Από έναν Φυσικό επιστήμονα. Άλμπερτ Αϊνστάιν, που πέθανε σαν σήμερα, 18 Απριλίου τού 1956. Γράφει το 1949, για το 2021...
Θα αποκαλώ εργάτες όλους εκείνους που δεν μετέχουν στην ιδιοκτησία τών παραγωγικών μέσων, με την ευρεία έννοια. Ο ιδιοκτήτης τών μέσων παραγωγής είναι σε θέση να αγοράζει τήν εργατική δύναμη τού εργάτη. Χρησιμοποιώντας τα παραγωγικά μέσα, ο εργάτης παράγει νέα αγαθά, τα οποία γίνονται ιδιοκτησία τού κεφαλαιοκράτη.
Το ουσιώδες σημείο αυτής τής διαδικασίας είναι η σχέση μεταξύ αυτού που ο εργάτης παράγει και αυτού με το οποίο πληρώνεται, πράγματα τα οποία μετρώνται και τα δύο με όρους πραγματικής αξίας. Στην περίπτωση που η σύμβαση εργασίας είναι «ελεύθερη», αυτό που αποκομίζει ο εργάτης καθορίζεται όχι από την πραγματική αξία τών αγαθών που παράγει, αλλά από τις ελάχιστες ανάγκες του και τις απαιτήσεις τών καπιταλιστών για εργασιακή εξουσία σε σχέση με τον αριθμό τών εργατών που ανταγωνίζονται για θέσεις εργασίας. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι ακόμα και στη θεωρία η πληρωμή τού εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία τού προϊόντος του.
Το ιδιωτικό κεφάλαιο τείνει να συγκεντρωθεί σε μερικά χέρια, εν μέρει εξαιτίας τού ανταγωνισμού μεταξύ τών καπιταλιστών και εν μέρει επειδή η τεχνολογική ανάπτυξη και η αύξηση τού καταμερισμού εργασίας ενθαρρύνουν τή δημιουργία μεγαλύτερων παραγωγικών μονάδων σε βάρος τών μικρότερων. Το αποτέλεσμα αυτών τών εξελίξεων είναι μια ολιγαρχία ιδιωτικού κεφαλαίου, η τεράστια δύναμη τής οποίας δεν είναι δυνατό να ελεγχθεί ουσιαστικά ακόμα και από μια δημοκρατικά οργανωμένη πολιτική κοινωνία.
Αυτό αληθεύει επειδή τα μέλη τών νομοθετικών οργάνων επιλέγονται από πολιτικά κόμματα που χρηματοδοτούνται σε πολύ μεγάλο βαθμό ή έστω επηρεάζονται από ιδιώτες καπιταλιστές, που για πρακτικούς λόγους διαχωρίζουν το εκλογικό σώμα από το κοινοβούλιο. Η συνέπεια είναι ότι οι εκπρόσωποι του λαού ντε φάκτο δεν υπερασπίζονται τα συμφέροντα των μη προνομιούχων τμημάτων του πληθυσμού.
Επιπλέον, υπό τις παρούσες συνθήκες, οι κεφαλαιοκράτες αναπόφευκτα ελέγχουν, άμεσα ή έμμεσα, τις κύριες πηγές πληροφόρησης (τύπος, ραδιόφωνο, εκπαίδευση). Είναι λοιπόν εξαιρετικά δύσκολο και σε πολλές περιπτώσεις σχεδόν αδύνατο, για τον εξατομικευμένο πολίτη, να οδηγηθεί σε αντικειμενικά συμπεράσματα και να κάνει έξυπνη χρήση τών πολιτικών δικαιωμάτων του.
Είμαι πεπεισμένος πως υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να εξαλειφθούν αυτά τα σοβαρά κακά. Καθαρά και ξάστερα μέσα από την εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής οικονομίας, που θα συνοδεύεται από ένα εκπαιδευτικό σύστημα προσανατολισμένο προς κοινωνικούς στόχους. Σε μια τέτοια οικονομία, τα παραγωγικά μέσα είναι ιδιοκτησία τής ίδιας τής κοινωνίας και χρησιμοποιούνται με σχεδιασμένο τρόπο. Μια οικονομία που προσαρμόζει τήν παραγωγή στις ανάγκες τής κοινότητας...