Βρήκαν από τον ακατανόμαστο λεφτά και κάνουν το κομμάτι τους στο οικονομικό πεδίο (ώσπου να αποκαλυφθούν και εδώ, ήδη κάποιοι λένε, θα λέτε νόμος Κατρούγκαλου και θα κλαίτε!).
Σε όλα τ' άλλα είναι για γέλια και για κλάματα, ιδιαίτερα σ' αυτά του «εποικοδομήματος» (που λέμε οι αριστεροί), που δεν έχουν άμεσες και απτές συνέπειες (ιστορία ‐ οπερετικά επετειακά «έτη», πολιτισμός ‐ «τζόκερ», κοσμοπολιτισμός ‐ «μπάρμπεκιου»...).
Στα της θρησκείας, προνομιακό τους πεδίο, δίνουν ρέστα. Σε πρόσφατο σεμινάριο επιμόρφωσης εκπαιδευτικών, καταγράφηκαν εκφράσεις (άρα και «κατευθύνσεις") που προκαλούν (πέρα από σκεπτικισμό) άφθονο γέλιο.
Οι νέοι θεολόγοι, που τα άκουσαν, φαίνεται πως έχουν κι από τα δύο (σκεπτικισμό και χιούμορ). Εκτός αν κάποιοι τα πάρουν στα σοβαρά και ως «πολλαπλασιαστές» τα μεταδώσουν στα σχολεία:
Οφείλουμε να αναπτύσσουμε και να ενισχύουμε τη χριστιανική πίστη των μαθητών και μαθητριών μας...
Σε περιπτώσεις αιτήματος απαλλαγής από το μάθημα των Θρησκευτικών, αποτρέπουμε παιδιά και γονείς...
Ακόμα και μια άπιστη αριστερή καθηγήτρια πανεπιστημίου εξομολογήθηκε ότι έχει εμπειρία θαυμάτων του Ιησού Χριστού (ξαμολυθείτε, σύντροφοι, να τη συνεφέρουμε!)...
Να είμαστε μοντέρνοι και μοντέρνες. Να τους βάζουμε ν' ακούνε έντεχνα θρησκευτικά τραγούδια, όπως
...και τί ζητάω, μια ευκαιρία στον παράδεισο να πάω.
Έντεχνα θρησκευτικά τραγούδια! Άγιε μου Λαυρέντη...