Όλα καλά. Η κανονικότητα κυριαρχεί σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας, τίποτα δεν μας ανησυχεί, τίποτα το ανεξοικείωτο, το απρόσμενο, όλα όσα μαθαίνουμε ότι συμβαίνουν εμπεριέχονται στα αναμενόμενα, δεν μας εκπλήσσουν.
Όσα μπορεί να μας αναστατώσουν δεν φτάνουν στην αντίληψή μας, φιλτράρονται από εκείνους που έχουν αναλάβει την ενημέρωσή μας, προάγοντας την ατομική μας ευτυχία, για το καλό μας.
Ο καθένας ζει στη μοναξιά του, βράζει στο προσωπικό του ζουμί, χωρίς κοινές σκοτούρες. Πώς το είχε πει η Θάτσερ; Κι εμείς, από τη μεριά μας, έχουμε το καθήκον, το χρέος, να συμβάλλουμε στη γενικευμένη ευημερία, συμμορφούμενοι στο πλαίσιο κανόνων στο οποίο έχουμε την τύχη να ζούμε...
Βασικά δεν πρέπει να εγκαταλείπει ο καθένας το ρόλο του (έκαστος εφ' ω ετάχθη, μαζί με το δόγμα της Θάτσερ, οι δύο πυλώνες της κοινωνικής σταθερότητoς). Δεν συζητάμε, δεν ρωτάμε, δεν διαβάζουμε εφημερίδα των συντακτών, δεν αμφισβητούμε, δεν ανησυχούμε για το μέλλον της ανθρωπότητας, έχουμε τα δικά μας, τον ΕΝΦΙΑ ή τη χοληστερίνη μας, για να ασχοληθούμε με τους άτυχους. Και στο κάτω - κάτω κανείς δεν πεθαίνει από την πείνα σήμερα στην Ελλάδα, ούτε οι δεητζήδες...
Εξ άλλου, δεν υπάρχουν δουλειές για όλους και το παλιό σύνθημα «λιγότερη εργασία για όλους» αποδείχτηκε εξωπραγματικό, επειδή βλάπτει σοβαρά την ανάπτυξη και το ΑΕΠ. Καλύτερο φάρμακο για να καταπολεμήσεις το άγχος της ανεργίας, από το φόβο να σου πάρει η τράπεζα το σπίτι, δεν υπάρχει. Σχετική, επίσης, αλλά σύντομη, ανακούφιση προσφέρει η επίσκεψη σ' έναν από τους τοπικούς ναούς του καταναλωτισμού, συνήθως κάθε Σάββατο (τα καλά της αστικοποίησης), ουτ' αυτό το Σάββατο το παραλείψαμε.
Πανσέληνος από τα ξημερώματα της Κυριακής, υπερπανσέληνος, αλλά το αυχενικό μάς δυσκολεύει να σηκώσουμε κεφάλι. Ας ελπίσουμε να έχει συννεφιά...