Σε καιρούς καταστροφής η εξουσία ενισχύεται. Πολλαπλασιάζονται οι αρμοδιότητές της και ενδυναμώνεται τό κύρος της. Μια υγειονομική καταστροφή είναι ένα τραγικό γεγονός, που ενέχει πολιτικές προεκτάσεις.
Από τον τρόπο που η κυβέρνηση χειρίζεται τήν κρίση, θα εξαρτηθεί αν η κρίση θα λειτουργήσει ως καταλύτης αποσταθεροποίησης τών θεσμών τού συστήματος ή αν θα συντελέσει στην περαιτέρω ενδυνάμωση τής κρατικής κυριαρχίας. Παρ' όλα αυτά, ανεξάρτητα από την έκβαση που μπορεί να έχουν οι ενέργειες τής κυβέρνησης σε καιρό κρίσης, το κράτος πάντοτε ξεπροβάλλει πιο ισχυρό μέσα από την καταστροφή στην οποία ενδεχομένως ή και κατά κανόνα το ίδιο έχει συντελέσει.
Η κυβέρνηση μπορεί πάντα να διατείνεται ότι τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα χωρίς τις δικές της έγκαιρες και συντονισμένες παρεμβάσεις. Η δήθεν «υπεύθυνη στάση» της ωστόσο έχει οδηγήσει στον κατακερματισμό τού κοινωνικού σώματος σε εξατομικευμένες μονάδες, στην αναγωγή τού συναθρώπου σε δυνητικό φορέα μιας ακαθόριστης απειλής και στην ουσιαστική εξάλειψη κάθε βιοπολιτικού υπόβαθρου για τη συγκρότηση συλλογικών πρακτικών αλληλεγγύης, έξω και πέρα από τη δικαιοδοσία τού κράτους.
Άλλωστε, αποδείχτηκε ότι οι επιστημονικές μέθοδοι και οι προτάσεις για την αντιμετώπιση τής πανδημίας δεν υπερτερούν τών ταξικών αναγκαιοτήτων που υπηρετεί η πολιτική εξουσία. Ενώ το σύνολο τών συλλογικών, διανθρώπινων σχέσεων και δραστηριοτήτων έχει πρό πολλού απαγορευτεί, οι «αναγκαίες» στις ταξικές ελίτ δραστηριότητες απαιτείται να διεξάγονται κανονικά, έστω και υπό το καθεστώς υποτιθέμενων αυστηρών υγειονομικών περιορισμών. Το τρις ...συγχωρείν ου πολιτών σοφών!