Ο «μέγας σάλος» από τη συνέντευξη τού Δρίτσα για τη «17 Νοέμβρη», δεν δημιουργήθηκε απ' όσα είπε, αλλά απ' αυτά που υπονοούνται και δεν ομολογούν όσοι τού επιτέθηκαν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ βέβαια ήταν αναγκασμένος να «αποδοκιμάσει» και ο ίδιος αναγκάστηκε να «ζητήσει συγνώμη» (για τον «σάλο»...). Διαβάζουμε μεταξύ άλλων στο Info-War και υπό τον τίτλο «Ο Δρίτσας είχε δίκιο, αλλά τί πραγματικά είπε;»...
Η δήλωση τού βουλευτή τού ΣΥΡΙΖΑ Θοδωρή Δρίτσα, ότι «κανείς δεν έχει τρομοκρατηθεί από τη δράση αυτών τών οργανώσεων», διαστρεβλώθηκε σχεδόν από το σύνολο τών ΜΜΕ και τους επικοινωνιακούς μηχανισμούς τής κυβέρνησης. Όποιος άκουσε ολόκληρη τη συνέντευξη και όχι τα κομμένα αποσπάσματα που μεταφέρει η «Ομάδα Αλήθειας» και άλλα τρολ τού Μητσοτάκη, συνειδητοποιεί ότι ο βουλευτής καταδικάζει τή δράση τής 17Ν και ζητά τήν εφαρμογή τών νόμων.
Όσα είπε θα μπορούσαν να συμπυκνωθούν στη φράση η «τρομοκρατία απέτυχε, αφού δεν κατάφερε να τρομοκρατήσει κανέναν». Πρόκειται για την ίδια σχεδόν φράση που χρησιμοποιούν όλοι οι πολιτικοί εδώ και περίπου τέσσερις δεκαετίες. «Δεν τρομοκρατούμαστε από τους τρομοκράτες»...
Το γεγονός ότι καταδικάζουμε τήν τρομοκρατία δεν σημαίνει ότι πρέπει ή μπορούμε να ταυτιστούμε με τα θύματά της... Αυτό το γνωρίζουν καλύτερα απ' όλους οι μηχανισμοί προπαγάνδας τής κυβέρνησης, οι οποίοι όταν αναφέρονται στα θύματα προτάσσουν πάντα τον Αξαρλιάν, έναν άνθρωπο που σκοτώθηκε κατά λάθος από τη 17Ν και για τον οποίο η οργάνωση έχει κάνει σκληρή αυτοκριτική.
Αυτός είναι ένας δεύτερος λόγος για τον οποίο ο κόσμος δεν τρομοκρατήθηκε από τη 17. Αντίθετα, στα πρώτα χρόνια τής οργάνωσης αρκετοί είδαν θετικά τη δράση της, γνωρίζοντας ότι το καραμανλικό κράτος δεν τιμωρούσε επαρκώς τούς πρωταίτιους τού πραξικοπήματος, όπως παλαιότερα η ελληνική δεξιά προστάτευε τούς συνεργάτες τών ναζί. Οι κυβερνώντες, με την ανοχή τους στους χουντικούς, ωθούσαν ένα τμήμα τής κοινωνίας να βλέπει θετικά μια μορφή πάλης που είναι καταστροφική για τα συμφέροντά της.
Οι τρομοκράτες λοιπόν δεν τρομοκράτησαν συνολικά την κοινωνία. Αντίθετα χιλιάδες πολίτες τρομοκρατήθηκαν από τα αντιδημοκρατικά μέτρα που λάμβαναν κυβερνήσεις, με πρόσχημα την αντιμετώπιση τής τρομοκρατίας. Αγωνιστές τού αντιδικτατορικού αγώνα λοιδορήθηκαν (δεν ξεχνάμε τή Νικολούλη που παρουσίαζε τόν Κοροβέση σαν αρχηγό τής 17Ν) και δημοσιογράφοι απ' όλες τις παρατάξεις κατέληξαν σ' ένα κελί γιατί υπερασπίστηκαν το δικαίωμά τους να τυπώνουν τις προκηρύξεις τής 17Ν.
Εν τέλει οι κυβερνώντες και οι υποστηρικτές τους πρέπει να λάβουν ορισμένες αποφάσεις. Αν η 17Ν είναι τρομοκρατική οργάνωση, γιατί δίκασαν τά μέλη της σαν εγκληματίες τού κοινού ποινικού δικαίου; Και αφού τους καταδίκασαν σαν κοινούς εγκληματίες, γιατί δεν τους αναγνωρίζουν τά δικαιώματα τών ποινικών κρατουμένων; Δεν μπορεί στο δικαστήριο να τούς θεωρείς ποινικούς, για να μην ακουστούν τά πολιτικά τους επιχειρήματα και στη φυλακή να τούς αντιμετωπίζεις σαν πολιτικούς αντιπάλους, που πρέπει να εξοντωθούν...