Εντύπωση προκαλεί η «ενεργή» αδιαφορία τών κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων απέναντι σε όσα συμβαίνουν στη Μόρια. Δεν ξέρουμε αν το «ενεργή» είναι το κατάλληλο επίθετο, αλλά πέραν τών αντιπολιτευτικών παρεμβάσεων και τών ανακοινώσεων, ουδέν!
Κανένα κίνημα έμπρακτης (ανθρώπινης και διεθνιστικής) αλληλεγγύης απέναντι στους δυστυχείς συνανθρώπους μας, που κοιμούνται στον δρόμο και κοιμίζουν τα παιδιά τους στα νεκροταφεία.
Αντίθετα, με απούσα τη φυσική, αγωνιστική μας παρουσία, παρακολουθούμε στα «κοινωνικά μέσα» έναν οχετό αρνητικών σχολίων, ξενοφοβικού ρατσισμού, «μακρονησιώτικου» αποκλεισμού και σαδιστικής απανθρωπιάς, που πνίγει όσα θετικά γράφονται. Πολλοί από τους «σχολιαστές» δεν αποκλείεται να είναι παιδιά και εγγόνια προσφύγων! Το κείμενο που ακολουθεί μάς βάζει, αν όχι πρό τών ευθυνών μας, πρό τής συνειδήσεώς μας...
ΤΡ.
Η ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ τού ευρωελληνικού εγχειρήματος αποθήκευσης ψυχών στο «στρατόπεδο συγκέντρωσης» τής Μόρια φέρνει ξανά στο προσκήνιο τον εκφασισμό τού ελληνικού κράτους, αλλά και μεγάλου μέρους τής ελληνικής κοινωνίας.
Οι χωρίς ενδείξεις χυδαίες «εκτιμήσεις» για «τούρκους πράκτορες» και «αχάριστους μετανάστες» πίσω από τις αλλεπάλληλες πυρκαγιές, από τα ΜΜΕ αλλά και από επίσημα ή ανεπίσημα χείλη κυβερνητικών και τοπικών παραγόντων, ήρθαν να συνδυαστούν «αρμονικά» με τις κραυγές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, «απέλαση», «ξερονήσια», «αφήστε τους να καούν».
Δημιουργήθηκε πολύ γρήγορα ένα κλίμα που προμηνύει πογκρόμ. Σχεδόν 13.000 άνθρωποι, που μέχρι προχθές συνωστίζονταν υπό άθλιες συνθήκες σ' έναν «καταυλισμό» χωρητικότητας τού 1/5 τού αριθμού τους, δεν διαθέτουν πλέον ούτε αυτές τις υποτυπώδεις και απάνθρωπες εγκαταστάσεις και περιφέρονται με τα ολίγιστα υπάρχοντά τους σε αναζήτηση τροφής και νερού. Αντιμετωπίζονται με ΜΑΤ και δακρυγόνα από το ελληνικό κράτος, τα οποία παίζουν τον ρόλο τής Σκύλλας στη Χάρυβδη τής φωτιάς.
400 ασυνόδευτα ανήλικα προσφυγόπουλα μεταφέρονται άρον - άρον από το νησί τής Λέσβου και (σχεδόν) κανείς δεν αναρωτάται τί διάολο έκαναν γι' αυτά εδώ και έναν χρόνο η «Συντονίστρια Ασυνόδευτων Ανηλίκων» Ειρήνη Αγαπηδάκη και ο «αρωγός» της Απόστολος Δοξιάδης, οι αρμοδιότητες τών οποίων υπάγονται μάλιστα και απευθείας στο γραφείο τού Πρωθυπουργού.
Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση προωθεί εκ νέου ως «λύση» τα «κλειστά κέντρα κράτησης», δηλαδή κυριολεκτικά φυλακές για ανθρώπους τών οποίων το μόνο «έγκλημα» είναι η φυγή από συνθήκες πολέμου, εμφυλίου, διωγμών, τρομοκρατίας και ακραίας φτώχειας.
«Φιλελεύθεροι» σαν τον Άδωνι Γεωργιάδη κραυγάζουν για «άμεση απέλαση όσων συμμετέχουν σε επεισόδια», παραγνωρίζοντας (;) πως ό,τι συμβαίνει είναι αποτέλεσμα τής πολιτικής «να τούς κάνουμε τον βίο αβίωτο», που προωθούσαν μαζί με τα ακροδεξιά κολλητάρια τους.
Η Ευρώπη (και μαζί της η Ελλάδα) απέδειξε για άλλη μία φορά ότι δεν διαθέτει κανένα έρεισμα «ανθρωπισμού» και «πολιτισμού», οι μεν νίπτοντας τάς χείρας τους και οι δε καλλιεργώντας συστηματικά την ακροδεξιά ανθρωποφαγία στα μυαλά και τις καρδιές τών πολιτών.