Γεννήθηκε 23 Οκτωβρίου τού 1925 και σήμερα θα έκλεινε τα ενενήντα έξι (τουλάχιστον όσα έφτασε ο Μίκης...), αλλά έφυγε αθόρυβα νωρίς (το 1994). Πρόλαβε να προειδοποιήσει, τους περιοίκους, δεν ακούσαμε...
Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές, λόγω μιας περίεργης, αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα, άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους...
Ο εθνικισμός είναι και αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια τών στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν τήν έξοδο τής σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων.
Φοβάμαι πως δεν έχω τά εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις τού όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω τήν ολοένα αυξανόμενη παρουσία του...