Ο καθηγητής Βερέμης, ως ακαδημαϊκός, θα γνωρίζει ασφαλώς την ιστορία τού ισπανού καθηγητή Μιγέλ ντε Ουναμούνο.
Τον Ουναμούνο «τρόμαζε» η δημοκρατία με τις «υπερβολές» της. Ώσπου ένιωσε στο ίδιο του τό πετσί τον τρόμο και και την υπερβολή τού φασιστικού καθεστώτος. Και στον λόγο του επί τη ενάρξει τού ακαδημαϊκού έτους 1936 στο Πανεπιστήμιο τής Σαλαμάνκας (όπου κατείχε τήν έδρα τών Ελληνικών), εκφράζει τήν πίστη του στην ελευθερία. Παύεται, τίθεται σε κατ’ οίκον περιορισμό και σε λίγο πεθαίνει. Δεν ευχόμαστε βέβαια στον καθηγητή Βερέμη να έχει την ίδια τύχη, αλλά αναρωτιόμαστε αν πράγματι κατανόησε τήν ιστορία τού Ουναμούνο.
Δεν ξέρουμε αν το άρθρο τής Efsyn.gr, με τίτλο «Από την καταστολή στον εκφασισμό», είναι απάντηση σ' ένα άρθρο τού καθηγητή Βερέμη στο Liberal.gr με τίτλο «Βάστα, κυρία υπουργέ, να μην μπει στην κατάψυξη αυτό το νομοσχέδιο» (δεν χρειάζεται να αναφέρουμε τίποτα παραπάνω πέραν τού τίτλου), αλλά θα μπορούσε να είναι. Εμείς έτσι το είδαμε και το αναδημοσιεύουμε προσυπογράφοντάς το...
ΤΡ.
Οι αγριότητες που εκτυλίχθηκαν χθες στο κέντρο τής Αθήνας, με τους ξυλοδαρμούς και τις μαζικές συλλήψεις νέων παιδιών στον σωρό, ως «απάντηση» της ΕΛ.ΑΣ σε κάποια περιορισμένης έκτασης επεισόδια, έδωσαν ένα πρώτο μήνυμα για το τί πρόκειται να συμβεί στα ελληνικά ΑΕΙ μετά την εγκατάσταση εκεί των «ειδικών φρουρών» τής υπό ίδρυση πανεπιστημιακής αστυνομίας.
Η δημιουργία ενός σώματος απαρτιζόμενου πρωτίστως από πρώην αλεξιπτωτιστές, ΟΥΚ, λοκατζήδες και οπλίτες πενταετούς θητείας (άρθρο 9 του Ν. 1734/1999), με μόνη αποστολή την αποφασιστική πάταξη τού «εσωτερικού εχθρού», που τον στοχοποιούν από καιρό τα ιδιωτικά κανάλια και σκιαγραφούν με μελανά χρώματα οι τωρινοί πολιτικοί προϊστάμενοι τού υπουργείου Παιδείας, μόνο ως συνειδητή επιλογή μετατροπής τού δημόσιου πανεπιστημίου σε πεδίο μάχης μπορεί να εκληφθεί.
Χρειάζεται, άραγε, ιδιαίτερη σοφία για να αντιληφθεί κανείς ότι το νέο σώμα θα επανδρωθεί σε μεγάλο βαθμό από μικρούς Κασιδιάρηδες, που θα αδράξουν τήν ευκαιρία να ολοκληρώσουν με «επίσημες» πλάτες, ως όργανα πλέον τής έννομης τάξης, ό,τι δεν κατόρθωσαν τα προηγούμενα χρόνια ως εγκληματική συμμορία με πολιτική παρένδυση; Μάλλον όχι.
Χρειάζεται όμως ιδιαίτερος στρουθοκαμηλισμός από φιλελεύθερους σχολιαστές και πανεπιστημιακούς για να «ξεχνούν», τί ψήφιζε μαζικά όλα τα προηγούμενα χρόνια η αιχμή τού δόρατος τής ΕΛ.ΑΣ, που οι Μητσοτάκης, Κεραμέως και Χρυσοχοΐδης επιφορτίζουν πλέον με το καθήκον τής εκκαθάρισης των πανεπιστημιακών χώρων από το «άλλο άκρο».
Η «επαγγελία» τού Παναγιώταρου, για έναν «εμφύλιο πόλεμο» χαμηλής έντασης, που θα πάρει τή ρεβάνς τής Μεταπολίτευσης από την «αντεθνική» Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της, ξαναζωντανεύει έτσι με τις ευλογίες τής κυβερνητικής Δεξιάς και των υποστηρικτών της στα ΜΜΕ και τους κόλπους τής διανόησης.
Το πιο ανησυχητικό σύμπτωμα τών τελευταίων εξελίξεων δεν είναι άλλωστε η βία τών ΜΑΤ, που δέρνουν όσο τούς διατάξει (ή επιτρέψει) η «υπηρεσία». Είναι η συστηματική καλλιέργεια από τον προπαγανδιστικό μηχανισμό τής κυβέρνησης (των καναλιών και των πόρταλ της «λίστας Πέτσα") ενός μακαρθικού κλίματος υστερίας, ενάντια σε όλους όσοι βγαίνουν στον δρόμο για να υπερασπιστούν τή ζωή και τις ελευθερίες τους.
Όταν ο σπόρος αυτού τού φασισμού δίχως σβάστικα ριζώσει, θα είναι πολύ αργά για δάκρυα. Όποιος και αν δρέψει τούς καρπούς του...