Ποιά να αποφύγεις; Στην Οδύσσεια που ζούμε είναι τό ίδιο πρόσωπο!
Η χθεσινή επέμβαση τών ΜΑΤ σαν τανκς στο Πολυτεχνείο, υπό την επίβλεψη τού βουλευτή τής ακροδεξιάς πτέρυγας τής Νέας Δημοκρατίας Μπογδάνου, οι αθρόες προσαγωγές αντιεξουσιαστών, περαστικών και ανύποπτων πολιτών από την πλατεία Εξαρχείων, η φρικιαστική δήλωση Χρυσοχοΐδη ότι «οι δρόμοι και οι διαδηλώσεις κουβαλάνε ιό και γεννάνε αρρώστιες»... συμπυκνώνονται σε ένα πρόσωπο.
Στο πρόσωπο τού Κυριάκου Μητσοτάκη, που θέλει, με πρόφαση τώρα το Πολυτεχνείο, να καταργήσει κάθε «ιδεολογική ιστορία» και να επιβάλει μια «ιδεολογική ηγεμονία», με πρακτικές που εφαρμόστηκαν σε νοτιοαμερικανικά καθεστώτα (νεοφιλελεύθερες), πρακτικές μονοκρατορίας και οικογενειοκρατίας. Μια ανάρτηση τού Θανάση Καμπαγιάννη στο Facebook, που ήταν συνήγορος Πολιτικής Αγωγής στη δίκη και καταδίκη τής «Χρυσής Αυγής» και άρα γνώστης τών φασιστικών εκφάνσεων τών προαναφερόμενων πρακτικών, απαντά σ' αυτή την αντιδημοκρατική πρόσκληση...
Η συζήτηση για την πορεία τού Πολυτεχνείου δεν αφορά μόνο τη 17η Νοεμβρίου. Αφορά συνολικά το δικαίωμα τών πολιτών να διαδηλώνουν δημόσια τα αιτήματά τους για τους επόμενους μήνες και τα επόμενα χρόνια (μη γελιόμαστε, ο κορονοϊός έχει πολύ δρόμο μπροστά του). Αφορά τόν πυλώνα μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας, που δεν είναι ο κοινοβουλευτισμός (και ο Όρμπαν έχει κοινοβουλευτισμό), αλλά η αυτοτελής δυνατότητα τών πολιτών να δρουν συλλογικά εκτός των σχεδιασμών τής κρατικής εξουσίας. Ειδικά σήμερα, που πρέπει να εκφραστεί η κοινωνική αντιπολίτευση για τις εγκληματικές επιλογές τής κυβέρνησης στην αντιμετώπιση τής πανδημίας το τελευταίο εξάμηνο.
Αυτό η κυβέρνηση δειλά έχει αναγκαστεί να τό δεχτεί ακόμα και στην ΚΥΑ τών μέτρων απαγόρευσης. Η αναστολή τών συναθροίσεων περιορίζεται, με ρητή αναφορά στο άρθρο 11 τού Συντάγματος και στον (αντισυνταγματικό) νόμο για τις διαδηλώσεις. Η εξαίρεση τής πορείας τού Πολυτεχνείου από την υποχρέωση γνωστοποίησης κάνει τη συγκεκριμένη κινητοποίηση ακόμα πιο ιδιαίτερη. Ωστόσο, το θέμα είναι ευρύτερο. Αφορά τό δικαίωμα στον πυρήνα του. Απ' αυτή την άποψη, χρειάζεται να καταφύγουμε σε υγειονομικά πρωτόκολλα που έχουν προταθεί σε ανάλογες περιπτώσεις υπαίθριων συγκεντρώσεων, όπως είναι οι λαϊκές αγορές.
Στις λαϊκές αγορές συγκεντρώνονται καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι, για να προμηθευτούν τρόφιμα και άλλα προϊόντα. Και όμως το κράτος δεν τις απαγορεύει. Τις οριοθετεί και κατ' αυτόν τον τρόπο τις προστατεύει. Ο προφανής υγειονομικός λόγος είναι ότι πρόκειται για υπαίθριες συγκεντρώσεις (όχι δηλαδή σε κλειστούς χώρους). Τα μέτρα είναι γνωστά. Αποστάσεις, μάσκες, αντισηπτικά, σύσταση για αποχή ευπαθών ομάδων. Αυτά θα έπρεπε να έχουν ειπωθεί από την κυβέρνηση και για τις συγκεντρώσεις. Αλλά για ευνόητους λόγους, η κυβέρνηση επέλεξε το συγκεκριμένο πεδίο αρρύθμιστο, γιατί θέλει να τό καταστείλει και εν τέλει να το καταργήσει.
Είναι ευθύνη τών οργανώσεων τού κινήματος, να οργανώσουν κινητοποιήσεις με αυτά τα χαρακτηριστικά. Αυτό έχει ήδη συμβεί δεκάδες (αν όχι εκατοντάδες) φορές από τον Απρίλιο και μετά. Αν η Σκύλα είναι η θανατηφόρα πανδημία, η Χάρυβδη είναι μια αποχαλινωμένη εκτελεστική εξουσία που νομοθετεί ξέφρενα εν όσω καταργεί κάθε δημοκρατικό δικαίωμα, πάντα στο όνομα τής «προσωρινότητας» και της «έκτακτης ανάγκης». Και βέβαια, καμία σύγκριση δεν μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στην πολιτική και συνδικαλιστική συνάθροιση και τη λιτανεία, το γήπεδο ή την κρατική παρέλαση. Η λιτανεία είναι ομολογιακή, ενώ η πολιτική συνάθροιση είναι λειτουργική για το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα.
Το δημοκρατικό δικαίωμα στη συνάθροιση, για να συνεχίσει να υπάρχει, έχει να αποφύγει και τους δύο κινδύνους. Αυτή είναι η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε...