Αυτόν τον απίθανο κυβερνητικό θίασο! Ως απαθείς πολίτες θεατές; Και να πάρουμε τήν κατάσταση στα χέρια μας! Για να μην τρομοκρατηθούν οι περιδεείς υπερασπιστές τής αστικής δημοκρατίας, δεν εννοούμε να τήν καταλύσουμε. Το αντίθετο, να τήν υπερασπίσουμε, αυτή που είναι, όπως επιτάσσει τό άρθρο 120 τού Συντάγματος.
Τα πολιτικά κόμματα και οι κοινωνικές οργανώσεις, που συνταγματικά και νόμιμα μάς εκπροσωπούν, έχουν υποχρέωση και καθήκον απέναντί μας, απέναντι στην κοινωνία και στόν τόπο, να αναλάβουν τό μέρος τής ευθύνης που τούς αναλογεί. Ιδιαίτερα οφείλουν να συναιστανθούν τή σοβαρότητα τής κατάστασης τα πολιτικά κόμματα και οι κοινωνικές οργανώσεις, συνδικαλιστικές και άλλες, που έχουν συνυφάνει τήν ιστορία και ύπαρξή τους με την Αριστερά, δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί. Η κινητοποίηση και η επιμονή τών λιμενεργατών τού Πειραιά δείχνει τον δρόμο.
Η αιτία και η ανάγκη μιας παγκοινωνικής κινητοποίησης είναι πλέον προφανής. Ο φόβος και οι περιορισμοί με αφορμή την πανδημία θα είναι δικαιολογία. Είναι άλλωστε ένας από τους λόγους που επιβάλλονται. Να υποσταλεί, να απαγορευτεί κάθε ενέργεια που θα κινητοποιήσει τούς πολίτες. Η «άφεση» στον κορονοϊό και η προβαλλόμενη τώρα με ένταση από τα καθεστωτικά μέσα αύξηση (πραγματική) τών κρουσμάτων, θα είναι μια «λογική» πρόφαση που θα προβάλει η κυβέρνηση, να απαγορεύσει (όπως και πέρυσι) τις εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο, με τον φόβο να μη λάβουν μορφή κοινωνικής αντίδρασης.
Έχουμε κάθε λόγο και δικαιολογία να αντισταθούμε. Η νόμιμη και εξ αντικειμένου υπεύθυνη κυβέρνηση τής χώρας δεν έκανε τίποτα για να αποφευχθεί η τραγική κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Ευθύνεται βαρέως διότι δεν οχύρωσε τή χώρα από μια αναμενόμενη, τρίτη (προαναγγελθείσα!) επέλαση τού κορονοϊού. Αφήνουμε κατά μέρος τις σοβαρότατες συνέπειες στην οικονομία, στην εργασία, στη δημοκρατία, στη συνοχή τής κοινωνίας.
Έχουμε ευθύνη ωστόσο και ως πολίτες. Πρωτίστως γιατί αποδεχτήκαμε με ευκολία την ατομική μας ευθύνη! Γιατί στοιβαζόμαστε χωρίς αντίδραση στα ελλειμματικά δημόσια μέσα μεταφοράς. Γιατί δεν ανησυχήσαμε όσο έπρεπε για την εγκατάλειψη τού δημοσίου συστήματος Υγείας και τη μεταφορά τών υγειονομικών πόρων στις ιδιωτικές δομές υγείας. Και στα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης, που έχουν αναλάβει εργολαβικά την πλύση τού εγκεφάλου μας! Γιατί βαυκαλιστήκαμε με τις «ελευθερίες» που θα μάς παρείχαν με τον εμβολιασμό!
Ώς πότε θα ανεχόμαστε μια τέτοια κυβέρνηση; Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, είναι αμφίβολο αν στο μέλλον θα αντιλαμβανόμαστε τί μάς έχει κάνει...