Το IPI, η μεγαλύτερη και παλαιότερη δημοσιογραφική ένωση τού κόσμου, καταδίκασε με αιχμηρό τρόπο τήν προσπάθεια δυσφήμισης τής Ολλανδής δημοσιογράφου Ίνγκεμποργκ Μπέγκελ μετά από την ευθεία ερώτησή της προς τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε προχθες με τον Ολλανδό ομόλογό του.
"Η Μπέγκελ βρέθηκε στο επίκεντρο τών προσπαθειών δυσφήμησής της από πολλά μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφους στην Ελλάδα που πρόσκεινται στην κυβέρνηση...». Άλλωστε, όπως επισημαίνει και ο Παντελής Μπουκάλας στην Kathimerini.gr, τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, δεν «καταδικάζει» μόνο το IPI, είχε προηγηθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης!
Τρεις - τέσσερις ώρες μετά τη λογομαχία στο Μέγαρο Μαξίμου ανάμεσα στον Έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και την Ολλανδή δημοσιογράφο Ίνγκεμποργκ Μπέγκελ, είχε ήδη ανέβει σε ποικίλες ιστοσελίδες ο γνωστός τίτλος «Χαμός στο τουίτερ»...
Περιττό να ειπωθεί ότι, πρώτον, αρκούν δέκα - δεκαπέντε τιτιβίσματα για να μπει ο δοξαστικός τίτλος, που υποτίθεται ότι παραπέμπει σε μια κοινωνία δρώσα και πνευματικά εγρήγορη. Και δεύτερον, ότι κάθε ιστοσελίδα ή ηλεκτρονική έκδοση εφημερίδας δεν νοιάζεται τόσο για τη συλλογή τιτιβισμάτων όσο για τη διαλογή τους. Για την επιλογή δηλαδή και την ανάδειξη όσων σχολίων ταυτίζονται με την πολιτική της και την εξυπηρετούν. Τα αντίθετα, όσο έξυπνα και αν είναι, τα τρώει το μαύρο σκοτάδι.
Έτσι πάντως ο κόσμος παραμένει ασπρόμαυρος. Και αν δεν μπεις στον κόπο να επισκεφθείς και ιστοσελίδες που δεν σε ενθουσιάζουν, θα μείνεις γνωρίζοντας τή μισή εικόνα και το τρίτον από τής αληθείας, μπορεί και το δέκατο. Θα πιστέψεις δηλαδή είτε ότι ο κύριος Μητσοτάκης τσάκισε μια ανθελληνίδα τουρκόφιλη Ολλανδή (η οποία επιπλέον «σπιτώνει παράνομους μετανάστες στη βίλα της στην Υδρα»...) είτε ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός στραπατσαρίστηκε «εντός έδρας».
Ο κύριος Μητσοτάκης εκνευρίστηκε, ίσως ως ανεξοικείωτος με τα δύσκολα. Εκνευρίστηκε πολύ. Μάρτυρας το βίντεο. Αν δεν είχε εκνευριστεί, δεν θα επέτρεπε στη γλώσσα του (που λίγο πριν είχε πλάσει το ενδιαφέρον ρήμα «αυστηραίνω», «αυστηρύναμε τα μέτρα») να συλλαβίσει σαν πρώτη φράση στην απάντησή του το εξής (αγγλιστί). «Καταλαβαίνω ότι στην Ολλανδία οι δημοσιογράφοι κάνετε ευθείες ερωτήσεις και το σέβομαι». Αυτό μοιάζει με ύμνο τής ολλανδική δημοσιογραφίας και δημοκρατίας. Αν όμως το αναποδογυρίσουμε, δεν λέει τίποτε το τιμητικό για τη δική μας δημοσιογραφία, ίσως και για τη δημοκρατία μας. Εκεί, «στην Ευρώπη», υποβάλλονται ουσιαστικές ερωτήσεις στους πολιτικούς και οι πολιτικοί, τί να κάνουν, τις ανέχονται και ας στριμώχνονται. Εδώ, «στα Βαλκάνια», υπάρχει άλλη παράδοση.
Γι’ αυτό και εγώ απ’ όλα τα τιτιβίσματα κρατάω όσα αξιώνουν να εισάγουμε πλέον και Ολλανδούς δημοσιογράφους, εκτός από Ρουμάνους πυροσβέστες. Για να μην ξεχνάω πόσο λατρεύεται το σινάφι μας. Μερίδα τού οποίου επιτίθεται στην «ανθελληνίδα» κυρία Μπέγκελ, ξεχνώντας ότι τα ίδια μάς ρωτούν καιρό τώρα για τις βίαιες επαναπροωθήσεις η Ύπατη Αρμοστεία τού ΟΗΕ, η Διεθνής Αμνηστία, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το «Σπήγκελ», ο «Γκάρντιαν», το BBC...