Η πανδημία δεν είναι το χειρότερο που μάς συμβαίνει. Το χειρότερο είναι η αντιμετώπιση και η χρήση της από τη Νεοδεξιά (κυβέρνηση). Διαβάζουμε στο Tvxs.gr...
Είναι η σκοτεινότερη περίοδος σε όλη τη Μεταπολίτευση, σε όλα τα πεδία. Ψυχολογικό, κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, θεσμικό. Από πού να αρχίσεις... Στο υγειονομικό πεδίο, η ανεπάρκεια τής κυβέρνησης ανταγωνίζεται τα ψέματά της και τις αποκρύψεις.
Το πιο ανατριχιαστικό όμως είναι η εμφανής βούλησή της να μην αναλάβει την ιστορική ευθύνη να κάνει όσα μπορεί και πρέπει. Η εμφανής αδιαφορία της για την ασφάλεια τού πληθυσμού. Η διαρκής μέριμνα τού νεοδεξιού πρωθυπουργού, από την πρώτη μέρα τής πανδημίας, είναι να αποσείσει την πολιτική ευθύνη τής διαχείρισης και να μετακυλίσει όλη την κρίση στους ώμους τών πολιτών, ακόμη και τών θυμάτων, με την ετικέτα τής ατομικής ευθύνης και με την απειλή τής τιμωρίας.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από ανικανότητα και ατολμία, ίσως και από κυνισμό, γράφει τη δική του ιστορία αντιφιλελευθερισμού, αυταρχισμού και προπαγάνδας. Και η πολιτική συμπεριφορά του δεν οφείλεται μόνο στην πίεση τής πανδημίας. Η πανδημία απλώς επιτάχυνε, διόγκωσε και πολλαπλασίασε τις αντικοινωνικές συμπεριφορές τής Νεοδεξιάς. Οι οποίες αντικοινωνικές συμπεριφορές συμπυκνώνονται ως πρωτοφανής επίθεση μιας ολιγαρχικής δράκας εναντίον τής συντριπτικής κοινωνικής πλειονότητας.
Οι βασικοί μηχανισμοί τής νεοδεξιάς διακυβέρνησης έχουν φανεί ήδη. Ελεγχος τών μαζικών μέσων, νομοθετική καταιγίδα, αποκρύψεις και ψέματα, ταχείες αναδιπλώσεις σε περιπτώσεις φιάσκων και κυρίως κατασκευή εσωτερικών εχθρών. Η διακυβέρνηση τής Νεοδεξιάς εγκαινιάστηκε με κύμα επιθέσεων κατά τής απείθαρχης νεολαίας, η οποία δεν θεωρείται εκλογική πελατεία και δεν επηρεάζεται αμέσως από τα εξαγορασμένα ΜΜΕ.
Η νεολαία δαιμονοποιείται και τώρα, για κατάληψη τού δημόσιου χώρου και για καταλήψεις σχολείων, εξ αφορμής τής πανδημίας. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι η άλλη ομάδα εχθρών, άφωνοι και αδύναμοι, αποδιοπομπαίοι τράγοι, για ρατσιστική εκτόνωση τού άγχους τής πανδημίας. Οι καλλιτέχνες, κατεστραμμένοι από τα αλλοπρόσαλλα περιοριστικά μέτρα, κατηγορούνται για μαύρο χρήμα. Περιπτεράδες και μικροκαταστηματάρχες είναι τα πιο πρόσφατα θύματα...
Δεν γνωρίζουμε πού θα καταλήξει ο κοινωνικός δαρβινισμός σε συνδυασμό με τον υγειονομικό φόβο και την καλπάζουσα οικονομική κρίση. Ποιά πολιτικά χαρακτηριστικά θα πάρει αυτή η κατάρρευση της πολιτικής; Τι είδους συλλογικές συμπεριφορές θα αναδυθούν; Το νυκτερινό σιωπητήριο που σαλπίζει καθημερινά η Πολιτική Προστασία δεν μπορεί να κρύψει τις ωδίνες και τους σπασμούς τού κοινωνικού σώματος, τη βαθιά κρίση που βράζει...