Στόχος ήταν η κατασκευή ενός υποθαλάσσιου καλωδίου που θα εξασφάλιζε την ηλεκτρική διασύνδεση Ισραήλ, Κύπρου, Κρήτης και Αττικής, και στη συνέχεια θα ενωνόταν με το ευρωπαϊκό δίκτυο.
Η Κύπρος, είναι το μοναδικό κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν συνδέεται με τα υπόλοιπα και θα έφερνε στο νησί ενεργειακή ασφάλεια, ενώ θα εκτόξευε της προοπτικές παραγωγής ενέργειας και αξιοποίησης των φυσικών μας πόρων.
Και ενώ όλα έβαιναν καλώς, τα τρία μέρη και η Ευρωπαϊκή Ένωση έδωσαν τα χέρια και οι σχεδιασμοί προχωρούσαν, παρουσιάστηκε η συνήθης εμπλοκή, στην Ελλάδα αυτή τη φορά. Ιδιωτικά συμφέροντα θίχτηκαν και κινητοποιήθηκαν, το κράτος στάθηκε αδύνατον να αντιδράσει λόγω της διασύνδεσης του κεφαλαίου με τα κόμματα, και η ελληνική πλευρά άλλαξε στάση. Βλέπετε, η ηλεκτρική διασύνδεση δημιουργούσε συνθήκες για πιο χαμηλές τιμές ηλεκτρισμού και πιο έντονο ανταγωνισμό, κάτι που θα έπληττε τις τσέπες όσων επένδυσαν σε μεγάλες μονάδες παραγωγής ηλεκτρισμού στην Ελλάδα...
Παράλληλα, οι διαδικασίες ανάθεσης μελετών, κατασκευής και υποστήριξης θα γίνονταν με συγκεκριμένες προδιαγραφές και υπό εποπτεία, και όχι με τις συνήθεις διάτρητες διαδικασίες. Έτσι, επιχειρηματίες με πολιτικές πλάτες πίεσαν πολιτικούς με επιχειρηματικές εξαρτήσεις και η ελληνική πλευρά αποφάσισε μονομερώς να αλλάξει τους όρους. Αποφασίστηκε η σύνδεση Κρήτης και Αττικής ως εθνικό έργο και όχι ως τμήμα του EuroAsia Interconnector. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι δεν θα πάρει συγχρηματοδότηση 375 εκατ. ευρώ από την Ευρωπαϊκή Ένωση για το εν λόγω τμήμα του αγωγού, ενώ παράλληλα οι καταναλωτές στην Ελλάδα θα επωμιστούν ψηλό κόστος μέσω των λογαριασμών ηλεκτρισμού.
Κάτι τέτοιο, θα οδηγήσει και σε επιτάχυνση της κατασκευής του τουρκικού ηλεκτρικού αγωγού που συνδέει το Άκουγιου με την Κλεπίνη στην κατεχόμενη Κερύνεια. Που συνεπάγεται αύξηση της τουρκικής επιρροής στα ενεργειακά όλου του νησιού...