Σ’ αυτό το σχήμα που ξεβάφει αίμα και δάκρυ / δεν έχεις τίποτ’ ακριβό να παραδώσεις / ... / Δεν είν’ οικόπεδο που το καταπατούνε / ούτε και μούρλα εθνική που επιστρέφει / είναι η Κύπρος που οι εμπόροι τη μισούνε / και η ανάγκη μας που όνομα δεν έχει.
Κι αν λέω ψέματα κι αν λέω παραμύθια / κι η ζητιανιά τα δυο χεράκια μου στραβώνει / μην με μαλώνεις, μόνο δώσε μια βοήθεια / το άδειο μας πρόσωπο η Κύπρος το πληρώνει / ...
Και γιατί και γιατί δε μας το λες / μόνο βγαίνεις στον κόσμο / όλο κλάψες και ψευτιές...