Σαν σήμερα τον Ιούλιο τού 1965 και τον Ιούλιο τού 1974 το ελληνικό ημερολόγιο καταγράφει αντιστοίχως δύο αλληλένδετα γεγονότα. Με απόσταση σχεδόν δεκαετίας το ένα από το άλλο, αλλά άμεσα συνδεόμενα λαμβανομένων υπ' όψη και τών γεγονότων που μεσολάβησαν.
Εδώ θα μιλήσουμε για το πρώτο. Για το άλλο, το «αδελφικό» πραξικόπημα τών Αθηνών κατά τής Λευκωσίας, σε «καλύτερη» ευκαιρία, εντός τού μηνός. Ή θα το λησμονήσουμε, καθ' ότι η Κύπρος κείται μακράν...
Στις 15 Ιουλίου τού 1965, ο «νεαρός» βασιλιάς Κωνσταντίνος εξαναγκάζει σε παραίτηση τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, με αφορμή τη θεμιτή απαίτηση τού πρωθυπουργού να αναλάβει τό υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Η αιτία; Συμπεριλαμβάνεται στους «λόγους» που οδήγησαν μετά από περίπου δύο χρόνια σε μια άλλη, άκρως αντιδημοκρατική εκτροπή. Γενικός «λόγος» πάντως, ο κίνδυνος τού κομμουνισμού! Καθ' ότι η συμβολή τής Αριστεράς (ΕΔΑ) στη νίκη τής Ένωσης Κέντρου στις εκλογές τού 1963 ήταν αποφασιστική...
Ένας πρωθυπουργός δημοκρατικά εκλεγμένος με ποσοστό 53%, στο μέσον τής θητείας του, εξαναγκάζεται σε παραίτηση, με αντισυνταγματικό τρόπο, από εξωπολιτικό «ανεύθυνο» παράγοντα και όχι (κάτι που λογικά μπορεί να συμβεί) από την πολιτική ή την κοινωνική συγκυρία. Τα άμεσα γεγονότα που ακολούθησαν (η πρώτη κυβέρνηση τών «αποστατών» υπό τον Γεώργιο Αθανασιάδη - Νόβα και η κορύφωση τής «αποστασίας» με «δημοκρατικές» αλχημείες και πρωταγωνιστή τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη) διέρρηξαν εντελώς τα συνταγματικά πλαίσια και η πολιτική ζωή κινούνταν επί δύο χρόνια ανεξέλεγκτη, με κατάληξη την 21η Απριλίου τού 1967.
Έχει ειπωθεί πως αν πετύχαινε τό «πείραμα τής αποστασίας», ως ένας ελληνικός «ιστορικός συμβιβασμός» (ανάμεσα στους «αποστάτες» καταγράφεται και ο Ηλίας Τσιριμώκος, μέλος τού ΕΑΜ και μετέπειτα βουλευτής συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ), ενδεχομένως να είχε αποσοβηθεί η δικτατορία. Αν και η ιστορία δεν γράφεται με αν, το «πείραμα» δεν θα πετύχαινε για έναν και μόνο λόγο, που κατά μία ειρωνεία τής ιστορίας είναι σήμερα πάλι ενώπιόν μας, πενήντα έξι χρόνια ύστερα. Τον Ιούλιο τού 2021! Με «φορέα» τον υιό τού «πρωταγωνιστή» τών Ιουλιανών τού ’65... Ο λόγος είναι ο εξής.
Οι «αδιαμφισβήτοι» νικητές τού Εμφυλίου, παρά τα ανεξέλεγκτα όργια στα οποία επιδόθηκαν εκ των υστέρων, δεν ήσαν καθόλου σίγουροι για τη νίκη τους. Χρειάστηκε αργότερα να κάνουν και μια δικτατορία για να τήν επιβεβαιώσουν! Και δεν είναι ακόμα σίγουροι! Γνωστός «επίγονός» τους και μέλος σήμερα τής κυβέρνησης τού Κυριάκου Μητσοτάκη τό έχει διατυπώσει κάπως έτσι. Αυτά που οι πατέρες μας κέρδισαν με τα όπλα (εννοεί στον Εμφύλιο) δεν θα σάς τά παραδώσουμε έτσι (εννοούσε σε μια αριστερή κυβέρνηση). Μπορούμε να μιλάμε για Ιουλιανά τού 2021; Ναι, μπορούμε!
Τα Ιουλιανά τού 2021 έχουν αφετηρία τους πάλι έναν Ιούλιο, τού 2019. Και μια εκλογική «νίκη» απόρροια προεκλογικής νοθείας! Με αποκορύφωμα τά τής συμφωνίας τών Πρεσπών... Ακολούθησε το «επιτελικό» (δίκην ολοκληρωτικού) κράτος, η καταστροφή τής οικονομίας και τού εργασιακού ιστού και άρα η εξασθένιση τής αντίστασης τών εργαζομένων (από πριν και εν συνεχεία με πρόφαση την πανδημία!), η μαύρη προπαγάνδα από τα δημόσια και ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης και επ’ αμοιβή, η «αναγόρευση τού αρχηγού» (σε «Μωυσή» και «Τσώρτσιλ»!), η ακατάσχετη προβολή ανύπαρκτων σκανδάλων μιας (απόπειρας) αριστερής διακυβέρνησης, η αντισυνταγματική περιστολή θεμελιωδών συνταγματικών δικαιωμάτων... Ώσπου, «επί τή επετείω», κορυφώθηκε στο φασιστικό δίλημμα. Δεν εμβολιάζεσαι, πέθανε στην πείνα!
Όλ' αυτά έχουν τόν ίδιο στόχο, τον στόχο τών Ιουλιανών τού ’65. Τον κομμουνιστικό και αριστερό κίνδυνο!
Υ.Γ. Δεν αναφερθήκαμε στον ρόλο τού «ξένου παράγοντα». Το έχουμε ξαναπεί... Ο «αριθμητής» τών ξένων επεμβάσεων είναι παντού και πάντοτε ο ίδιος (οι Αμερικάνοι, ο ιμπεριαλισμός...). Ο «παρονομαστής» διαφέρει (Ελλάδα, Βιετνάμ...) και έχει εφαρμογή όχι μόνο στη γεωπολιτική, αλλά και στην εσωτερική πολιτική κατάσταση...