«Όταν τούς ακούω να μού λένε ότι η κοινωνία μας είναι πατριαρχική, αισθάνομαι σαν την πόρνη που αυτοκτόνησε όταν έμαθε πως οι άλλες πληρώνονται. Εγώ πώς δεν τά κατάφερα να αισθανθώ ποτέ πατριάρχης;»...
Έτσι αρχίζει τό τελευταίο άρθρο του με τίτλο «Εξομολόγηση αποτυχόντος πατριάρχη» στην (έγκριτο και προοδευτική τής Δεξιάς...) «Καθημερινή» ένας από τούς «προοδευτικούς» αρθρογράφους της και συγγραφέας κύριος Τάκης Θεοδωρόπουλος. Και προτού αρθρώσει τήν πρώτη γραμμή τού άρθρου του, δεν «αισθάνθηκε» ότι διαψεύδει εαυτόν! Συνεχίζοντας απτόητος...
«Θέλουν να με πείσουν ότι τις κοινωνίες τού δυτικού κόσμου στις αρχές τού 21ου αιώνα τις κυβερνά ο πατέρας - αφέντης, όπως στη μάλλον βαρετή ταινία τών αδελφών Ταβιάνι; Θέλουν να με πείσουν ότι στη γενιά μου και στους νεώτερους το ισχυρό φύλο είναι το αρσενικό και το αδύναμο το θηλυκό;». Και εμείς σήμερα μπορεί να βρίσκουμε βαρετή τήν ταινία που μισάνοιξε τά μάτια μας στην «κοινωνία» τού κυρίου Θεοδωρόπουλου, αλλά όχι για τους λόγους που υπονοεί ο αρθρογράφος. Ο οποίος συνεχίζει, ακόμα πιο απτόητος...
«Γυναικοκτονία... Ας πούμε ότι ισχύει. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι η χρήση τού όρου αποκτά ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Τον υιοθετούν ασμένως οι όμιλοι προοδευτικών φρονημάτων, αριστεροί ή φιλελεύθεροι, που ζουν ψάχνοντας λάθη στο χειρόγραφο τής ζωής μας για να τά διορθώσουν. Και έχουν βρει και την αιτία αυτών τών λαθών. Είναι η πατριαρχική δομή τής κοινωνίας μας...». Αν δεν πεισθήκατε έχει απτόητα επιχειρήματα...
«Τις αξίες τού πολιτισμού μας τις έφτιαξαν λευκοί άνδρες (! Το θαυμαστικό δικό μας). Ο Θεός μας είναι γένους αρσενικού... Ό Ομηρος, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Επίκουρος και ο Βιργίλιος άνδρες ήσαν... Θα μού πείτε ότι οι γυναίκες δεν είχαν τή δυνατότητα στις κοινωνίες τού καιρού εκείνου να αναδείξουν τις ικανότητές τους... Όμως οι κοινωνίες που υιοθέτησαν τις αξίες τού καιρού εκείνου, με κατανάλωση φαιάς ουσίας και αίμα (ανδρών προφανώς υπονοεί... Η διευκρίνιση δική μας), έφτασαν στο σημείο να τούς δώσουν χώρο για τις ικανότητές τους...».
Τί συγκατάβαση, «να τούς δώσουν Τον χώρο που «έδωσαν» οι άνδρες «συνάδελφοί» τους στη μαθηματικό Υπατία (370 - 415) και στη ζωγράφο Αρτεμισία Τζεντιλέσκι (1593 - 1653)... Τον χώρο που κέρδισαν με το μυαλό και το πείσμα τους η Μαρία Σκουοντόφσκα - Κιουρί και η Ρόζα Παρκ... Για να περιοριστούμε ώς το 20ό αιώνα, γιατί στον 21ο ο Μπάμπης δεν άφησε κανένα χώρο στην Καρολάιν και ο «35χρονος» στη Γαρυφαλλιά (2021). Καταναλώνοντας ανδρική φαιά ουσία και γυναικείο αίμα!
Και αφού προηγουμένως επικαλείται τη «σαρία» (για να έχει «πολιτισμικό» άλλοθι..) και τις «κλασικές σπουδές» (που εμείς «προσπαθούμε να τις διαγράψουμε», αυτός όμως να τις επικαλείται για να δικαιολογήσει τά χυδαία και αδικαιολόγητα που αραδιάζει στο άρθρο του...), καταλήγει. «Πατριαρχικός και ανδροκρατούμενος ο δυτικός πολιτισμός κατάφερε να αμφισβητήσει τόν εαυτό του...». Τόση αμφισβήτηση! Από ένα εκλεκτό τέκνο του... Και ως κατακλείδα, «όπως έγραψε και ο Γκάτσος. Καληνύχτα, Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει ποτέ...».
Ο και λογοτέχνης κύριος Θεοδωρόπουλος αυτό κατάλαβε από το ποίημα τού Γκάτσου! Έναν στίχο πριν ο Γκάτσος γράφει. Με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί...