Από τον γερο - Μπέρνι! Τώρα, ακόμα και αν οι δικηγόροι τού Ντόναλντ Τραμπ τού επιτρέψουν να εγκατασταθεί στον Λευκό Οίκο, ο Μπάιντεν θα είναι η προσωποποίηση τής πλήρους αποτυχίας τών Δημοκρατικών να αντιμετωπίσουν το νέο πρόσωπο τού αμερικανικού φασισμού, που υπέθαλψαν οι Ρεπουμπλικανοί και ο Τραμπ. Διαβάζουμε στο Info-War.gr...
Η επιλογή Μπάιντεν δεν κατάφερε, απολύτως προβλέψιμα, να προσφέρει μια πειστική εναλλακτική στους αμερικανούς ψηφοφόρους. Παρά την αύξηση τής συμμετοχής, αυτή δεν μεταφράστηκε σε μία άνοδο ποσοστών για τον υποψήφιο των Δημοκρατικών. Ακόμα και αν κερδίσει, ο Τζο Μπάιντεν θα έχει σε απόλυτους αριθμούς περίπου την ίδια διαφορά ψήφων με τον Τραμπ που είχε και η Χίλαρι Κλίντον το 2016.
Οι λευκοί ψηφοφόροι τών αγροτικών και βιομηχανικών περιοχών, με τους οποίους οι Δημοκρατικοί πίστευαν ότι ο Μπάιντεν έχει «ιδιαίτερη επικοινωνία», δεν γύρισαν τήν πλάτη στον Τραμπ. Οι μαύροι ψηφοφόροι, παρά το γεγονός ότι ψήφισαν σε συντριπτικά ποσοστά τον Τζο Μπάιντεν, δεν ήταν αρκετοί για να δημιουργήσουν το «μπλε κύμα» που επιθυμούσαν οι Δημοκρατικοί. Σε μεγάλο βαθμό, σε πολιτείες όπως η Τζόρτζια, αυτό οφείλεται στις μαζικές διαγραφές κυρίως μαύρων ψηφοφόρων από τους εκλογικούς καταλόγους τα προηγούμενα χρόνια.
Αλλά σίγουρα έχει συμβάλλει και το γεγονός ότι η επιλογή ενός παραδοσιακού λευκού πολιτικού, με ιστορικό συνεργασίας με ρατσιστές, σκληρή στάση απέναντι στις μειονότητες και περίεργες προεκλογικές ρητορικές γκάφες ("όποιος επιλέξει τόν Τραμπ αντί για εμένα, δεν είναι μαύρος», είχε πει πριν λίγες εβδομάδες ο Μπάιντεν) και όχι ενός ιστορικού υποστηρικτή τών δικαιωμάτων των μαύρων όπως ο Μπέρνι Σάντερς, δεν ενέπνευσε εμπιστοσύνη.
Στους λατίνους, η καμπάνια των Δημοκρατικών φαίνεται να έχει προσπαθήσει να κρατήσει δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη, με αποτέλεσμα να πέσουν και τα δύο. Στον νότο τής Φλόριντα, στο Μαϊάμι, όπου κατοικούν πολλοί Κουβανοί (αλλά και Βενεζουελάνοι), επί το πλείστον (ακρο)δεξιοί αντικαστρικοί, οι Δημοκρατικοί επιχείρησαν να πουλήσουν αντικομμουνισμό και επεμβατικότητα στην εξωτερική πολιτική προς τη Λατινική Αμερική. Οι επιδόσεις τών Δημοκρατικών στο Μαϊάμι ήταν πολύ κατώτερες τών περιστάσεων, που σημαίνει ότι μάλλον οι Λατίνοι της περιοχής επέλεξαν τον ορίτζιναλ σκληρό αντικομμουνισμό τών Ρεπουμπλικάνων και του Τραμπ.
Αντίθετα σε πολιτείες όπως το Τέξας και η Νεβάδα, όπου ο πληθυσμός τών λατίνων έχει καταγωγή από το Μεξικό και την Κεντρική Αμερική, οι Δημοκρατικοί προσπάθησαν να μιλήσουν περισσότερο για τη μετανάστευση και την οικονομική ανισότητα. Και πάλι όμως απέτυχαν. Οι Δημοκρατικοί περίμεναν να παλέψουν στα ίσια για το Τέξας και να πάρουν σχετικά άνετα τη Νεβάδα, όμως έχασαν την πρώτη πολιτεία και τα πράγματα είναι οριακά στη δεύτερη. Εδώ σίγουρα έχει σημασία και το γεγονός ότι δεν κέρδισε το χρίσμα των Δημοκρατικών ο Σάντερς, που είχε άριστες σχέσεις με τους λατίνους, ειδικά στη Νεβάδα.
Η αποτυχία των Δημοκρατικών να εκμεταλλευτούν πολιτικά τέσσερα χρόνια χαοτικής διακυβέρνησης τού Τραμπ, την αναζωπύρωση τών κοινωνικών αντιδράσεων και φυσικά την απώλεια σχεδόν 250.000 ανθρώπων στην πανδημία, λέει πολλά για τη δυναμική τού νέου αμερικανικού φασισμού, αλλά και για την απουσία προσφερόμενης εναλλακτικής, δηλαδή τη συνενοχή τών Δημοκρατικών στις αιτίες που γέννησαν την προεδρία Ντόναλντ Τραμπ.
Ακόμα και αν κερδίσει ο Μπάιντεν, ο Τραμπ έχει ήδη βάλει τον σπόρο τής αμφισβήτησης του οριακού αποτελέσματος. Όποιος κι αν κερδίσει, θα κυβερνά σε μια ακραία διχασμένη χώρα και θα έχει να αντιμετωπίσει έναν (ίσως μικρής έντασης, αλλά) μεγάλης διάρκειας «εμφύλιο», με άγνωστα αποτελέσματα. Δηλαδή ακραίο άγχος για το μέλλον, για τους Αμερικανούς, αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο, που παρακολουθεί τα τεκταινόμενα με απορία και φόβο.