Είχε άγριο τέλος σαν από ταινία του σαν σήμερα το 1975. Εδώ με τον Νίκο Πουλαντζά σε μια συγκέντρωση στη Σορβόνη τόν Μάη τού ’68...
Τρεις μέρες πριν το τέλος λέει σε μια συνέντευξη Τύπου στη Στοκχόλμη, για την ταινία «Σαλό ή οι 120 ημέρες στα Σόδομα». «Ο καταναλωτισμός χειραγωγεί και βιάζει τά σώματα στον ίδιο βαθμό που το έκανε ο φασισμός». Το 1973, γράφει τό εξής στον Αλμπέρτο Μοράβια... Παρ' ότι «το σώμα του βιάστηκε» με φασιστική ωμότητα, μήπως έχει κάποιο δίκιο;
«Αναρωτιέμαι, αν αυτός ο θυμωμένος αντιφασισμός, που βρίσκει σήμερα διέξοδο εκτόνωσης στις πλατείες, δεν είναι κατά βάθος ένα όπλο αποπροσανατολισμού που χρησιμοποιεί η άρχουσα τάξη σε βάρος τών φοιτητών και των εργαζομένων, για να περιορίσει τήν αμφισβήτηση. Για να ωθήσουν τις μάζες να πολεμήσουν έναν ανύπαρκτο εχθρό, ενώ ο σύγχρονος καταναλωτισμός έρπει ύπουλα, διεισδύει και διαφθείρει τήν ήδη ετοιμοθάνατη κοινωνία».