"Τί σχέση έχουν οι πλημμύρες στην Εύβοια με τα καμένα;», αναρωτήθηκε ο ανεκδιήγητος κύριος Πέτσας. Η κυβέρνηση έχει καμία σχέση; Ή πρόκειται για ένα ακόμα ακραίο φαινόμενο; Όπως εύστοχα το θέτει το σημερινό κύριο άρθρο τής Efsyn.gr...
Με την πρώτη σταγόνα τής βροχής, εκτός από το καλοκαίρι, όπως θά ’λεγε ο ποιητής, σκοτώθηκε και η αξιοπιστία τών κυβερνητικών διαβεβαιώσεων ότι η πολύπαθη Εύβοια θα θωρακιστεί.
Οι κάτοικοι τής πυρόπληκτης περιοχής, με τα 400.000 στρέμματα καμένης δασικής έκτασης, μπήκαν από χθες στην περίοδο τής μεγάλης αγωνίας. Αγωνίας για κάθε μέρα φθινόπωρου και χειμώνα με μέτρια βροχή ή με έντονη καταιγίδα, με ήπια ή με ακραία φαινόμενα.
Με τα βουνά αποψιλωμένα από τις φωτιές τού Αυγούστου, με τα εδάφη μεταμορφωμένα σε αφύσικο μωσαϊκό, που αδυνατεί να συγκρατήσει μέτριους ή μεγάλους όγκους νερού, με τον κυβερνητικό μηχανισμό να αναλώνεται σε επικοινωνιακή φλυαρία, στο εξής κάθε καιρικό φαινόμενο θα είναι «ακραίο», για τη Βόρεια Εύβοια και κάθε ανοχύρωτη περιοχή τής χώρας.
Δυο μήνες μετά την πύρινη καταστροφή, τις μισές συγνώμες και τα μεγάλα λόγια, η «Αθηνά» αποκάλυψε χθες ότι η κατεστραμμένη περιοχή παραμένει απροστάτευτη στις αναπόφευκτες πλημμύρες. Η μέριμνα της κυβέρνησης εξαντλήθηκε στο να εξασφαλίσει, πριν από έναν μήνα, το ελεύθερο για απευθείας αναθέσεις πάνω από 5 εκατ. ευρώ σε καθεμία από τις τέσσερις περιφέρειες που χτυπήθηκαν από τη φωτιά, στο όνομα τής ανάγκης για γρήγορη αντιπλημμυρική θωράκιση. Στο όνομα της ίδιας ανάγκης προωθήθηκε η ιδιότυπη ιδιωτικοποίηση τών δασών, με τους «νονούς» τών αναδασώσεων.
Πώς ακριβώς αξιοποιήθηκαν αυτό το «ελεύθερο»; Τα αντιδιαβρωτικά έργα, που θα ανέκοπταν στοιχειωδώς τήν ορμή του νερού, είναι μόλις στην αρχή. Για τα αντιπλημμυρικά, ούτε λόγος, δεν έχει πέσει ούτε καρφί. Όσο για τα πολιτικά ανακλαστικά τής κυβέρνησης, τί πιο χαρακτηριστικό από την ανεκδιήγητη προσπάθεια τού κυρίου Πέτσα να διαχωρίσει τις χθεσινές καταστροφές από τις πυρκαγιές τού Αυγούστου.
Είμαστε μόλις στην αρχή τής χειμερινής περιόδου, με μεγάλες περιοχές τής χώρας απογυμνωμένες από τη φυσική ασπίδα τους, μετά τις φετινές, αλλά και τις παλιότερες πυρκαγιές και εκτεθειμένες στον φυσικό κύκλο τού νερού μεταξύ γης και ατμόσφαιρας. Αυτός ο φυσικός κύκλος, με εντάσεις που μπορεί να επηρεάζονται και από την κλιματική αλλαγή, παίρνει διαστάσεις διαρκούς ακραίου καιρικού φαινομένου όσο διασταυρώνεται με την ολιγωρία, την αμεριμνησία, την αλαζονεία και την αμετροέπεια αυτής τής κυβέρνησης.
Σε τελική ανάλυση, η ίδια εξελίσσεται σε ένα σταθερό ακραίο φαινόμενο...