Και τα ταμπούρια που δεν έγιναν πυροφυλάκια! 200 Χρόνια μετά τήν Επανάσταση τού '21 η Ελληνική Πολιτεία «τιμά» τήν επέτειο τής εθνεγερσίας με καταστροφικές πυρκαγιές. Από την Πελοπόννησο και
την Αρκαδία δεν πέρασαν οι ορδές τού Ιμπραήμ να τήν ξανακάψουν...
Πέρασαν, με ελάχιστες χρονικές εξαιρέσεις, ως αντεπαναστατικός απόηχος, η αδιαφορία, η ανικανότητα, η επιβίωση τού κοτζαμπασισμού, η ταξική μεροληψία μιας πολιτείας που αναπαριστά κάθε τόσο το ανεπανάληπτο εκείνο δράμα, να στηθεί ένα υποτυπώδες κράτος σε τούτο τον τόπο, ως φαρσοκωμωδία. «Μεταρρύθμιση» τού κράτους, «ανασυγκρότηση» τού κράτους, «επανίδρυση» τού κράτους... Πάντοτε με δεξιό πρόσημο!
Οι πολιτικές και λαϊκές δυνάμεις που πραγματικά θα μπορούσαν να κατορθώσουν κάτι τέτοιο, κάθε φορά που τούς δινόταν η ευκαιρία, αναγκάζονταν είτε να υπερασπιστούν τόν τόπο είτε να καθαρίσουν πρώτα τον κόπρο τού δεξιού Αυγεία και για αντικειμενικούς ή και υποκειμενικούς λόγους έχαναν τόν στόχο. Αυτό καλούνται να κάνουν και τώρα. Να υπερασπιστούν τά καμένα ελληνικά βουνά, από την εγκατάλειψη, τη λαίλαπα τής «πράσινης ενέργειας» και ό,τι άλλο «αναπτυξιακό έργο» τα απειλήσει.
Αυτά τα βουνά, τα τρίκορφα, δυσδιάβατα από τον επιδρομέα και τον κατακτητή, υπήρξαν φυσικές οχυρώσεις, αμυντικές και επιθετικές τής Επανάστασης. Και εκ τών υστέρων αποτέλεσαν τόν φυσικό πλούτο και την ανάσα τού νέου κράτους και εφεδρεία για νέους αμυντικούς αγώνες και κοινωνικούς αγώνες. Και φυσικά, όχι μόνο στην Πελοπόννησο και στην Αρκαδία, αλλά και όπου αλλού υπήρξαν τότε εστίες τής Επανάστασης. Από τα βουνά τής Εύβοιας και τής Ρούμελης ώς την Χαλκιδική.
Σ' αυτά τα βουνά να ξαναστηθούν ταμπούρια! Σύγχρονα ταμπούρια, που θα τα προφυλάσσουν από άλλες πύρινες και «αναπτυξιακές» λαίλαπες. Ταμπούρια - παρατηρητήρια, στελεχωμένα με νέους ανθρώπους και εφοδιασμένα με τα πιο εξελιγμένα μέσα κατόπτευσης και άμεσης επέμβασης απέναντι στις πυρκαγιές που εκδηλώνονται, πυροφυλάκια και ερευνητικά εργαστήρια. Για να έχει νόημα και το ιδεολόγημα τής «κλιματικής αλλαγής», με το οποίο επιχειρούν να μάς ρίξουν τή στάχτη από τις φωτιές στα μάτια...
Στα ταμπούρια, ωρέ Έλληνες! Αυτό θα πρόσταζαν σήμερα με τη βροντερή φωνή τους ο Γέρος τού Μοριά στα βουνά τής Αρκαδίας, ο Αγγελής Γοβγίνας στις πλαγιές τής Εύβοιας, ο Καραϊσκάκης στη Ρούμελη, ο Εμμανουήλ Παππάς στη Χαλκιδική. Και όχι «εκκένωση», δηλαδή εγκατάλειψη! Που προστάζουν μέσω τών κινητών τηλεφώνων οι ριψάσπιδες «καπεταναίοι» τού «σύγχρονου» ελληνικού κράτους...
Υστερόγραφα...
Έχουμε ξαναγράψει ότι η «εκκένωση» στην Αρκαδία και δη από τη Γορτυνία είναι μια τραγική ειρωνεία με κωμικές πλευρές. Οι «καπεταναίοι» που λέγαμε, της κεντρικής και τοπικής εξουσίας (που τώρα τρέχουν πανικόβλητοι,
για τις ψήφους, μέσα στη φωτιά...), τήν έχουν «εκκενώσει» από κατοίκους εγκαταλείποντάς την εδώ και χρόνια, υποσχόμενοι παράλληλα και ανενδοίαστα «τοπική ανάπτυξη
Τη φωτιά στην Αρκαδία τα κανάλια δεν την «παίζουν» και τόσο ή καθόλου. Κείται μακράν η Αρκαδία; Ή τώρα που πέρασε τό κακό στην Αττική και καταλαγιάζει στην Εύβοια έλαβαν εντολές να κάνουν κράτει στην «ενημέρωση»! Και να προβάλλουν, σε κάθε ευκαιρία δήθεν ενημέρωσης για την πυρκαγιά, τά «μέτρα υπέρ τών πυροπλήκτων» τής εργοδότριάς τους κυβέρνησης;
Ίσως, αν φτάσει η φωτιά στο Μαίναλο, να 'ρθούν και τα κανάλια, πριν ή μετά την «αναδάσωση» με ανεμογεννήτριες... Ύστερα ποιός ξέρει τό Χρυσοχώρι, τον Λίθαρο, το Μελιδόνι, το Καστράκι, το Φαναράκι, το Λιβαδάκι; Υπ' όψιν πάντως τού «γείτονα» Μεσσηνίου Σταύρου Μπένου, που βιάστηκε να αναλάβει τήν Επιτροπή Ανασυγκρότησης τής Εύβοιας, θα μπορούσε να βρει δουλειά κοντύτερα...