θα «συναχθούν», να συζητήσουν τις «σαρωτικές αλλαγές» της κυρίας Κεραμέως.
Τους βρήκαν όμως οι φοιτητές, γιατί το θέμα αφορά κυρίως αυτούς, σε «γνωστό ξενοδοχείο» στο Καβούρι, οχυρωμένο με κλούβες της αστυνομίας. Και τους φοιτητές «βρήκαν» φυσικά τα ΜΑΤ, μερικούς ...στο κεφάλι!
Σ' αυτά όμως τα θλιβερά που έγιναν προχθές στο παραθαλάσσιο αθηναϊκό θέρετρο των πλουσίων μπορούμε να δώσουμε και μια άλλη διάσταση. Τραβηγμένη ίσως, αλλά επιτρεπόμενη, αφού η νέα διακυβέρνηση «φέρνει την παιδεία στο προσκήνιο»...
Οι σύνοδοι των ανωτάτων κεφαλών της πανεπιστημιακής παιδείας της χώρας πραγματοποιούνται συνήθως
(και επί της προηγούμενης διακυβέρνησης) σε «γνωστά» ξενοδοχεία του κέντρου ή της περιφέρειας (κατά προτίμηση κάποιων αστέρων). Άνθρωποι είναι κι αυτοί, που έρχονται από όλες τις μεριές της χώρας και χρειάζονται ίσως άνετη διανυκτέρευση, και ξεκούραστοι να συζητήσουν τα «φλέγοντα θέματα» της παιδείας.
Το ότι όμως επιλέγουν κατά κάποιον τρόπο απομονωμένους χώρους και στην προκειμένη περίπτωση χωρίς να ανακοινώσουν εξ αρχής που θα «συναχθούν», δεν περιποιεί τιμή στο αξίωμα και τον θεσμό τους.
Φανταζόμαστε ότι και οι ίδιοι θεωρούν πως οι σύνοδοί τους είναι κάτι σημαντικό για την ανώτατη παιδεία της χώρας και όχι εποχιακές ή κατά περίπτωση «συνάξεις αγροφυλάκων». Και κατά συνέπεια, οφείλουν να διαφυλάττουν το κύρος και την αξιοπρέπεια, τη δική τους και του πανεπιστημιακού θεσμού. Τέτοιες, λοιπόν, υποθέτουμε σοβαρές συνεδριάσεις και συζητήσεις θα έπρεπε να γίνονται στους φυσικούς τους χώρους. Χαλάλι τους το ξενοδοχείο, αλλά αν κάποιο από τα εικοσιπέντε τόσα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας δεν διαθέτει μια κατάλληλη αίθουσα συνεδριάσεων, ένα λειτουργικό αμφιθέατρο ή έναν άλλο ανάλογο χώρο, υπάρχουν άλλοι δημόσιοι χώροι.
Φοβούνται ότι έτσι θα τους «ενοχλούν» ή θα τους εμποδίζουν οι φοιτητές; Κι αυτοί και η πολιτική εξουσία (τις φοιτητικές κινητοποιήσεις); Ε τί να κάνουμε, ας φροντίσουν να άρουν τις προϋποθέσεις των αντιδράσεων. Βεβαίως, θεωρούν εκ των προτέρων και οι μεν και η δε (η εξουσία) ότι οι αντιδράσεις των φοιτητών είναι μεταπολιτευτικό «καθεστώς» και δεν τους δίνουν βαθύτερη σημασία πέραν της διαδικαστικής (καταστολής). Κακό του κεφαλιού τους (δυστυχώς και των φοιτητών!).
Άλλωστε, όπως αποδείχτηκε, όπου και να μαζευτούν, οι φοιτητές θα τους βρούν...