Ο κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας διανύει τήν 48η ημέρα απεργία πείνας και από προχθές απεργία δίψας. Τον αν η Ελλάδα θα είναι η τρίτη χώρα στην Ευρώπη μετά τη Βρετανία και την Τουρκία, που ένας φυλακισμένος θα πεθάνει από απεργία πείνας, αυτό θα έχει εξαρτηθεί από τον έλληνα «Μάργκαρετ Θάτσερ»...
Χθες αργά πάντως η Εισαγγελία Πρωτοδικών Λαμίας διέταξε τή «λήψη όλων τών αναγκαίων ιατρικών μέτρων για τη ζωή και υγεία του». Η αναγκαστική σίτιση δεν περιλαμβάνεται στη εισαγγελική εντολή, θεωρείται άλλωστε διεθνώς ως βασανιστήριο. Εκτός αν στην «εθνική γωνία» μας συμβεί και αυτό. Γι' αυτό, όσα διαβάσετε παρακάτω, πέραν τών διαμαρτυριών, παρεμβάσεων και εκκλήσεων που εγείρονται διεθνώς και εντός τής χώρας, ερμηνεύουν με τον σαφέστερο τρόπο τη στάση τής κυβέρνησης. Παρ' ότι απευθύνονται στην Πολιτεία, τής οποίας προεδρεύει μία δικαστικός...
Είναι απόσπασμα από «Ένα γράμμα προς την Πολιτεία για τον Δημήτρη Κουφοντίνα - Βοηθήστε τον να ζήσει». Υπογράφει ο Θεμιστοκλής Σοφός, μέλος τού Δ.Σ. τού Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, ο οποίος είχε υποστηριχθεί από τη Νέα Δημοκρατία. Σ' ένα σημείο μάλιστα τού γράμματος λέει δηκτικά, «ο νομικός κόσμος δεν τρώει κουτόχορτο...». Προσέχτε τή δεύτερη και την τρίτη παράγραφο, όπου τίθενται ζητήματα που αποκαλύπτουν ότι η στάση τής κυβέρνησης ξεφεύγει από τα όρια τού νόμου και είναι προμελετημένη.
ΤΡ.
Βέβαιο είναι ότι στην περίπτωση Κουφοντίνα η Ελληνική Δημοκρατία δεν θέλει και δεν πρέπει να τοποθετηθεί εκδικητικά. Δεν πρέπει να συνδεθεί η συγκεκριμένη στάση του ως κρατουμένου με τις πράξεις, για τις οποίες ήδη έχει εκτίσει τήν ποινή του. Ούτε ο απευκταίος θάνατός του ως απεργού πείνας θα αποτελέσει δικαίωση τής σωφρονιστικής επιστήμης, αλλά αντιθέτως την πανηγυρική ήττα της.
Κάθε προσέγγιση που συνδέει τήν πράξη τού κρατουμένου απεργού πείνας με τις πράξεις για τις οποίες καταδικάσθηκε είναι ευθέως αντίθετη με τον σωφρονιστικό κώδικα και το ποινικό μας σύστημα. Η διάταξη τού άρθρου 3 τού Νόμου 4760/11.12.2020 (ΣΗΜ. ΤΡ. «Απαγορεύεται η μεταγωγή ή η παραμονή σε αγροτικές φυλακές και στην ΚΑΥΦ σε όσους κρατούμενους έχουν καταδικασθεί για εγκλήματα τρομοκρατίας...», φωτογραφική διάταξη...) ενέχει σοβαρό δικαιοκρατικό έλλειμμα και δεν λαμβάνει υπ' όψιν τα πορίσματα τής σύγχρονης σωφρονιστικής.
Πολλώ μάλλον, όταν η κορυφή τής σημερινής εκτελεστικής εξουσίας, ο κύριος πρωθυπουργός, οφείλει να απέχει από οποιαδήποτε τοποθέτηση σχετικά με το ζήτημα αυτό, λόγω τής ιδιότητας τής οικογενείας του, να έχει συμμετάσχει στη δίκη για τη δολοφονία τού αειμνήστου Παύλου Μπακογιάννη ως πολιτική αγωγή.
Ως συνήγορος υπερασπίσεως, έχω εκπροσωπήσει στη δίκη αυτή τον Παύλο Σερίφη, τον Κώστα Καρατσώλη και τον Ηρακλή Κωστάρη... Γνωρίζω τα πρόσωπα που συμμετείχαν σ' αυτήν. Θεωρώ ότι το φαινόμενο αυτό, της «17 Νοέμβρη», έχει ενταχθεί στις σελίδες τής σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, είτε το θέλουμε είτε όχι.
Και δεν πρέπει να κλείσει ο κατάλογος τών νεκρών με τον θάνατο τού απεργού πείνας, αλλά με τη νίκη τής δημοκρατίας και της ορθής εφαρμογής τών αρχών τής σωφρονιστικής, που δεν εκδικείται τόν κρατούμενο, αλλά τον προετοιμάζει να επανενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο. Ακόμα και τον αμετανόητο, θα έλεγε κανείς, ακόμα και αυτόν που δεν επιθυμεί να ενταχθεί στο αξιακό σύστημα, όπως το ορίζει εκείνος. Η Δημοκρατία δεν συγκρίνει τό αξιακό της σύστημα με κανενός άλλου, διότι τότε αυτοκαταργείται...