Πράματα και θάματα συμβαίνουν γύρω και πάνω μας κι εμείς κινούμαστε σαν μαριονέτες. Στρατιωτάκια κουνημένα κι ακούνητα...
Με υπερωρίες θα αναπληρώνουν οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα τις ημέρες που δεν εργάστηκαν επειδή τέθηκαν σε υποχρεωτική καραντίνα! Από την «Καθημερινή» το μαθαίνουμε, που κάτι ξέρει ή επί τούτο (για να μάς το σερβίρει...) τήν πληροφόρησαν. Για να μη μιλήσουμε για όλα τ' άλλα που έχουν ήδη συμβεί και νομοθετικά επικυρωθεί.
Αυτοί, τη δουλειά τους κάνουν. Εμείς, ως κοινωνία και ιδιαίτερα η κοινωνία τών εργαζομένων που συντηρεί την υπόλοιπη, τί κάνουμε; Και λέγοντας κοινωνία τών εργαζομένων (και στρατιωτάκια ακούνητα...) δεν εννοούμε τούς άμοιρους εκείνους που έχασαν τή δουλειά τους εξ αιτίας ή πρόφασης τού κορονοϊού. Ή που δουλεύουν από το σπίτι, αποκλεισμένοι από τους συναδέλφους και τα όποια εργατικά σωματεία τους. Άλλωστε, αυτός ήταν ανέκαθεν ο κρυφός σκοπός τής νεοφιλελεύθερης εξουσίας...
Εννοούμε τούς κατά συνθήκη κοινωνικούς και πολιτικούς εκπροσώπους τους. Και αν όχι τις «άφαντες» ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, τα πολιτικά εκείνα κόμματα που οφείλουν την ιστορία και την ύπάρξή τους στη διαχρονική αναφορά τους στους εργαζόμενους παραγωγούς. Τί βλέπουμε όμως;
Είτε να ασχολούνται με τον «εύκολο» στόχο, τον κορονοϊό, είτε με εσωκομματικά «προβλήματα» και φαγωμάρες (και αν τούς δοθεί ευκαιρία, με αλληλοφαγωμάρα!). Οι μεν ψάχνουν να δουν τί τούς γίνεται ...και γραμματέα, οι δε προβάλλουν σήμερα στην κομματική εφημερίδα την «αγωνιστική διεκδίκηση μέτρων, για να ανοίξουν τα σχολεία με ασφάλεια!» (και αλήθεια, μόνο «διατεταγμένες συναθροίσεις» έξω από το Βουλή μπορούμε να κάνουμε;).
Και ύστερα αναρωτιόμαστε, τί έχουν τά έρμα ...και κλείνονται στο δεξιό μαντρί!