Η πυρκαγιά στις Μυκήνες δεν είχε ευτυχώς ανθρώπινα θύματα. Έκαψε δέντρα και βλάστηση. Πέρασε ανενόχλητη από την Ανατολική Πτέρυγα τού Ανακτόρου, τον Τάφο τού Αγαμέμνονα, από τον Αρχαϊκό Ναό στην κορυφή τού λόφου, την άνω δυτική κλιτύ τής Ακρόπολης, τη νοτιοδυτική Συνοικία, την περιοχή τού Θρησκευτικού Κέντρου...
Τον λόγο τώρα έχει η φύση, ξέρει να κάνει τη δουλειά της. Σε λίγες μέρες, όπως είπε και η κυρία Μενδώνη, σ' έναν μήνα, την Άνοιξη, το μαύρο τής φωτιάς θα δώσει τη θέση του στο πράσινο τής φύσης. Και αν η πυρκαγιά δεν έχει προκαλέσει καμιά ύπουλη βλάβη στις μυκηναϊκές αρχαιότητες, θα αποτελεί μια κακή (και προς αποφυγήν νέας) ανάμνηση.
Υπήρξε, όμως εκτός από τα δέντρα και τη βλάστηση και ό,τι άλλο μπορούμε να θεωρήσουμε καταστροφή, ένα ακόμα «θύμα» τής πυρκαγιάς στις Μυκήνες. Η λογική μας! Και δεν εννοούμε τις «απεγνωσμένες» προσπάθειες να μάς κρύψουν ή να παραποιήσουν τήν αλήθεια. Εδώ αποπειράθηκαν να κρύψουν και να παραποιήσουν τό γεγονός! Μιλάμε για μια μόνο φράση που τόλμησε να εκστομίσει η κυρία Μενδώνη στον φιλόξενο και οικείο σταθμό τού ΣΚΑΪ. «Το πρόβλημα είναι αισθητικό, όχι ουσιαστικό»...
Η (και αρχαιολόγος) υπουργός τού Πολιτισμού μας δεν αντιλαμβάνεται ότι ο πολιτισμός τού παρελθόντος δεν είναι τρέχον «ουσιαστικό» ζήτημα, λόγου χάρη ένα εργοστάσιο, τού οποίου η καταστροφή μπορεί να μάς στερήσει απαραίτητα αγαθά. Αλλά είναι ζήτημα κατ' εξοχή αισθητικό, με την κυριολεκτική και φιλοσοφική έννοια. Kαι μόνο έτσι έχει ουσιαστική αξία, η ιστορία, η τέχνη, η ανθρωπολογία τού παρελθόντος, για να λειτουργεί στο παρόν.
Αν αυτό η κυρία Μενδώνη δεν το αντιλαμβάνεται, δεν κάνει ούτε για... Δεν θα πούμε για τί, γιατί δεν θέλουμε να υποβιβάσουμε καμία ιδιότητα ή επάγγελμα στο επίπεδό της.