Η φωτογραφία που βλέπετε είναι από το «λαϊκό προσκύνημα» στη σωρό του Κώστα Βουτσά στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών.
Πόσοι να φίλησαν την εικόνα (ελπίζουμε όχι του συμπαθούς ηθοποιού) που είναι συνήθως πάνω στο φέρετρο; Αφήνουμε κατά μέρος τον ντόρο που σηκώνουν και τη «συγκίνηση» που μας μεταδίδουν τα «μέσα» κάθε φορά που πεθαίνει κάποιος «διάσημος» ή και συγγενής του ("δύσκολες ώρες για τον Ρουβά», «έφυγε» η γιαγιά του, ενενήντα πέντε χρονών!).
Κλείνουν σχολεία, τελωνεία, σύνορα (το σκέφτονται, με την Τουρκία), απαγορεύουν τα καρναβάλια, διαχέουν έναν παράπλευρο πανικό (να θολώσουν τον πανικό που υπέστησαν τα ΜΑΤ στη Χίο και τη Λέσβο). Αλλά δεν είχαν τη στοιχειώδη πρόνοια, όχι να βάλουν στην απεχθή καραντίνα, αλλά να εποπτεύσουν τις αφίξεις από την Ιταλία, ενώ από εκεί το «αποκορωμένο» νέο είχε ήδη αφιχθεί. Αλλά, βλέπετε, η Ιταλία δεν είναι Κίνα, Συρία ή το Ιράν, που το στοχοποίησε χθες ασυλλόγιστα ο κύριος Μητσοτάκης (να κρύψει τον πανικό του από το προσφυγικό). Και τί ατυχία, να μη φέρει ένας πρόσφυγας τον κορονοϊό στην Ελλάδα!
Τί μας μένει; Μεθαύριο την Κυριακή να πάμε στις εκκλησίες και να προσευχηθούμε στον Κύριο να μας φυλάει. Και να μεταλάβουμε. Από το ίδιο δισκοπότηρο και με το ίδιο κουταλάκι...