Προβλέψιμος, «ψευδοαριστερός», κεϋνσιανός, πάντως όχι Μητσοτάκης! Ο Αλέξης Τσίπρας στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης δεν θα μπορούσε να εμφανιστεί παρά σαν πολιτικός. Αν στην ομιλία του στο Βελλίδειο και στη συνέντευξη Τύπου μίλησε σαν αριστερός πολιτικός, μπορεί κανείς που τον άκουσε να τό συζητήσει και να κρίνει...
Όπως και να έχει, ο λόγος τού προέδρου τού ΣΥΡΙΖΑ χθες στη Θεσσαλονίκη
ήταν πολιτικά, λογικά και ιδεολογικά αβίαστος. Και η συνέντευξή του σήμερα χωρίς «περιφρούρηση» από ενοχλητικές ερωτήσεις, ούτε έψαχνε με αγωνία τά χαρτιά του να βρει τις απαντήσεις... Και κυρίως, ο λόγος τού Αλέξη Τσίπρα, είχε μια κατεύθυνση, απεύθυνση κατά παλαιότερο λεκτικό τού ιδίου. Απευθύνθηκε στην κοινωνία τών πολλών και στάθηκε στην προϋπόθεση τής ζωής τους, το εισόδημά τους... Με «κεϋνσιανές» ίσως λογικές, αλλά με ταξική χροιά και υπόβαθρο, γιατί η κοινωνία τών πολλών είναι η κοινωνία τών εργαζομένων· αν θεωρείται παρωχημένος ή φοβίζει ο όρος εργατική τάξη.
Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Ο Αλέξης Τσίπρας (ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ο Γιάννης Βαρουφάκης...), ό,τι και αν είναι, δεν θα μπορούσε να μιλήσει για τους λίγους και τα παράσιτα τής κοινωνίας. Αν θέλει κανείς να καταλάβει τί ουσιαστικά είπε χθες και σήμερα στη Θεσσαλονίκη ο Αλέξης Τσίπρας, δεν έχει παρά να διαβάσει και να «αντιστρέψει» τό παρακάτω άρθρο τής Efsyn.gr...
ΤΡ.
Ο ορισμός του παρασιτισμού...
Αν η κυβέρνηση δεν μπορεί να κατηγορηθεί για κάτι, αυτό είναι για τη συνέπεια με την οποία εξυπηρετεί τά υψηλά εισοδήματα και τους επιχειρηματίες. Στα δύο χρόνια που διοικεί τή χώρα τό έπραξε σε κάθε ευκαιρία. Τελευταία με τις ανακοινώσεις τού πρωθυπουργού στη ΔΕΘ.
Ο νεοφιλελευθερισμός, σε αντίθεση με άλλα μοντέλα διακυβέρνησης, προωθεί μέτρα ενίσχυσης τών επιχειρήσεων έτσι ώστε αυτές να κάνουν επενδύσεις που θα αυξήσουν τις θέσεις εργασίας και τον παραγόμενο πλούτο, τους μισθούς και την κατανάλωση. Στην πραγματικότητα βεβαίως συμβαίνει τό ακριβώς αντίθετο. Αυτές οι ενισχύσεις δεν επιστρέφουν ποτέ στην παραγωγική διαδικασία ή επιστρέφουν σε πολύ μικρότερα μεγέθη και μόνο στον βαθμό που οι επιχειρηματίες διαβλέπουν κάποιο κέρδος.
Αυτό το μοντέλο ανάπτυξης έχει αποδειχτεί φενάκη. Για την ακρίβεια, είναι εντελώς παρασιτικό ειδικά σε περιόδους κρίσης. Και όμως αυτό το μοντέλο προτάσσει ο πρωθυπουργός, ο οποίος βεβαίως έχει αποδείξει πόσο ιδεοληπτικός είναι... Τα τελευταία δύο χρόνια, που στο τιμόνι τής χώρας βρίσκεται η Νέα Δημοκρατία, η φορολογική πολιτική της ξεκινούσε και ξεκινάει πάντοτε από μέτρα διευκόλυνσης τών οικονομικά ισχυρών.
Τί να πρωτοθαυμάσουμε; Τις αλλαγές στη φορολογική κλίμακα; Την κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης και τη μείωση φόρου στα μερίσματα; Τις γονικές παροχές και τον συμπληρωματικό ΕΝΦΙΑ; Οτιδήποτε έγινε και οτιδήποτε εξαγγέλθηκε στόχο είχε τα χοντρά πορτοφόλια να γίνουν χοντρότερα. Και έτσι μπορεί να προέκυπτε και κάτι θετικό για τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα... Είναι άραγε αυτός ο ασφαλής δρόμος για την ανάπτυξη; Κάθε άλλο. Οι φοροελαφρύνσεις στους οικονομικά ισχυρούς δεν συνιστούν από μόνες τους επενδύσεις. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να κάνουν τούς πλούσιους πλουσιότερους. Αυτό όμως είναι ο ορισμός τού παρασιτισμού.
Τις επενδύσεις τις προκαλούν οι ανάγκες τής κοινωνίας, που δημιουργούνται όταν οι πολίτες είναι σε θέση και μπορούν να καταναλώσουν περισσότερα. Κατά συνέπεια, ο δρόμος προς την ανάπτυξη περνάει υποχρεωτικά μέσα από την αύξηση τού εισοδήματος τών εργαζομένων και τη βελτίωση τών όρων ζωής τους, άρα την ενίσχυση τής καταναλωτικής δύναμής τους. Μόνον έτσι οι επιχειρηματίες υποχρεώνονται να προβούν σε επενδύσεις. Τέτοια πολιτική η σημερινή κυβέρνηση ούτε θέλει ούτε μπορεί να εφαρμόσει...