Σαν σήμερα, στις 2 Ιουλίου τού 1976, μετά από έναν επικό απελευθερωτικό αγώνα 22 χρόνων, εναντίον πρώτα τών αποικιοκρατών Γάλλων (1945 - 1954) και ύστερα κατά (1965 - 1975) τών ιμπεριαλιστών Αμερικάνων, το διχοτομημένο σε βόρειο και νότιο Βιετνάμ επανενώνεται με την ονομασία Σοσιαλιστική Δημοκρατία τού Βιετνάμ.
Ο Χο Τσι Μιν, ο κομμουνιστής επαναστάστης και πολιτικός, που καθοδήγησε τόν απεύθερωτικό αγώνα τού βιετναμέζικου λαού και είχε φύγει από τη ζωή το 1969, έδωσε το όνομά του στη Σαϊγκόν, «πρωτεύουσα» τών Νοτιοβιετναμέζων υπηκόων τών ΗΠΑ. Ο αγώνας τού βιετναμέζικου λαού υπήρξε μεγαλειώδης και έχει πολλαπλώς συζητηθεί.
Η σημαντικότερη παρακαταθήκη που άφησε στους καταπιεσμένους λαούς τής γης είναι ότι αμφισβήτησε τήν πεποίθηση ότι ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός είναι αήττητοι. Ενώ η σοσιαλιστική διακυβέρνηση έφερε στην ενωμένη χώρα τού Βιετνάμ αμέσως αξιοσημείωτα κοινωνικά αποτελέσματα. Οι αναλφάβητοι μειώθηκαν κατά 90%, η παιδική θνησιμότητα έπεσε σε πολύ μικρά ποσοστά, το βιοτικό επίπεδο ανέβηκε.
Χαρακτηριστικό αποτέλεσμα σήμερα είναι η αντιμετώπιση τής πανδημίας τού κορονοϊού. Μια χώρα με 96 εκατ. κατοίκους, που συνορεύει με και δεχόταν καθημερινά επισκέπτες από την Κίνα, έχει καταγράψει μόλις 17.727 κρούσματα και 81 θανάτους! Η έγκαιρη ανάληψη δράσης από την κυβέρνηση για την αναχαίτιση τής διασποράς τού ιού (συστηματική ιχνηλάτηση των ύποπτων κρουσμάτων και αποτελεσματική καραντίνα), σε συνδυασμό με τη συστηματική ενημέρωση τού πληθυσμού, ανάγκασαν πολλούς να μιλάνε για δεύτερο θαύμα τού Βιετνάμ μετά από 45 χρόνια σοσιαλιστικής διακυβέρνησης.
Να μιλάνε, φυσικά όχι εδώ. Εδώ, με το ένα ένατο του πληθυσμού του Βιετνάμ, 423.000 κρούσματα και 12.700 θανάτους, το «θαύμα» τής αντιμετώπισης τού κορονοϊού αποδίδεται στoυς Μωυσείς τού καπιταλισμού!
Υ.Γ. Δεν αναφερθήκαμε στον ρόλο τού «ξένου παράγοντα» για τα δεινά που υπέστη τό Βιετνάμ επί 22 χρόνια. Θυμηθήκαμε μια συζήτηση που είχαμε τότε μ' έναν γέροντα απόμαχο τού Εμφυλίου. Μπορεί να ακουστεί χυδαίο, αλλά θα το χαλάσουμε αν το μεταφέρουμε αλλιώς. Στη συζήτηση αναφερθήκαμε (τα επιρρίψαμε...) στον «ξένο δάχτυλο». Μας διέκοψε. «Άμα δεν σταθείς ή δεν γυρίσεις, κανείς δεν μπορεί να σού βάλει δάχτυλο»... Ήταν οι μέρες που οι Αμερικάνοι εγκατέλειπαν άρον - άρον τη Σαϊγκόν βυθίζοντας τά ελικόπτερά τους.
Εκ των υστέρων σκεφτήκαμε. Ο «αριθμητής» τών ξένων επεμβάσεων είναι παντού και πάντοτε ο ίδιος (οι Αμερικάνοι ή ο διεθνής ιμπεριαλισμός...). Ο «παρονομαστής» διαφέρει (Ελλάδα, Βιετνάμ...). Η ρήση τού γέροντος τής Αριστεράς δεν έχει εφαρμογή μόνο στη γεωπολιτική, αφορά και την εσωτερική πολιτική κατάσταση...