Η τραγωδία από την πυρκαγιά στο Μάτι παραμένει ένα ανεξίτηλο «στίγμα» τής εγκληματικής αδιαφορίας και ανικανότητας τού ελληνικού κράτους να αντιμετωπίζει τέτοιες «θεομηνίες».
«Στίγμα» υπήρξε και για τις πολιτικές, εγκληματικές ή όχι ευθύνες τής τότε «διαφορετικής» κυβέρνησης, που το πλήρωσε και το πληρώνει ακριβά, χωρίς αυτό να σημαίνει πως μπορεί να υπάρξει «απόσβεση» εκείνης τής τραγωδίας.
Αυτό όμως δεν σημαίνει πως κάθε επόμενη κυβέρνηση και δη η σημερινή ("Μια επικίνδυνη κυβέρνηση...», όπως επιγράφεται τό παρακάτω άρθρο τής Efsyn.gr) απαλλάσσεται από τις ευθύνες της, επειδή δεν υπήρξαν ανθρώπινα θύματα από μια πυρκαγιά που εξεράγη μέσα στην Πρωτεύουσα, δίπλα από το «επιτελικό κράτος
Και με «ανεμελιά», ασχετοσύνη, προκλητικότητα, αναισχυντία, ως πολιτικός και ως άνθρωπος, ο πρωθυπουργός να δηλώνει (με το βλέμμα στο Μάτι!). «Δεν υπήρξαν, ανθρώπινες απώλειες, οι κρίσιμες υποδομές άντεξαν, τα σπίτια θα ξανακτιστούν, το δάσος θα ξαναγίνει...». Οι δε «καθ' ύλην» υπουργοί να εκστομίζουν ανερυθρίαστα. «Οι πολύ δύσκολες συνθήκες δεν μας βρήκαν απροετοίμαστους. Η κλιματική αλλαγή...».
Δεν χάθηκαν ζωές, όντως. Χάθηκε ζωή! Το σπίτι, που (έτσι εύκολα) «θα ξανακτιστεί»... Το δάσος, που (πανεύκολα!) «θα ξαναγίνει»... Και η αιδώς (κοινώς τσίπα!) όσων κυβερνούν τις ζωές μας...
ΤΡ.
Για ατέλειωτες ώρες χθες, μέχρι και μετά τα μεσάνυχτα, οι τηλεοπτικές κάμερες όλων των καναλιών, οι φωτογράφοι και οι δημοσιογράφοι όλων των ΜΜΕ, ακόμη και οι πολίτες που ανεβάζουν φωτογραφίες, βίντεο και μαρτυρίες στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, κατέγραφαν ακόμη μία τεράστια καταστροφή δάσους, φυσικού περιβάλλοντος, περιουσιών.
Ελάχιστα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας και από τις ποικίλες έδρες του επιτελικού κράτους, άνθρωποι κινδύνευσαν, εγκλωβίστηκαν σε μέγγενη φωτιάς και αποπνικτικών καπνών, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις γειτονιές και τα σπίτια τους.
Ναι, είναι ακραίες οι συνθήκες του παρατεταμένου καύσωνα, που έχει μετατρέψει σε φρύγανα δάση, άλση, πευκώνες. Ναι, η κλιματική αλλαγή είναι ο υπ' αριθμόν ένα ύποπτος αυτών των ακραίων συνθηκών. Αλλά όχι, δεν φταίει η κλιματική αλλαγή για την ακραία ανικανότητα της κυβέρνησης να θέσει έγκαιρα υπό έλεγχο μια φωτιά στην πρωτεύουσα της χώρας, κοντά στον αστικό ιστό και όχι σε απάτητες κορφές και δύσβατα φαράγγια.
Δεν φταίει ο καύσωνας για την ακραία αδεξιότητα μιας πολιτικής ηγεσίας που, ενώ έχει στα χέρια της όλα τα διαθέσιμα μέσα εδώ, στην Αττική, στο επιχειρησιακό κέντρο του κρατικού μηχανισμού, σπαταλά και σκορπά τις πολύτιμες δυνάμεις του σε απουσία σχεδιασμού και σε επικοινωνιακά σόου.
Η εικόνα μιας κυβέρνησης, ενός υπουργού, ενός υφυπουργού, που το μόνο που έχουν να πουν έπειτα από οκτώ ώρες καταστροφικής και ανεμπόδιστης επέλασης της φωτιάς στη Βαρυμπόμπη κυρίως, αλλά και στις άλλες δοκιμαζόμενες περιοχές της χώρας, είναι πως όλα τα έκαναν άψογα, είναι εξοργιστική, αλλά κυρίως είναι θλιβερή. Οπως και η κοινωνική αναλγησία ενός άλλου υπουργού που μπροστά στο επερχόμενο εφιαλτικό κύμα ανατίμησης του ρεύματος, το μόνο που έχει να συστήσει στους πολίτες είναι να ψάξουν... φτηνότερα πακέτα.
Αυτή η έλλειψη επίγνωσης, η αλαζονεία και η αυτοπεποίθηση που εκπέμπουν η κυβέρνηση και τα στελέχη της πως, ό,τι κι αν συμβεί, όση ζημιά κι αν προκαλέσουν, όση καταστροφή κι αν επιτρέψουν να εξελιχθεί στο πέρασμα μιας φωτιάς, μιας πλημμύρας, ενός ισχυρού χιονιά ή ενός πρωτοφανούς καύσωνα, θα τα καλύψουν με μια επιδέξια επικοινωνιακή πιρουέτα, είναι τρομακτικές και συνάμα επικίνδυνες.
Οι πυρκαγιές είναι επικίνδυνες, οι καύσωνες είναι επικίνδυνοι, οι χιονιάδες, η κλιματική κρίση, η πανδημία, είναι όλα επικίνδυνα. Αλλά εξίσου επικίνδυνη είναι η κοινωνική αναισθησία μιας κυβέρνησης που ενδιαφέρεται αποκλειστικά για την εικόνα της...