Τό ἔτος ἐκεῖνο, κατά κοινήν ὁμολογίαν, ἔτυχε μέχρι τῆς εἰσβολῆς τῆς νόσου νά εἶναι κάτ' ἐξοχήν ἀπηλλαγμένον ἀπό ἄλλας ἀσθενείας.
Ὁ χαρακτήρ τῆς νόσου ἦτο τοιοῦτος, ὥστε δέν ἠμπορεῖ νά περιγραφῇ ἐπαρκῶς διά λόγων, καί ὄχι μόνον ἡ σφοδρότης τῆς προσβολῆς ἑκάστου κρούσματος ὑπερέβαινε γενικῶς τήν ἀνθρωπίνην ἀντοχήν, ἀλλά καί κατά τοῦτο ἀπεδείχθη σαφέστατα ὅτι δέν ἐπρόκειτο ἀπό τάς συνήθεις ἀνθρωπίνους ἀσθενείας.
Διότι οὔτε ἰατροί, οἱ ὁποῖοι ἐπεχείρουν ἀγνοοῦντες τήν φύσιν τῆς ἀσθενείας διά πρώτην φοράν νά τήν θεραπεύσουν, ἄλλ’ ἀπέθνησκον οἱ ἴδιοι μᾶλλον, καθ' ὅσον καί περισσότερον ἤρχοντο εἰς ἐπαφήν μ’ αὐτήν, οὔτε ἄλλη ἀνθρωπίνη τέχνη ἠδύνατο νά βοηθήσῃ.
Ὅ,τι ἀφορᾶ ἐξ ἄλλου τάς πρός τούς θεούς παρακλήσεις ἤ τάς πρός τά μαντεῖα ἐπικλήσεις καί τά τοιαῦτα, τά πάντα ἦσαν ἀνωφελῆ, καί ἐπί τέλους οἱ ἄνθρωποι, καταβληθέντες ἀπό τό κακόν, παρητήθησαν αὐτῶν.
Ὅσοι ἐξ ἄλλου ἦσαν ἑως τότε ὑγιεῖς, χωρίς φανεράν αἰτίαν προσεβάλλοντο αἰφνιδίως ἀπό πονοκέφαλον. Κατόπιν τῶν φαινομένων αὐτῶν, ἐπηκολούθουν πτερνισμοί καί βραχνάδα, καί μέτ' ὀλίγον τό κακόν κατέβαινεν εἰς τό στῆθος, συνοδευόμενον ἀπό ἰσχυρόν βήχα.
Τοιοῦτος λοιπόν ἦτον ὁ γενικός χαρακτήρ τῆς ἀσθενείας, διότι παραλείπω πολλά ἄλλα ἀσυνήθη συμπτώματα, κατά τά ὁποῖα τά καθέκαστα κρούσματα διέφεραν τά μέν τῶ δέ. Καί ἐφόσον διήρκει ἡ νόσος, οὐδεμία ἄλλη
ἀπό τάς συνήθεις ἀσθενείας παρηνώχλει τούς κατοίκους, ἐάν δέ τυχόν παρουσιάζετο κανέν κροῦσμα, ἀπέληγεν εἰς αὐτήν. Καί ἄλλοι μέν ἀπέθνησκαν ἕνεκα ἀνεπαρκοῦς νοσηλείας, ἄλλοι ὅμως μολονότι ὑπεβάλλοντο εἰς ἐπιμελεστάτην τοιαύτην. Ἄλλ' οὐδέ καί κανέν φάρμακον, δύναμαι σχεδόν νά εἴπω, εὑρέθη, τοῦ ὁποίου ἡ χρῆσις νά εἶναι ἀποτελεσματική.
Οἱ ἄνθρωποι, μή γνωρίζοντες ποῖον θά εἶναι τό τέλος των, ὀλιγώρως εἶχον πρός πάντα θεῖον καί ἀνθρώπινον νόμον.
Τό βέβαιον εἶναι ὅτι ἡ νόσος ἤρχισεν εὐθύς μετά τήν εἰσβολήν...