Θυμάσαι εκείνο το «μαξιλάρι» τών 37 δισ. που μάς άφησε (αφελώς...) ο ΣΥΡΙΖΑ, που βάλαμε τόν Πέτσα να πει πως το είχαμε εμείς «ραμμένο» από το 2013 και το 2014 (ΤΡ.)...
Κάθε μαξιλάρι έχει δύο πιθανές χρήσεις για τον άνθρωπο. Η μία είναι αυτή τού προσκέφαλου για έναν καλό ύπνο. Η άλλη τής απορρόφησης τών κραδασμών και της μείωσης τών πιθανοτήτων να προκληθούν σοβαροί τραυματισμοί σε περίπτωση πρόσκρουσης σε μια σκληρή επιφάνεια.
Με το περίφημο «μαξιλάρι ασφαλείας», τα ταμειακά διαθέσιμα τού δημοσίου ύψους 34,5 δισ. ευρώ σήμερα, η κυβέρνηση κατάφερε να κάνει κάκιστα και τις δύο συνήθεις χρήσεις. Αφ' ενός εδώ και αρκετούς μήνες «κοίμιζε» την κοινή γνώμη λέγοντας ότι το «μαξιλάρι» είναι αχρείαστο, γιατί έχει την κατάσταση υπό τον πλήρη έλεγχό της και με τους πόρους τού προϋπολογισμού και τα ευρωπαϊκά κονδύλια θα κατάφερνε να προσφέρει τη στήριξη που είχε ανάγκη η οικονομία στην πρωτοφανή συνθήκη που προκάλεσε η πανδημία.
Αφ' ετέρου, καθώς τα αποθέματα τού κρατικού προϋπολογισμού και τού κυβερνητικού εφησυχασμού εξαντλούνται, ετοιμάζεται να πέσει πάνω στο «μαξιλάρι» με τόση φόρα, που δεν υπάρχει εγγύηση ότι η πρόσκρουση δεν θα προκαλέσει σοβαρούς τραυματισμούς.
Πέρα από τα σχήματα λόγου, το πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση, υπό το κράτος τού πανικού και με μεγάλη καθυστέρηση, αναγνωρίζει την ανάγκη να βάλει βαθύτερα το χέρι στην τσέπη. Στην τσέπη μας, όχι τη δική της, γιατί τα ταμειακά διαθέσιμα τού κράτους είναι οικονομίες και θυσίες της κοινωνίας, προϊόν πολύχρονης μνημονιακής λιτότητας. Για μήνες, θέτοντας ως προτεραιότητα την επικοινωνιακή «αντιπολίτευση» στην αξιωματική αντιπολίτευση, σχεδόν αρνούνταν την ύπαρξη του αποθεματικού. Στη συνέχεια αμφισβητούσαν το πραγματικό ύψος του σε μια άγονη και ανούσια αντιπαράθεση.
Χάθηκε πολύτιμος χρόνος, γιατί ένα πιο γενναιόδωρο πακέτο στήριξης στην αρχή τής πρωτοφανούς κρίσης θα μπορούσε να έχει περιορίσει το βάθος τής ύφεσης. Αλλά όταν αφήνεις για τέσσερις και πέντε μήνες εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους με ελάχιστο ή καθόλου εισόδημα και δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις χωρίς ίχνος τζίρου, είναι αναπόφευκτο να οδηγήσεις την οικονομία σε μείωση τόσο τής προσφοράς όσο και τής ζήτησης και τελικά σ' έναν φαύλο κύκλο λουκέτων και ανεργίας.
Χάθηκε πολύτιμος χρόνος, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Αρκεί βεβαίως οι πόροι του «μαξιλαριού» να χρησιμοποιηθούν σωστά, να στηρίξουν πρώτα απ' όλα αυτούς που έχουν στερηθεί και τα ελάχιστα. Διότι υπάρχει και άλλος κίνδυνος. Η κυβέρνηση να κοιμάται στο «μαξιλάρι» κι εμείς να βλέπουμε εφιάλτες...